De Sennheiser XS Lav Mobile is een compacte dasspelmicrofoon, ook wel lavalier genoemd, met een 3.5mm TRRS-aansluiting. Je kunt de microfoon gebruiken in combinatie met je smartphone, tablet of laptop, waardoor je stem in hogere kwaliteit opgenomen wordt. Handig voor tijdens een Zoom-meeting, presentatie, podcast of voice-over tijdens een video.

De Sennheiser XS Lav Mobile wordt geleverd met een kabel van twee meter, waardoor je genoeg bewegingsruimte hebt tijdens een opname (mits je gewoon stilzit, natuurlijk). Het kopje van de microfoon kan omsloten worden door de meegeleverde foam windshield, waardoor luisteraars aan de andere kant geen wind of ademhaling horen. Daarnaast krijg je er ook een clipje bij, waarmee je hem aan je kleding kunt bevestigen, evenals een pouch, zodat je hem gemakkelijk meeneemt.

Externe microfoon installeren

Je kunt de Sennheiser XS Lav Mobile aansluiten op een smartphone, tablet of laptop. Tenminste, daar is het product voor ontworpen. Je zou hem ook op andere apparaten kunnen aansluiten die voordeel halen uit een externe microfoon (aangezien ingebouwde mics op allerlei apparaten nog wel eens te wensen overlaten), maar de kans is dan groot dat je een converter moet aanschaffen. Dat is waarschijnlijk ook al het geval wanneer je de mic op je smartphone of laptop wil gebruiken.

Je kunt de Sennheiser XS Lav Mobile aansluiten op de koptelefoonaansluiting van het apparaat waarmee je hem gebruiken wil. Dan moet die aansluiting wel over de correcte ondersteuning beschikken. De externe microfoon heeft namelijk een zogenaamde TRRS-aansluiting. Dit wordt ook wel een vierpinsaansluiting aansluiting genoemd. Je herkent dergelijke aansluitingen aan de vier delen van de mannelijke plug: de top en de drie ringen eronder (zie onderstaande foto).

©PXimport

Wanneer je de moderne aansluiting in een oude connector stopt, dan kun je tegen problemen aanlopen. Die hebben dan een TRS-aansluiting, oftewel een pin met twee ringen en die top. Je kunt dit probleem gemakkelijk omzeilen door een (goede) converter te kopen die van TRS naar TRRS gaat. Zodoende kun je hem gewoon op je laptop of computer aansluiten, evenals op je mobiele telefoon of tablet. De kans is echter groot dat je dan weer een ander verloopstukje nodig hebt.

Dat verloopstukje moet dan een converter zijn die van een audiojack naar usb gaat. In ons geval gaat het om een usb-aansluiting, maar op een goedkopere of oudere smartphone kan het om een andere usb-aansluiting gaan. Waarom we dit even uitleggen in onze review, is heel simpel: Sennheiser doet dat namelijk niet. Wanneer je als leek heel enthousiast deze mic koopt – omdat je wil beginnen aan je podcast – dan kom je er al snel achter dat je bepaalde accessoires of aansluitingen mist.

©PXimport

Design en gebruik

De Sennheiser XS Lav Mobile heeft een professionele uitstraling. Tijdens onze testperiode hebben we verschillende meetings gehad via platform als Zoom en Google Meet en bij de eerste keer kregen we de opmerking dat de kleine mic een professionele uitstaling had. Dat komt onder meer door de compact en bolle foad windshield, die je ziet zitten. Hij zit niet in de weg en leidt gelukkig ook niet af en doet wat hij moet doen: je stem warm en goed verstaanbaar opvangen voor anderen.

De microfoon wordt daarnaast geleverd met een handig clipje voor aan je jurk, shirt, trui of overhemd. Dat clipje is goed stevig en toch gemakkelijk in te drukken. Je hebt hem zo gepositioneerd. En mocht je hem toch liever ergens anders willen ophangen, dan is dat ook zo gebeurd. Heb je hier al een eigen oplossing voor, dan hoef je het clipje niet te gebruiken. Dit is namelijk een los onderdeel, waardoor je ook je eigen accessoires zou kunnen inzetten.

De microfoon heeft een kabel van twee meter, die zorgt voor genoeg bewegingsvrijheid. Koppel je hem aan je smartphone of camera tijdens het filmen, dan ziet die kabel ook nooit echt in de weg. Gebruik je hem tijdens een podcast, Zoom-call of voor een voice-over, dan duiken er ook geen problemen op met de kabel. Tot slot is de hardware lekker licht. Wat we missen is eventueel een led-lampje, ergens op het draad, zodat je kunt zien of de mic opneemt of niet.

©PXimport

Opnamekwaliteit

Wanneer je de Sennheiser XS Lav Mobile gebruikt op je smartphone via de koptelefoonaansluiting of de usb-poort – waarschijnlijk dus via een converter of splitter – dan moet je er rekening mee houden dat de speakers op je toestel het niet meer doen. Je kunt hier dus niet mee telefoneren, bijvoorbeeld. Behalve wanneer je via een splitter nog een koptelefoon aansluit. Datzelfde geldt voor een computer of laptop, tenzij je hier een juiste accessoire bij aanschaft.

Heb je al die zaken in huis (gehaald), dan krijg je al snel complimenten te horen over de geluidskwaliteit van je microfoon. Veel mensen gebruiken tijdens het thuiswerken waarschijnlijk gewoon de microfoon van hun laptop of webcam, maar met een minimale investering van 49 euro, kun je de opnamekwaliteit voor een groot deel verbeteren. Is dit een vervanger van een grote, professionele microfoon? Nee, maar het is wel een betaalbaar alternatief voor ingebouwde mics.

Over het algemeen vangt de microfoon je stem goed verstaanbaar en enigszins warm op. Opvallend is dat achtergrondgeluiden grotendeels gefilterd worden (tenzij die geluiden heel hard zijn) en dat je ademhaling en eventuele windvlagen uit de opnames blijven. Dit zorgt voor een prettige luisteromgeving, voor de mensen die naar je stem moeten luisteren tijdens een online vergadering of presentatie of natuurlijk tijdens die podcast die je al maanden wil opnemen met je vrienden.

©PXimport

Sennheiser XS Lav Mobile – conclusie

Voor de prijs van 49 euro zijn we ontzettend enthousiast over de Sennheiser XS Lav Mobile. Deze kleine lavalier kan je opnamekwaliteit aanzienlijk verbeteren wanneer je tot nu toe altijd gebruikgemaakt hebt van de ingebouwde microfoon op je smartphone of tablet. Je moet nog wel zelf even de juiste accessoires in huis halen om de boel werkende te krijgen, maar splitters en converters hoeven niet duur te zijn en hebben gelukkig ook geen invloed op de opnamekwaliteit.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.