De Denon DHT-S218 is een goedkope 2.1-soundbar die Dolby Atmos-geluid kan verwerken. Dat is bijzonder, want meestal moet je hiervoor bij een duurder apparaat zijn.

Met z’n adviesprijs van 269 euro mag je de DHT-S218-soundbar gerust heel betaalbaar noemen. Zeker als je hem vergelijkt met topmodellen die 1000 euro of zelfs meer kosten, zoals de Samsung HW-Q990D. De lagere prijs is echter niet het enige waarom deze Denon in het oog springt. De DHT-S218 is een kleiner toestel, terwijl veel Atmos-modellen ontworpen zijn om bij een 55- of zelfs 65inch-televisie te passen. Dit model is de opvolger van de oudere gelijkaardige DHT-S217.

Z’n compacte vorm maakt de Denon-soundbar dus een interessant product voor bij een kleiner tv-scherm of in een kleinere kamer. Of als je gewoon geen zin hebt in een reusachtige soundbar die alle ruimte en aandacht opeist. Dit is een soundbar zonder draadloze subwoofer, dus je hoeft ook geen ruimte te maken voor een tweede grote kast. De Denon biedt echter niet zo heel veel opties om muziek te streamen.

©Denon

Elegant afgewerkt

Vergeleken met de meeste budgettoestellen is de DHT-S218 een chique verschijning. De voorkant die afgewerkt is in een donkergrijze stof zorgt voor een beetje luxe en een zekere Scandinavische uitstraling. Dat het textiel over een afgeronde rand verder doorloopt tot de helft van de bovenkant is een mooi accent. Daar vind je trouwens vijf knoppen om de soundbar te bedienen. Die ga je wellicht zelden gebruiken, maar het is toch handig dat ze er zijn.

©Denon

De breedte van 89 cm is echt heel bescheiden, terwijl de hoogte van 6,7 cm maakt dat je de Denon probleemloos voor de meeste tv’s op een voet kunt plaatsen. Door z’n lage gewicht en afmetingen kun je hem ook aan de muur monteren. Links en rechts zijn er openingen in de soundbar waarlangs lage tonen naar buiten komen. Daarom plaats je hem het best zo dat er aan weerszijden enkele tientallen centimeters vrij zijn en liefst niet in een kast. 

Een extra HDMI-ingang

De meeste budget-soundbars hebben weinig ingangen. Dat is anders bij deze soundbar. Naast de HDMI-eARC-poort die je gebruikt om hem te verbinden met een tv, is er een extra HDMI-ingang om bijvoorbeeld een Apple TV of console aan te sluiten, en dat kan ook met next-genconsoles. Alleen 4K120 of 8K kan deze soundbar niet aan. Wel is er een optische ingang en een aux-input verstopt in een nis achterop, zodat je kabels netjes kunt wegwerken. Op de kleine details is dus ook gelet.

Let op de ledjes

Achter de stoffen bekleding voorop zitten vijf ledjes verstopt die naargelang de situatie deels of allemaal oplichten. Geen display dus en je moet de leds interpreteren om te weten wat ze betekenen. Dat er eentje aan de rechterzijde blauw oplicht, wil bijvoorbeeld zeggen dat er Dolby Atmos-geluid binnenkomt, terwijl vier witte ledjes aangeeft dat je de aux-ingang gebruikt. Vermoedelijk gaan de meeste mensen gewoon op hun gevoel af en drukken ze op de knoppen van de afstandsbediening tot gebeurt wat ze willen.

©Jamie Biesemans

Klein, maar met veel knoppen

Denon levert echt een heel kleine afstandsbediening mee. Het gevaar dat hij tussen de kussens van sofa verdwijnt, is dus niet onaannemelijk. Verder is hij wel heel bruikbaar. Ondanks het kleine formaat heeft deze afstandsbediening veel knopjes. Naast regelaars voor volume en de bassen, kun je ermee schakelen tussen de verschillende ingangen op de soundbar. Afhankelijk van wat je afspeelt, kun je drukken op een knop Music of Movie, met een optie Night om de bassen ’s avonds laat te dempen.

©Jamie Biesemans

Positief is dat Denon z’n uitstekende Dialog Enhancer-technologie in deze soundbar stopt. Druk op Low, Med of High om spraak in films en tv-uitzendingen meer of minder uit de mix te tillen. High werkt het best, maar laten stemmen wel wat nasaal klinken. 

Voor muziek

Muziek afspelen? Verwacht bij de DHT-S218 geen wifi-streamen en al helemaal niet Denons HEOS-platform. Als je een playlist naar de soundbar wilt sturen, kun je enkel bluetooth gebruiken om dat vanaf een smartphone of tablet te doen. Of je regelt het via je televisie, als je tv de app van je favoriete streamingdienst ondersteunt. Stream je via bluetooth, dan gebruik je wellicht de basale SBC-codec, maar in de toekomst werkt de betere LC3-codec ook.

©Jamie Biesemans

In de praktijk vonden we de Denon DHT-S218 best prettig spelen, zeker als je kiest voor de Music-modus. Je kunt dan rekenen op een warmere klank met wat dofheid, maar vocals komen wel mooi naar voren. Ook wat complexere muziek, zoals de Hans Zimmer-soundtrack van Dune, komt nog gelaagd uit de soundbar. De weidsheid en het fijne detail mis je wel wat, maar dat is typisch voor een soundbar op dit niveau. Met popmuziek, dat intenser en gecomprimeerder gemasterd wordt, voelt de Denon zich helemaal thuis.

Grootsere klank dan verwacht 

Ondanks de ondersteuning voor Dolby Atmos en oudere Dolby-formaten (DTS-geluid lust-ie niet), blijft de DHT-S218 een soundbar die 2.1-stereo afspeelt. Hij zet echter slimme software in om de 3D-ervaring na te bootsen via de twee tweeters, de twee drivers of speakers voor middentonen en de twee woofers. De prestaties van een dure soundbar die wél beschikt over veel kanalen kan de Denon uiteraard niet evenaren. Maar door het bescheiden aantal speakers op een specifieke manier aan te sturen, weet deze soundbar wel een grotere geluidsbeeld te creëren. De stap van de tv-speakers naar de Denon is zeker merkbaar. 

De Denon slaagt er ook in om een verrassend vol geluid te produceren. De meeste soundbars vertrouwen op een extra draadloze subwoofer om echt diepe bastonen de kamer in te sturen. Hier is die subwoofer afwezig, maar zijn er wel twee iets grotere woofers ingebouwd. De diepste bassen blijven afwezig bij de racescène van Ready Player One, maar voor de rest zet hij wel een indrukwekkende prestatie neer. In de Movie-stand wordt de hectiek van de race en de vele botsingen en crashes goed overgebracht – beter dan verwacht.

©Jamie Biesemans

Er gebeurt bij dit testfragment veel op het scherm, waardoor geluidseffecten snel verloren kunnen gaan in de algemene chaos. De DHT-S218 zorgt echter voor redelijk veel detail. De muntstukken die rinkelen als een racer crasht bijvoorbeeld, komen nog sterk uit de mix. Zet je de soundbar loeihard, dan loopt-ie wel tegen z’n limieten aan en begint alles hard te klinken. Ook dat is kenmerkend voor een (goedkopere) soundbar.

De spraakprestaties zijn echter heel goed, ondanks de afwezigheid van een toegewijd centerkanaal in deze 2.1-soundbar. Bij enkele afleveringen van de nieuwe Doctor Who werden de speelse dialogen daardoor samen met de muziek helder aangeleverd. De functie Dialog Enhancer werkt ook zeer goed als je ’s avond laat op een lager volume luistert. Een zwakke plek bij veel budgettoestellen, maar de Denon doet het op dit vlak heel goed.

Conclusie 

Hoewel de Denon DHT-S218 vanwege zijn 2.1-kanalen niet presteert zoals een topmodel of een soundbar uit de middenklasse (500-600 euro), biedt hij wel heel veel voor z’n prijs. Vergeleken met veel rivalen met een vergelijkbare prijs is de DHT-S218 een zeer goed presterende soundbar die met name dialogen helder weergeeft. Ook muziek en actie-effecten worden voller neergezet dan je zou verwachten, wat een film- of gameavond een stukje meeslepender maakt. De elegante afwerking van dit budgettoestel is de kers op de taart.

Je laptopaccu lijkt altijd leeg te zijn op het moment dat er nergens een stopcontact te bekennen is. Met de juiste software-instellingen pers je echter makkelijk een uur extra uit je apparaat, zonder dat je daarvoor technisch onderlegd hoeft te zijn. Wij leggen uit aan welke knoppen je precies moet draaien voor maximaal resultaat.

Er is weinig irritanter dan een laptop die in de spaarstand schiet of uitvalt terwijl je in de trein net de laatste hand legt aan een belangrijk document. Veel gebruikers denken bij een snel leeglopende batterij direct dat de hardware versleten is en kijken alweer naar een nieuwe laptop. Vaak is de accu zelf echter nog prima in orde, maar gaat het besturingssysteem slordig om met de beschikbare energie. Fabrieksinstellingen zijn namelijk vaak gericht op maximale prestaties en helderheid, niet op uithoudingsvermogen. In dit artikel leer je hoe je de regie terugpakt en de energievreters in toom houdt, zodat je met een gerust hart de dag doorkomt.

Waar die energie eigenlijk naartoe lekt

Om te begrijpen hoe je accucapaciteit bespaart, moet je eerst weten waar de energie aan opgaat. De twee grootste verbruikers in een laptop zijn vrijwel altijd het beeldscherm en de processor. Het scherm vreet stroom om pixels te verlichten; hoe feller het scherm, hoe sneller de teller tikt. Daarnaast speelt de verversingssnelheid een rol. Veel moderne schermen verversen het beeld 120 keer per seconde (120 Hz). Dat kijkt heel rustig, maar kost aanzienlijk meer rekenkracht dan de standaard 60 Hz.

Onder de motorkap is de processor continu bezig met het verwerken van taken. Een veelvoorkomende misvatting is dat je handmatig alle programma's moet afsluiten om stroom te besparen. Dat is maar ten dele waar, want moderne systemen zijn heel goed in het bevriezen van apps die je niet gebruikt. Wat wél energie kost, zijn achtergrondprocessen die actief blijven synchroniseren, zoals cloudopslagdiensten of mailprogramma's die elke minuut checken op nieuwe berichten. Ook randapparatuur die stroom trekt via de usb-poort, zelfs als je deze niet actief gebruikt, snoept procenten van je lading af.

Besparen tijdens eenvoudige taken

De energiebesparende modus is je beste vriend wanneer je taken uitvoert die weinig rekenkracht vereisen. Denk hierbij aan tekstverwerken, e-mailen, webbrowsen of het invullen van spreadsheets. In deze scenario's heb je de volledige kracht van je processor en videokaart simpelweg niet nodig. Door in Windows of macOS te kiezen voor de energiebesparende modus, klokt de processor zichzelf terug. Hij werkt dan letterlijk iets langzamer, maar voor administratieve taken merk je daar in de praktijk niets van. De letters verschijnen nog steeds direct op je scherm zodra je ze typt.

Daarnaast is dit het moment om eens kritisch naar je schermhelderheid te kijken. Binnenshuis is een helderheid van 50 tot 60 procent vaak meer dan voldoende om comfortabel te kunnen werken. Werk je vooral 's avonds? Dan kan het zelfs nog lager. Ook het uitschakelen van toetsenbordverlichting levert in deze context pure winst op. Het zijn kleine percentages per uur, maar op een hele werkdag maakt dit het verschil tussen wel of niet de oplader moeten pakken.

©PXimport

Prestaties boven accuduur

Er zijn momenten waarop je de batterijbesparingsinstellingen beter uit kunt laten, of zelfs agressief moet vermijden. Zodra je aan de slag gaat met zware grafische taken, zoals videobewerking, 3D-rendering of serieuze gaming, werkt een besparingsmodus averechts. De software knijpt de toevoer van stroom naar de componenten af, wat resulteert in een haperend beeld, trage exporttijden en een frustrerende gebruikservaring.

In deze gevallen heeft de hardware ademruimte nodig om te kunnen presteren. Als je probeert te gamen op een besparingsstand, zal het systeem de prestaties van de grafische chip zo ver terugschroeven dat het spel onspeelbaar wordt. Bovendien duurt het renderen van een video in spaarstand veel langer, waardoor het scherm en de schijf langer actief moeten blijven, wat onderaan de streep soms zelfs méér energie kost dan een korte piekbelasting op vol vermogen. Hier geldt: efficiëntie door snelheid is soms zuiniger dan traagheid.

Situaties waarin instellingen het niet meer redden

Hoewel je met software veel kunt optimaliseren, zijn er harde grenzen waarbij geen enkele instelling je meer gaat redden. Je moet realistisch zijn over de fysieke staat van je apparaat.

Ten eerste is er de chemische degradatie. Als de maximale capaciteit van je accu (ook wel battery health geheten) onder de 70 procent is gezakt, kun je instellen wat je wilt, maar de rek is er fysiek uit. De batterijcellen kunnen de lading simpelweg niet meer vasthouden. Ten tweede is oververhitting een doodsteek voor je accuduur. Als de ventilatoren van je laptop continu staan te loeien omdat de koelkanalen vol stof zitten, kost dat enorm veel energie. Warmte is in feite verspilde energie. Tot slot helpt software niet als je zware externe apparaten zonder eigen voeding aansluit. Een externe harde schijf die zijn stroom via de laptop krijgt, trekt de accu leeg alsof het een rietje in een pakje sap is, ongeacht je schermhelderheid.

Creëer je eigen energieprofiel

Om echt grip te krijgen op je verbruik, moet je de instellingen afstemmen op jouw specifieke gedrag. Begin met de slaapstand-instellingen. Veel mensen laten hun laptop openstaan als ze even koffie gaan halen, waarbij het scherm zomaar tien minuten op volle sterkte blijft branden. Stel in dat het scherm al na twee of drie minuten inactiviteit uitgaat. Dat is de makkelijkste winst die je kunt boeken.

Kijk ook naar je randapparatuur. Gebruik je een externe monitor? Zorg dan dat je laptop zo is ingesteld dat het interne scherm volledig uitschakelt, en niet 'zwart maar aan' blijft staan. Gebruik je veel bluetooth-apparaten? Schakel bluetooth uit als je ze niet gebruikt; het constant scannen naar verbindingen kost stroom. Voor gebruikers met een oledscherm is er nog een extra truc: gebruik een donkere modus. Bij oledschermen verbruiken zwarte pixels namelijk helemaal geen energie, in tegenstelling tot traditionele lcd-schermen waar de achtergrondverlichting altijd aan staat.

Balans tussen snelheid en stopcontact

Het verlengen van je accuduur is uiteindelijk een balansspel tussen comfort en noodzaak. De grootste winst behaal je door de schermhelderheid te temperen en de slaapstand agressiever in te stellen, zodat je geen energie verspilt in de pauzes. Wees niet bang om de energiebesparingsmodus standaard aan te zetten voor alledaags werk; de moderne processors zijn krachtig genoeg om dat zonder haperingen op te vangen. Pas als je merkt dat je laptop traag reageert bij zwaardere taken, is het tijd om de teugels weer iets te laten vieren. Zo bepaal jij hoelang de werkdag duurt, en niet je batterij.

Een medley gebaseerd op soundtracks uit Super Mario-games van het Jazzorkest 8-Bit Big Band heeft afgelopen zondagnacht een Grammy gewonnen.

De medley ‘Super Mario Praise Break’ won een Grammy Award voor beste arrangement (instrumentaal of a capella). In de medley zijn nummers als Gusty Garden Galaxy uit Super Mario Galaxy en Bomb-Omb Battlefield uit Super Mario 64 te horen.

De 9-Bit Big Band is afkomstig uit New York en heeft al eens eerder een Grammy gewonnen voor gamemuziek. In 2022 won het orkest een Grammy voor het nummer Meta’s Knight’s Revenge uit de SNES-game Kirby Superstar.

De Grammy Awards

De Grammy Awards worden al sinds 1959 georganiseerd en worden gezien als een van de belangrijkste prijzen voor muziek ter wereld. Ze worden vaak vergeleken met de Oscars, die worden uitgereikt aan films. Dit jaar won Bad Bunny de prijs van album van het jaar, en ging Billie Eilish er vandoor met een Grammy voor nummer van het jaar. Overigens won Austin Wintory een Grammy in de categorie beste gamesoundtrack voor de soundtrack van Sword of the Sea.

De Super Mario-reeks van Nintendo valt op diverse spelcomputers van het bedrijf te spelen, waaronder de Nintendo Switch 2 en Nintendo Switch. Onder de meest recente grote hoofddelen vallen Super Mario Wonder en Super Mario Odyssey.