Met de recent gelanceerde producten van Yale staat simpliciteit en toegankelijkheid voorop. De Yale slimme videodeurbel is daar het volgende voorbeeld van. Met een prijs van 159,99 euro betaal je er ook nog eens niet de hoofdprijs voor. Hoe bevalt dit product?

Die bijna 160 mag dan niet de hoofdprijs zijn, maar we hebben vergelijkbare slimme deurbellen getest die zelfs een paar tientjes goedkoper zijn. Dan denken we aan de uitstekende TP-Link Tapo Video Doorbell Camera en de opvallende Aqara Video Doorbell G4. Die hebben een (introductie)prijs van respectievelijk 130 en 120 euro, en bieden in sommige gevallen meer voor minder. Zo plaatst Yale veel slimme functies (zoals pakketherkenning) achter een betaalmuur, waardoor je alsnog op kosten kan worden gejaagd.

©Wesley Akkerman

Aan de slag met de Yale slimme videodeurbel

Net als de andere Yale-producten die begin 2024 op de markt zijn verschenen (denk dan aan de binnencamera, camera voor buiten en het slimme slot), staat toegankelijkheid voorop. Dat betekent dat de installatie in dit geval een peulenschil is. De Yale slimme videodeurbel ondersteunt helaas alleen 2,4GHz-netwerken, en bij andere deurbellen (zoals die van Aqara) kan dat nog weleens voor problemen zorgen. Maar in dit geval verloopt alles vlekkeloos. Je installeert de deurbel binnen tien minuten via de Yale-app, uiteraard na het opladen.

Opladen gaat via een usb-c-aansluiting. Daar kun je elke lader voor gebruiken die je momenteel in de lade hebt liggen. Mocht je dat te veel gedoe vinden, dan kun je het apparaat ook aan een eventueel aanwezige deurbelaansluiting (8-24V) koppelen. Anders kun je hiervoor nog een losse voedingsadapter van Yale voor aanschaffen. De accu heeft een vermogen van 6.500 mAh en moet volgens de fabrikant vier tot zes maanden meegaan. Maar dat is geheel afhankelijk van gebruik. Zaken als bewegingsmeldingen en meer beïnvloeden de accuduur uiteraard.

Ook goed om te weten: Yale levert alles wat je nodig hebt voor de basisinstallatie, zoals schroeven en een wig. Een optionele voedingsadapter is dus los verkrijgbaar, en datzelfde geldt voor de chime (à 29,99 euro). Het design van de Yale slimme videodeurbel is verder simpel doch doeltreffend. Voorop zit een grote belknop en ook de camera is goed en duidelijk zichtbaar. Om de knop heen zit een ledring die groen opkleurt wanneer iemand aan komt lopen, zodat bezoekers precies weten waar ze op moeten drukken als ze willen aanbellen.

©Wesley Akkerman

Niet de beste specs

Op papier heeft de Yale slimme videodeurbel niet de beste specificaties. Zo beschikt het apparaat over een Full-HD-beeldresolutie en kan het tot 8x digitaal inzoomen. Of je dat wilt, is een tweede. Want hoe verder je inzoomt, hoe meer deuken de kwaliteit oploopt. Desondanks is het fijn zo’n functie tot je beschikking te hebben, omdat je dan toch kunt inzoomen op een bepaalde gebeurtenis. Daarnaast is er nachtzicht aanwezig en heeft de deurbel een IP65-certificaat (waardoor het apparaat weerbestendig is). De kijkhoek is met 154 graden best prima.

Daar waar Ring vaak adverteert met HDR-beeldkwaliteit (high dynamic range), zien we dat de Yale slimme videodeurbel WDR aanbiedt, wat staat voor wide dynamic range. Het idee achter beide beeldtechnologieën is praktisch hetzelfde, aangezien beide technieken beeld kunnen optimaliseren onder specifieke omstandigheden. Zo worden lichte en donkere delen gebalanceerd, waardoor je onder verschillende lichtcondities toch over een duidelijk beeld moet beschikken. Dat klinkt goed op papier, maar in de praktijk stelt de deurbel toch een beetje teleur.

Hoewel je meestal goed kunt zien wat er voor de deur gebeurt, laat de Yale slimme deurbel toch wat steken vallen als het gaat om scherpte en kleur. Personen komen vaak donker of juist overbelicht in beeld (afhankelijk van de zon), terwijl de beelden onrustig en gerafeld lijken (je ziet duidelijk pixels in beeld wanneer iemand beweegt). Stilstaand beeld is geen probleem, maar daarmee voldoet de deurbel dus wat ons betreft alleen aan de minimale eisen. Over het geluid hebben we weinig te klagen: beide kanten horen alles luid en duidelijk.

©Wesley Akkerman

Toch de moeite waard?

Wat de Yale slimme videodeurbel uniek maakt, is de manier waarop notificaties binnenkomen. Niet alleen gaat dat met een ongelooflijke snelheid, ook werkt dat anders dan bij Ring en andere concurrenten. Zodra iemand aanbelt, krijg je een beeldvullende melding op je smartphone waarin je de persoon voor de deur ziet staan, samen met knoppen voor aannemen of ophangen. Dat is zo’n typische functie waarvan je hoopt dat de concurrentie het overneemt, omdat het prettig en snel werkt. Je kunt zodoende iemand veel sneller te woord staan dan bij andere deurbellen.

Verder beschikt de slimme deurbel over allerlei basisfuncties, zoals privacyzones (waarbij een deel van het beeld niet meegenomen wordt), detectiezones (waar er juist extra aandacht uitgaat naar een specifiek deel) en bewegings- en persoonsdetectie. Andere zaken, zoals pakket-, huisdieren- en voertuigdetectie, zitten achter een betaalmuur. Niet dat je iets aan pakketdetectie hebt, want het beeld strekt verticaal gezien niet genoeg om bijvoorbeeld de deurmat te zien. Dus in dat geval is het nog maar de vraag of je een abonnement nodig hebt.

Met dat abonnement krijg je overigens ook toegang tot cloudopnamen, die tot dertig dagen beschikbaar blijven. Anders is het zo dat beelden aanvankelijk lokaal opgeslagen worden en twee dagen beschikbaar blijven. Je kunt de video’s handmatig downloaden en zelf opslaan – dus ook daar heb je niet per se zo’n abonnement voor nodig. Een standaardabonnement kost 4 euro per maand. Dat is wederom niet de hoofdprijs. Nogmaals: om de deurbel goed en wel te kunnen gebruiken, heb je zo’n abonnement niet per se nodig – en dat vinden we een positief aspect.

©Wesley Akkerman

De app en chime

Tot slot kijken we nog even naar de optionele chime (of gong). Dat is een accessoire die je los moet aanschaffen, maar die bij ons in het perspakket zat. Je stopt de gong in het stopcontact en moet hem dan op een ietwat vreemde manier installeren. Dat doe je niet als los apparaat, maar als toevoeging aan de deurbel; de installatie initieer je dan ook via de instellingen van dat apparaat. Het was dus even zoeken, maar na de installatie werkt het ding goed. Hij gaat af zodra er iemand aanbelt, waardoor je dus niet alleen afhankelijk bent van je smartphone.

De Yale-app biedt nog altijd dezelfde overzichtelijke interface. Zo krijg je razendsnel toegang tot de live-weergave, kun je in het activiteitenoverzicht zien wat er precies in en rondom je huis gebeurt en bereik je de vele instellingen die de Yale slimme videodeurbel biedt. Je kunt er een abonnement afnemen en de Yale-producten koppelen aan andere diensten, zoals Google Home, Apple HomeKit en Philips Hue. Dat maakt het systeem redelijk flexibel, maar zodra Matter vlucht neemt, worden dat soort aansluitingen logischerwijs en mettertijd overbodig.

©Wesley Akkerman

Yale slimme videodeurbel kopen?

In vergelijking met de andere onlangs geteste producten van Yale zijn we toch wat minder enthousiast over dit apparaat. Dat komt doordat voornamelijk de beeldkwaliteit te wensen overlaat. Naast een korrelig en overbelicht of juist te donker beeld, zoomt de camera ook flink in op de persoon voor de deur zodra je de notificatie bekijkt. Dat maakt het gebruik toch wat minder overzichtelijk en toegankelijk dan we zouden willen zien op dit prijspunt. Desondanks is dit een betrouwbare en vliegensvlugge deurbel.

Je laptopaccu lijkt altijd leeg te zijn op het moment dat er nergens een stopcontact te bekennen is. Met de juiste software-instellingen pers je echter makkelijk een uur extra uit je apparaat, zonder dat je daarvoor technisch onderlegd hoeft te zijn. Wij leggen uit aan welke knoppen je precies moet draaien voor maximaal resultaat.

Er is weinig irritanter dan een laptop die in de spaarstand schiet of uitvalt terwijl je in de trein net de laatste hand legt aan een belangrijk document. Veel gebruikers denken bij een snel leeglopende batterij direct dat de hardware versleten is en kijken alweer naar een nieuwe laptop. Vaak is de accu zelf echter nog prima in orde, maar gaat het besturingssysteem slordig om met de beschikbare energie. Fabrieksinstellingen zijn namelijk vaak gericht op maximale prestaties en helderheid, niet op uithoudingsvermogen. In dit artikel leer je hoe je de regie terugpakt en de energievreters in toom houdt, zodat je met een gerust hart de dag doorkomt.

Waar die energie eigenlijk naartoe lekt

Om te begrijpen hoe je accucapaciteit bespaart, moet je eerst weten waar de energie aan opgaat. De twee grootste verbruikers in een laptop zijn vrijwel altijd het beeldscherm en de processor. Het scherm vreet stroom om pixels te verlichten; hoe feller het scherm, hoe sneller de teller tikt. Daarnaast speelt de verversingssnelheid een rol. Veel moderne schermen verversen het beeld 120 keer per seconde (120 Hz). Dat kijkt heel rustig, maar kost aanzienlijk meer rekenkracht dan de standaard 60 Hz.

Onder de motorkap is de processor continu bezig met het verwerken van taken. Een veelvoorkomende misvatting is dat je handmatig alle programma's moet afsluiten om stroom te besparen. Dat is maar ten dele waar, want moderne systemen zijn heel goed in het bevriezen van apps die je niet gebruikt. Wat wél energie kost, zijn achtergrondprocessen die actief blijven synchroniseren, zoals cloudopslagdiensten of mailprogramma's die elke minuut checken op nieuwe berichten. Ook randapparatuur die stroom trekt via de usb-poort, zelfs als je deze niet actief gebruikt, snoept procenten van je lading af.

Besparen tijdens eenvoudige taken

De energiebesparende modus is je beste vriend wanneer je taken uitvoert die weinig rekenkracht vereisen. Denk hierbij aan tekstverwerken, e-mailen, webbrowsen of het invullen van spreadsheets. In deze scenario's heb je de volledige kracht van je processor en videokaart simpelweg niet nodig. Door in Windows of macOS te kiezen voor de energiebesparende modus, klokt de processor zichzelf terug. Hij werkt dan letterlijk iets langzamer, maar voor administratieve taken merk je daar in de praktijk niets van. De letters verschijnen nog steeds direct op je scherm zodra je ze typt.

Daarnaast is dit het moment om eens kritisch naar je schermhelderheid te kijken. Binnenshuis is een helderheid van 50 tot 60 procent vaak meer dan voldoende om comfortabel te kunnen werken. Werk je vooral 's avonds? Dan kan het zelfs nog lager. Ook het uitschakelen van toetsenbordverlichting levert in deze context pure winst op. Het zijn kleine percentages per uur, maar op een hele werkdag maakt dit het verschil tussen wel of niet de oplader moeten pakken.

©PXimport

Prestaties boven accuduur

Er zijn momenten waarop je de batterijbesparingsinstellingen beter uit kunt laten, of zelfs agressief moet vermijden. Zodra je aan de slag gaat met zware grafische taken, zoals videobewerking, 3D-rendering of serieuze gaming, werkt een besparingsmodus averechts. De software knijpt de toevoer van stroom naar de componenten af, wat resulteert in een haperend beeld, trage exporttijden en een frustrerende gebruikservaring.

In deze gevallen heeft de hardware ademruimte nodig om te kunnen presteren. Als je probeert te gamen op een besparingsstand, zal het systeem de prestaties van de grafische chip zo ver terugschroeven dat het spel onspeelbaar wordt. Bovendien duurt het renderen van een video in spaarstand veel langer, waardoor het scherm en de schijf langer actief moeten blijven, wat onderaan de streep soms zelfs méér energie kost dan een korte piekbelasting op vol vermogen. Hier geldt: efficiëntie door snelheid is soms zuiniger dan traagheid.

Situaties waarin instellingen het niet meer redden

Hoewel je met software veel kunt optimaliseren, zijn er harde grenzen waarbij geen enkele instelling je meer gaat redden. Je moet realistisch zijn over de fysieke staat van je apparaat.

Ten eerste is er de chemische degradatie. Als de maximale capaciteit van je accu (ook wel battery health geheten) onder de 70 procent is gezakt, kun je instellen wat je wilt, maar de rek is er fysiek uit. De batterijcellen kunnen de lading simpelweg niet meer vasthouden. Ten tweede is oververhitting een doodsteek voor je accuduur. Als de ventilatoren van je laptop continu staan te loeien omdat de koelkanalen vol stof zitten, kost dat enorm veel energie. Warmte is in feite verspilde energie. Tot slot helpt software niet als je zware externe apparaten zonder eigen voeding aansluit. Een externe harde schijf die zijn stroom via de laptop krijgt, trekt de accu leeg alsof het een rietje in een pakje sap is, ongeacht je schermhelderheid.

Creëer je eigen energieprofiel

Om echt grip te krijgen op je verbruik, moet je de instellingen afstemmen op jouw specifieke gedrag. Begin met de slaapstand-instellingen. Veel mensen laten hun laptop openstaan als ze even koffie gaan halen, waarbij het scherm zomaar tien minuten op volle sterkte blijft branden. Stel in dat het scherm al na twee of drie minuten inactiviteit uitgaat. Dat is de makkelijkste winst die je kunt boeken.

Kijk ook naar je randapparatuur. Gebruik je een externe monitor? Zorg dan dat je laptop zo is ingesteld dat het interne scherm volledig uitschakelt, en niet 'zwart maar aan' blijft staan. Gebruik je veel bluetooth-apparaten? Schakel bluetooth uit als je ze niet gebruikt; het constant scannen naar verbindingen kost stroom. Voor gebruikers met een oledscherm is er nog een extra truc: gebruik een donkere modus. Bij oledschermen verbruiken zwarte pixels namelijk helemaal geen energie, in tegenstelling tot traditionele lcd-schermen waar de achtergrondverlichting altijd aan staat.

Balans tussen snelheid en stopcontact

Het verlengen van je accuduur is uiteindelijk een balansspel tussen comfort en noodzaak. De grootste winst behaal je door de schermhelderheid te temperen en de slaapstand agressiever in te stellen, zodat je geen energie verspilt in de pauzes. Wees niet bang om de energiebesparingsmodus standaard aan te zetten voor alledaags werk; de moderne processors zijn krachtig genoeg om dat zonder haperingen op te vangen. Pas als je merkt dat je laptop traag reageert bij zwaardere taken, is het tijd om de teugels weer iets te laten vieren. Zo bepaal jij hoelang de werkdag duurt, en niet je batterij.

Een medley gebaseerd op soundtracks uit Super Mario-games van het Jazzorkest 8-Bit Big Band heeft afgelopen zondagnacht een Grammy gewonnen.

De medley ‘Super Mario Praise Break’ won een Grammy Award voor beste arrangement (instrumentaal of a capella). In de medley zijn nummers als Gusty Garden Galaxy uit Super Mario Galaxy en Bomb-Omb Battlefield uit Super Mario 64 te horen.

De 9-Bit Big Band is afkomstig uit New York en heeft al eens eerder een Grammy gewonnen voor gamemuziek. In 2022 won het orkest een Grammy voor het nummer Meta’s Knight’s Revenge uit de SNES-game Kirby Superstar.

De Grammy Awards

De Grammy Awards worden al sinds 1959 georganiseerd en worden gezien als een van de belangrijkste prijzen voor muziek ter wereld. Ze worden vaak vergeleken met de Oscars, die worden uitgereikt aan films. Dit jaar won Bad Bunny de prijs van album van het jaar, en ging Billie Eilish er vandoor met een Grammy voor nummer van het jaar. Overigens won Austin Wintory een Grammy in de categorie beste gamesoundtrack voor de soundtrack van Sword of the Sea.

De Super Mario-reeks van Nintendo valt op diverse spelcomputers van het bedrijf te spelen, waaronder de Nintendo Switch 2 en Nintendo Switch. Onder de meest recente grote hoofddelen vallen Super Mario Wonder en Super Mario Odyssey.