Bij ID.nl zijn we dol op kwaliteitsproducten waar je niet de hoofdprijs voor betaalt. Twee keer per week speuren we binnen een bepaald thema naar zulke deals. Op zoek naar een goedkope smart-tv voor een slaap- of studeerkamer? Vandaag hebben we vijf interessante modellen gespot met een goede prijs-kwaliteitverhouding.

LG 32LQ63006LA

Voor de slaapkamer heb je helemaal niet zo’n levensgrote televisie nodig. Integendeel, want bij een (te) groot scherm dommel je tijdens een late talkshow niet zo makkelijk weg. Dit betaalbare exemplaar van LG heeft een mooi maatje. Met een schermdiagonaal van 32 inch kun je vanuit je bed prima tv-programma’s bekijken. De resolutie bedraagt 1920 × 1080 pixels, waardoor de beelden gedetailleerde zijn.

Ondanks de lage prijs is er een smartplatform ingebakken. Open vanuit het gebruiksvriendelijke besturingssysteem WebOS je favoriete apps, zoals YouTube, Amazon Prime Video, Videoland en natuurlijk Netflix. Verbind het toestel hiervoor met wifi of prik een netwerkkabel in de ethernetpoort aan de achterzijde. Bij de betere videostreams activeert deze smart-tv de HDR-modus. Dat resulteert in contrastrijke beelden met veel details. Houd er rekening mee dat de LG 32LQ63006LA slechts één HDMI-ingang heeft. Sluit hierop bijvoorbeeld een tv-decoder of gameconsole aan.

Salora 32LED1600

Als je een ‘smartloze’ televisie voor een zacht prijsje zoekt, is de Salora 32LED1600 een interessante optie. Dit toestel heeft een schermdiagonaal van 32 inch, zodat je hem moeiteloos op een bureau of kastje kunt neerzetten. Als alternatief bevestig je de beeldbuis net zo makkelijk aan een capabele tv-beugel. Gebruik hiervoor de vesa-schroefgaten aan de achterzijde.

Voor het aansluiten van randapparatuur heeft de Salora 32LED1600 diverse opties, namelijk tweemaal HDMI, VGA en component. Verder kun je via twee usb-poorten ook nog opslagdragers met mediabestanden koppelen, zoals een externe harde schijf of usb-stick. Een digitale tv-tuner ontbreekt, dus je bent hiervoor aangewezen op het aansluiten van een losse tv-decoder. De maximale resolutie van deze televisie bedraagt 1366 × 768 pixels.

Samsung The Frame QE32LS03TCU

Deze fraaie smart-tv fleurt je slaap- of studeerkamer op. Daarnaast is hij ook prima geschikt voor een kleine woonkamer. Je bevestigt dit model uit Samsungs populaire The Frame-lijn strak tegen de wand. Hiervoor bevat de productdoos een geschikte muurbeugel. In combinatie met de verwisselbare lijst oogt de televisie vervolgens als een heus schilderij. Als je niet televisiekijkt, toont het toestel op jouw verzoek permanent een kunstwerk. Zo geef je je kamer snel meer sfeer. Samsung levert overigens twee voetjes mee, zodat je de televisie ook op een meubel kunt neerzetten.

Dit 32 inch-model heeft een qled-paneel. Deze schermtechniek staat bekend om zijn hoge helderheid, terwijl het paneel ook diepzwarte contrasten weergeeft. Met een resolutie van 1920 × 1080 pixels ogen tv-programma’s, sportwedstrijden, films en series scherp. Zodra je het apparaat met ethernet of wifi verbindt, heb je toegang tot alle bekende video- en audio-apps. Tot slot sluit je via twee HDMI-poorten optioneel externe videobronnen aan. Meer weten? Lees dan hier de positieve reviews van Kieskeurig.nl-bezoekers.

LG 24TQ510S-PZ

Zit je dicht op het scherm in een kleine ruimte, dan heb je baat bij een compacte televisie. Denk bijvoorbeeld aan een krappe studeerkamer, kinderkamer, caravan of camper. Deze volwaardige smart-tv van LG voldoet aan alle eisen. Dit scherm meet slechts 23,6 inch en bevat een resolutie van 1366 × 768 pixels. Vanwege de aanwezigheid van een DBV-C-, DVB-S2- én DVB-T2-tuner kun je alle kanten op. Wellicht heb je voor de ontvangst van digitale televisie niet eens een externe tv-decoder nodig. Je kunt namelijk een CI+-module van een geschikte televisieprovider in de behuizing kwijt.

De LG 24TQ510S-PZ bevat zowel een ethernetpoort als wifi-adapter. Koppel het toestel eenvoudig aan internet en installeer in WebOS je favoriete streaming-apps, zoals Disney+, NLZiet en HBO Max. De achterzijde telt ten slotte twee HDMI-poorten en een optische uitgang voor het aansluiten van randapparatuur.

Philips 43PUS8007/12

Zoek je een wat grotere televisie voor een ruime slaapkamer? Dit 43 inch-model van Philips heeft een gunstige prijs-kwaliteitverhouding. Dankzij een hoge resolutie van 3840 × 2160 pixels kijk je tijdens games, tv-programma’s en videostreams naar gedetailleerde beelden. Fijn is de ondersteuning voor bekende HDR-formaten als Dolby Vision en HDR10+. Dat resulteert tijdens donkere scènes in realistische contrasten.

Een leuk extraatje is de aanwezigheid van Ambilight. Hierbij schijnen drie led-strips aan de achterzijde overeenkomstige beelden op de muur. Dat wekt de illusie van een groter beeld. Bovendien beleef je spannende films intenser. Overigens kun je deze functie ook uitzetten. Het smartplatform wordt verzorgd door Android TV. Installeer vanuit de Play Store al je favoriete video-apps. De afstandsbediening bevat rechtstreekse knoppen naar Netflix, Amazon Prime Video en YouTube. Voor een televisie in deze prijsklasse zijn er veel aansluitingen beschikbaar, waaronder viermaal HDMI, tweemaal usb, ethernet en een optische uitgang.

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.

Game of Thrones kennen we als een reeks brute, grootschalige verhalen, maar A Knight of Seven Kingdoms is het tegenovergestelde. Wat blijkt? Met een schattig, kleinschalig verhaal voelt Westeros alleen maar groter.

Het regent. Op een heuvel, onder een boom, zien we een kast van een vent in de weer met een schop. Een ridder, lijkt het. Hij graaft een graf. Tegelijkertijd praat de ridder in zichzelf: er is in de buurt een toernooi, en we kijken waarschijnlijk naar de winnaar. De muziek zwelt op, terwijl onze held vastberaden in de verte staart. De iconische Game of Thrones-muziek lijkt ons te gaan overspoelen, klaar om naar een prachtig geanimeerde intro te gaan. In plaats daarvan, knippen we naar een shot waarin onze held achter een boom staat te poepen.

De boodschap is duidelijk: de serie heeft schijt aan de verwachtingen die je van Game of Thrones hebt. De serie stond er ooit immers om bekend dat het brak met de conventies van mainstream fantasy. Nu de reeks daar inmiddels zelf toe behoort, is het aan A Knight on Seven Kingdoms om er weer een flinke draai aan te geven.

Een ridder van de heg

Nog een spin-off? George R. R. Martin is toch die schrijver die nooit schrijft? Tja, dat valt wel mee. Hoewel de beste man zich al tien jaar uit een hoekje probeert te schrijven met het langverwachte Winds of Winter, heeft hij een hoop andere verhalen in Westeros verteld.

Zo komen de verhalen van House of the Dragon uit het boek Fire and Blood, waarin we volgen hoe de Targaryen-familie zichzelf met generaties aan ruzies ten val brengt. Maar George R. R. Martin heeft de schaal ook wel eens flink verkleind: in het korte boek The Hedge Knight, dat nog stamt uit de vorige eeuw, volgen we een ridder en zijn schildknaap.

©HBO Max

Daarin volgen we de ridder Dunk - niet onze eigen Dunke, maar Ser Duncan The Tall. Hij is een ‘hagenridder’: een ridder zonder verwantschap aan een heer. Of, in andere woorden: een freelancer die, als hij niet werkt, in de heg mag slapen. Dunk blijft niet lang een zzp’er: hij ontmoet de kale stadsjongen Egg, die dolgraag zijn schildknaap wil zijn.

Vrede!?

De verhalen van dit geliefde tweetal bieden de basis van A Knight of the Seven Kingdoms. De twist? Er is vrede in Westeros - ja, het kan echt - en we volgen een nobody, dus er is ineens ruimte voor een gezellig, klein verhaal. Dat wordt gereflecteerd in de afleveringen: geen dik uur, maar een comfortabel halfuurtje.

©HBO Max

De ridder Dunk wil dolgraag bewijzen dat hij een eervolle ridder is, maar dat is in het brute Westeros best een uitdaging. Al helemaal als je een lompe lieverd als Dunk bent. Dan komt zo’n slimme, wereldwijze schildknaap als Egg ineens goed van pas.

Het wordt al helemaal lastig als je niet eens kan bewijzen dat je een ridder bent. Dan mag je namelijk niet eens meedoen aan een toernooi - eentje waarbij Dunk overigens zijn paard en zijn spullen kwijtraakt, mocht hij verliezen.

Meneer, mag ik meedoen?

Met dat toernooi wordt een van de Game of Thrones-clichés lekker op zijn kop gezet. In de oorspronkelijke serie zagen we in aflevering vier een heftig toernooi en House of the Dragon opende er zelfs mee: het is vaak een goede manier om zonder grote verhaalconsequenties te laten zien hoe gewelddadig Westeros is.

©HBO Max

In A Knight of the Seven Kingdoms komen we dat toernooi niet eens bínnen. Eerst moet Dunk maar eens bewijzen dat hij een ridder is, uitzoeken hoe zo’n toernooi werkt en een heer overtuigen hem te helpen - maar ook dansen, touwtje trekken en een poppenspel aanschouwen. Het is een fantastische stap terug van al die grootschalige oorlogen.

Doordat het verhaal zo’n piepkleine focus heeft, begin je om iedereen te geven: iemand die z’n paard verkoopt in A Knight of Seven Kingdoms is vele malen pijnlijker dan een draak die wordt doodgeschoten in Game of Thrones. We bevinden ons nog steeds in de brute wereld, maar het komt allemaal wat harder aan omdat we ook zien hoe grappig en gezellig het kan zijn.

©HBO Max

Een fossiele brandstof

Toch loopt ook A Knight of Seven Kingdoms een zeker risico. De kwaliteit van Game of Thrones kelderde toen de makers het bronmateriaal inhaalden. Ook die van House of the Dragon nam wat af, toen showrunner Ryan Condal besloot George R.R. Martin niet langer te raadplegen en de grote climax werd doorgeschoven naar het volgende seizoen.

Er zijn momenteel drie korte boeken rondom Dunk en Egg, waarvan dit eerste seizoen het eerste boek beslaat. George R.R. Martin zegt nog twaalf verhalen in zijn hoofd te hebben, maar volgens HBO-baas Casey Bloys moeten de seizoenen van A Knight of Seven Kingdoms jaarlijks verschijnen: dat klinkt goed, maar dan mag Martin wel even doorschrijven. Zijn verhalen voelen nu als een fossiele brandstof: het is een enorm waardevolle bron, maar die wordt niet echt meer aangevuld.

©HBO Max

Gelukkig lijken showrunner Ira Parker en George R.R. Martin goed bevriend. De schrijver heeft Parker een outline gegeven van de twaalf verhalen, dus in theorie kan de serie daarmee verder - maar laten we niet vergeten dat dit bij de laatste seizoenen van Game of Thrones óók het geval was.

Bombastisch gefluit

Toch verdient Ira Parker ons optimisme, want A Knight of Seven Kingdoms is een fenomenale toevoeging aan de wereld van A Song of Ice and Fire. Verhalen hebben contrast nodig: door het klein te houden, voelt de wereld groot. Door het lief te houden, komen de gemene momenten keihard aan.

©HBO Max

De muziek is hier een spectaculair voorbeeld van. De bombastische muziek wordt ons aan het begin als wortel voorgehouden, maar dat is het ook wel - in plaats daarvan moeten we het doen met een gezellig gitaartje, iemand die fluit en het gezang van de vogeltjes.

Als het balletje dan eenmaal gaat rollen, neemt de muziek toch een bombastischer formaat aan - maar op dat moment voelt het verdiend. En, het allerbelangrijkste: in die epische muziek zit óók gewoon nog dat schattige gefluit.

Afleveringen van A Knight of Seven Kingdoms verschijnen wekelijks op HBO Max.