Ooit een smartphone-merk van formaat, nu weet LG zijn smartphones maar lastig te slijten. Kan LG het tij keren met V40? Dat lees je in deze LG V40 Thinq review.

Wanneer je een smartphone zoekt, dan denk je niet meer zo snel aan het merk LG. Een paar jaar terug was dat wel anders. LG is grotendeels de markt uit geconcurreerd, maar heeft desondanks geen plannen om te stoppen met het maken van smartphones. Dat komt omdat de smartphones een vrij centrale rol spelen in het ecosysteem van LG’s domotica en televisies. Omdat LG een groot bedrijf is, van meerdere markten thuis, kunnen ze de verliezen op de smartphonemarkt permitteren. Misschien komt het je bekend voor: Sony zit ook in een vergelijkbare situatie.

©PXimport

©PXimport

©CIDimport

Timing van de LG V40

LG probeert het tij te keren met de V40 Thinq . De smartphone begint echter al met een achterstand. Hoewel de smartphone in andere landen al in het najaar van 2018 is gepresenteerd is hij pas vanaf februari 2019 in Nederland verkrijgbaar. Vlak voordat Mobile World Congress plaatsvindt en veel concurrerende fabrikanten hun nieuwe smartphones presenteren. Waarom nu kiezen voor een dure topsmartphone van LG, en niet even wachten tot andere fabrikanten als Samsung, Nokia, Oppo en Huawei hun nieuwe smartphones uitbrengen? Ik kan de vraag niet beantwoorden.

LG moet dus veel uit de kast trekken om de V40 op te laten vallen en mensen te verleiden. Laten we beginnen met het positieve: de bouwkwaliteit is goed, de V40 is compleet, een drietal camera’s aan de achterzijde is opvallend en LG laat muziekliefhebbers niet in de kou staan door gewoon een koptelefoonpoort te plaatsen en de audiokwaliteit extra te benadrukken met een quad DAC.

Onopvallend

Maar er valt ook wel wat op aan te merken. Allereerst: de smartphone is nu al niet opvallend genoeg. Aan de voorzijde is hij niet te onderscheiden van andere smartphones, door zijn (nagenoeg randloze) display met iPhone-achtige scherminkeping. Ook de glazen achterzijde is wat generiek, hoewel de pijn ietsje verzacht wordt door de gebruikte kleuren en de drie cameralenzen.

Ook de specificaties - en dus de prestaties - zijn dik in orde, maar eveneens onopvallend. De Snapdragon 845-processor kennen we al van andere smartphones, zoals de OnePlus 6 (en 6T), Xiaomi PocoPhone F1, Asus Zenfone 5Z en vele andere. Bovendien, de smartphones die ik net noemde zijn goedkoper dan de LG V40. Het werkgeheugen (6GB), uitbreidbare opslaggeheugen (128GB), accucapaciteit van 3300 mAh (die je tevens draadloos of snel oplaadt en een dag of twee meegaat), alles is naar verwachting.

©CIDimport

©CIDimport

Drie camera’s van de LG V40

Zelfs de marketing van LG rondom de V40 is voorspelbaar: alles wordt op de driedubbele camera aan de achterzijde en dubbele camera aan de voorzijde gezet. Net als de marketeers van vele andere smartphonefabrikanten alleen maar oog lijken te hebben voor de camera. Maar springt de camera er uit ten opzichte van bijvoorbeeld de Galaxy Note 9, iPhone Xs of Huawei Mate 20 Pro? Ja en nee.

Aan de achterzijde vinden we dus drie cameralenzen, die alle drie een ander focuspunt hebben. Daarmee heb je in feite een smartphone met drie zoomniveau’s: groothoek, macro en gewoon. Aan de voorzijde zitten ook twee camera’s, waar naast de gewone lens een groothoeklens is geplaats om meer (mensen) op de foto te krijgen. Dat is zeker fijn om te hebben. De lenzen aan de voor- en achterzijde werken tevens samen om een scherptediepte-effect te krijgen.

Naast de opties die de meerdere lenzen bieden, heb je als gebruiker veel mogelijkheden in de camera-app van LG, zoals dat bij de vorige LG-smartphones ook het geval is. Van RAW-fotografie, tot geavanceerde opties als witbalans en iso-waardes. Automatische object- en sceneherkenning, zoals Huawei en Samsung dat doen, vind je overigens niet zo geavanceerd terug op de LG V40.

Wat wel uniek is aan de LG V40 is de Triple Shot-functie, waarmee je met alle drie de lenzen tegelijkertijd een foto maakt en dus in een klap drie foto’s hebt met een ander afstandspunt. Volgens LG een geweldige functie en deze werkt ook prima. Maar om eerlijk te zijn. Ik ben gedurende de testperiode nog geen moment ervaren waarop de Triple Shot van pas is gekomen. Sterker nog: ik kan me geen enkele situatie indenken waarbij de Triple Shot iets toevoegt.

Foto’s maken met de LG V40

Tot zover de mogelijkheden van de drie camera’s. Maar hoe goed is de LG V40 in het maken van foto’s? Onder de juiste omstandigheden, met voldoende licht. Dan zijn de foto’s ontzettend gedetailleerd. Maar wanneer de lichtomstandigheden wat lastiger zijn, dan vallen de foto’s me wat tegen. Er treedt veel ruis en bewegingsonscherpte op wanneer er weinig licht voorhanden is – terwijl juist bij veel of tegenlicht de foto’s ronduit flets zijn. Ik heb echter het idee dat LG met een software-update wel het een en ander kan verbeteren, om het fletse effect uit foto’s weg te halen.

©CIDimport

©CIDimport

©CIDimport

Verouderde Android

Met het woord update komen we bij het grootste mankement van de LG V40. Tot dusver is de LG V40 een prima smartphone, die echter nog niet echt uit te blinken. Maar op het punt van de software en de ondersteuning valt de V40 negatief op. Ondanks dat er een update aan zit te komen naar de laatste Androidversie (9.0, Pie), draait de smartphone nog op Android 8 (Oreo), dat in 2017 verscheen. Anno 2019 nog een smartphone uitbrengen met Android 8, is een misser. Een misser die LG zich niet kan veroorloven, want de reputatie als het aankomt op Android-updates is slecht. Het duurt vreselijk lang voordat updates eindelijk uitgerold worden, áls ze überhaupt komen. Ik vrees dus dat de V40 geen snelle of lange ondersteuning gaat krijgen.

Dat werpt een donkere schaduw over het feit dat LG zijn Android-skin wel heeft verbeterd. Er zijn minder overbodige en reclame-apps te vinden, alles werkt een stuk soepeler en ook lijkt de skin wat overzichtelijker geworden. Alleen het instellingenscherm is nog erg onoverzichtelijk. Ook heb je met LG’s Smartworld een volkomen overbodige applicatiewinkel die in februari nog kerstthema’s aanbiedt en installeerde uit het niets McAfee’s ouderlijk toezichts-app op het toestel. Ik had liever een installatie van een recente veiligheidspatch of Android-update gezien. Het heeft iets ironisch.

Oledscherm

Waar de marketeers van LG zonder zorgen hun pijlen op kunnen richten is het scherm van de LG V40. Zoals je van een moderne smartphone mag verwachten, zijn de randen rondom het scherm flinterdun gehouden, wat er fraai uit ziet. Tel daarbij de beeldverhouding van 19,5 bij 9 en de scherminkeping op en je hebt aan de LG V40 een smartphone met een enorm 6,4 inch scherm, dat nog net aan broekzakbestendig is.

De beeldkwaliteit is dik in orde, zoals je mag verwachten van LG, producent van vele oledschermen – ook die van concurrenten. De kleurweergave en helderheid zijn uitstekend. Op papier heeft het scherm een wat overdreven hoge resolutie van 3120 bij 1440. In praktijk is de resolutie gewoon fullscreen (2340 bij 1080 pixels). Deze resolutie is scherp zat en bovendien wat minder belastend voor de accu.

Conclusie: LG V40 Thinq kopen?

De LG V40 is een erg complete smartphone, met degelijke specs en prima accuduur, voor een acceptabele verkoopprijs van 750 euro. Fijn is dat LG als een van de weinige fabrikanten de muziekluisteraar niet in de kou laat staan. De software van de smartphone is een pijnpunt en de camera is kwalitatief niet heel indrukwekkend, maar de mogelijkheden van drie cameralenzen met verschillende focuspunten aan de achterzijde (en twee aan de voorzijde) bieden een enorme meerwaarde. Desondanks weet de LG V40 zich niet genoeg te onderscheiden en je hebt met de OnePlus 6 en de Galaxy Note 9 goedkopere en betere alternatieven. Bovendien presenteren veel fabrikanten, waaronder LG zelf, binnenkort een veel nieuwe smartphones. Het loont dus om te wachten: wellicht dat fabrikanten gewoonweg op korte termijn met een veel betere smartphone komen. Ook is het niet ondenkbaar dat de prijs van de LG V40 op korte termijn sterk daalt.

Thuis koffie van restaurantkwaliteit? De Philips Café Aromis 8000-serie belooft het. In deze review lees je of deze volautomaat de hype waarmaakt. Van perfect melkschuim tot minimaal onderhoud: ontdek waarom dit apparaat je lokale barista overbodig maakt, zelfs met gewone supermarktbonen!

Je kent het vast: je zit in je favoriete koffietentje, neemt een eerste slok van de cappuccino die je hebt besteld en valt even stil. De temperatuur, het mondgevoel, die volle smaak… alles lijkt te kloppen. En dan denk je aan de koffie thuis. Die is prima, of in elk geval best oké. Maar daar blijft het dan ook bij.

Dat dacht ik tenminste. Tot ik de Philips Café Aromis 8000-serie op mijn aanrecht installeerde en mijn keuken stante pede in een soort hippe koffiebar veranderde. De installatie van deze fraaie machine behelst niet meer dan een stekker in het stopcontact, water in het reservoir en een dosis verse koffiebonen bovenin. That’s it. Daarna kan het feest beginnen.

Hoewel de term 'restaurantkwaliteit' vaak niet meer dan een loze marketingkreet is, maakt dit apparaat dat woord opeens bizar concreet. Dat zit 'm in heel basale dingen: de koffie is direct op de juiste temperatuur (niet dat lauwe net-niet) en de smaak is vol en romig, zonder die nare bittere nasmaak. Dit apparaat lijkt bovendien precies te snappen wat jij wil; zonder dat je zelf als een bezetene aan de knoppen hoeft te draaien, staat er binnen de kortste keren een meer dan fatsoenlijke kop koffie voor je neus. Wat een topding!

©Philips

Duurdoenerij niet nodig

Erg prettig is het feit dat de machine enorm vergevingsgezind is. Hippe koffiesnobs vertellen je doorgaans dat je zonder exclusieve bonen van 30 euro per kilo nergens bent. Onzin, blijkt nu. Zelfs met een zak supermarktbonen en een pak volle melk (lang houdbaar werkt het best!) tovert dit ding een resultaat tevoorschijn waar je u tegen zegt. Hij weet echt het maximale uit elke boon te persen. Luxe zonder dat je boodschappenlijstje ingewikkeld of overdreven duur wordt, ik hou ervan.

En dan de melk. Vaak is dat thuis niet meer dan een zielig laagje luchtbelletjes dat na tien seconden als sneeuw voor de zon verdwijnt. Hier niet. Dit schuim is stevig, rijk en blijft dapper overeind staan. M'n ochtendcappuccino heb ik dan ook spontaan heilig verklaard, maar de echte verrassing is wat mij betreft de optie 'Melange'. Die is gloeiend heet, heeft de ideale verhouding tussen melk en koffie (puristen verklaren me voor gek) en maakt me elke keer weer instant gelukkig. Ik was aanvankelijk wat sceptisch over dit soort voorgeprogrammeerde recepten, maar deze verhouding is zo perfect afgestemd dat het elke keer weer aanvoelt als een echte traktatie.

©Philips

'Wat willen jullie drinken?'

Bezoek over de vloer? Kom maar door met de bestellingen! Vroeger hoopte ik stiekem op de keuze voor zwart (want: geen gedoe met melk), nu draai ik mijn hand niet meer om voor een latte of espresso macchiato. Sterker nog, ik nodig mensen nu vol enthousiasme uit om een kopje koffie te komen doen, en de reacties zijn elke keer unaniem: "Wauw, lekkere koffie!" 

Het mooie is dat je specifieke voorkeuren van je bezoek niet elke keer opnieuw hoeft in te voeren. Dankzij de gebruikersprofielen heeft iedereen in huis zijn eigen 'knop'. De een wil de latte met extra melk, de ander wil 'm juist sterker: dat kun je allemaal opslaan. En de machine verrast ook in de breedte. Waar ik zelf inmiddels min of meer verslaafd ben aan de Red Eye (een pittige boost voor de korte nachten), scoor ik bij mijn dochter punten met de 'Babychino'-functie: alleen warm melkschuim. Lekker voor het slapen gaan. 

Voor de liefhebbers zitten er trouwens nog allerlei cold brew-opties in het assortiment. Niet helemaal mijn ding – koffie kan me niet heet genoeg – maar fijn dat het kan als de smaak (of het bezoek) daarom vraagt.

©Eelko Rol

Geen schoonmaak-nachtmerries

Dan het onderhoud. We kennen de horrorverhalen van schimmelende slangetjes in volautomaten en hopeloos verkalkte zetgroepen. De Café Aromis 8000 is wat dat betreft een verademing. Water bijvullen, bakje met koffiepucks legen en (belangrijk!) de melkhouder gewoon even omspoelen onder de kraan (schijnt zelfs in de vaatwasser te kunnen). Geen ingewikkeld gedoe; de machine spoelt zichzelf krachtig door bij het opstarten en afsluiten. Het ding staat er, hij werkt en zeurt verder niet om aandacht. Had ik al gezegd dat dit een topding is?

O, en er is een app. Is die noodzakelijk? Neuh. Is het lekker? Ja! Via de app kun je de machine alvast aan het werk zetten terwijl je zelf nog even je mail checkt in bed. Je weet: technologie is op zijn best als het je luiheid faciliteert, en dat heeft Philips hier goed begrepen.

©Philips

Conclusie? Dit is meer dan een keukenapparaat; het is een stukje levensgeluk. Je hoeft niet meer te kiezen tussen gemak (dag Senseo!) en smaak. De Philips Café Aromis 8000 bewijst dat je dat perfecte koffiemomentje gewoon thuis kunt creëren. Zonder barista-cursus, zonder gedoe, maar mét die gelukzalige stilte na de eerste slok.

Enige minpuntje is wellicht de prijs, want die is met 999 euro best fors. Maar reken maar uit: een cappuccino kost tegenwoordig al snel 4 euro, dus met 250 gloeiend hete geluksmomentjes thuis heb je deze machine er al uit. Dat moet je jezelf gewoon gunnen.

Marc-Alexis Côté, die voorheen de Assassin's Creed-gamefranchise bij Ubisoft overzag, heeft dat bedrijf nu aangeklaagd.

Afgelopen oktober werd aangekondigd dat Côté vertrokken was bij het bedrijf. Dat gebeurde rond dezelfde tijd als dat Ubisoft de Assassin's Creed-franchise onderbracht onder Vantage Studios, een nieuwe dochteronderneming die het samen met Tencent heeft opgericht. Côté heeft decennialang aan de Assassin's Creed-franchise gewerkt en stond de laatste jaren aan het hoofd van de populaire spellenreeks.

Côté zou toen Assassin's Creed naar Vantage Studios ging een aanbod van Ubisoft hebben gekregen om een andere leidende positie binnen het bedrijf aan te nemen. Côté liet kort daarna publiekelijk weten dat deze positie niet vergelijkbaar was met zijn eerdere werk.

De aanklacht

Nu klaagt Côté Ubisoft dus aan, zo meldt CBC Radio Canada. Volgens hem zou hij de rol van 'Head of Production' aangeboden hebben gekregen binnen Ubisoft nadat Assassin's Creed binnen Vantage Studios werd ondergebracht, gevolgd door een mogelijke positie als 'Creative House'.

Volgens Côté zou hij daardoor leiderschap krijgen over "tweederangs" Ubisoft-franchises. Aangezien hij daarvoor de Assassin's Creed-franchise overzag, voelde dit voor hem als een wezenlijke stap terug.

Côté nam naar eigen zeggen twee weken vrij om over deze situatie te reflecteren. Aan het einde van die periode zou Ubisoft hebben geëist dat hij een besluit moest maken en besloot Côté dat dit een onacceptabele situatie was, en een "ontslag in vermomming". Hij eiste dan ook ontslagvergoeding, waarna hij te horen kreeg dat hij niet meer op werk hoefde te komen en Ubisoft aankondigde dat hij was vertrokken.

Volgens Côté heeft Ubisoft geclaimd dat hij vrijwillig is vertrokken, zodat men geen ontslagvergoeding hoefde te betalen. Côté eist nu twee jaar aan loon als ontslagvergoeding en 75.000 dollar aan schadevergoeding vanwege machtsmisbruik en schade aan zijn reputatie. In totaal komt dat neer op meer dan 1,3 miljoen dollar. Ook wil hij dat het concurrentiebeding komt te vervallen.

Vantage Studios en Assassin's Creed

Ubisoft richtte vorig jaar samen met het Chinese Tencent de dochteronderneming Vantage Studios op. Daar zijn de drie belangrijkste Ubisoft-franchise in ondergebracht, namelijk Assassin's Creed, Far Cry en Rainbow Six. Ook de ontwikkelteams die aan deze reeksen werken maken nu onderdeel uit van Vantage Studios.

De Assassin's Creed-franchise is al jarenlang een van de belangrijkste gamereeksen van de Franse uitgever Ubisoft. In de spellen gebruiken spelers parkour, stealth en gevechten om diverse exotische locaties uit de geschiedenis te verkennen. Het meest recente deel is het vorig jaar uitgekomen Assassin's Creed Shadows.