De Huawei Mate 20 Pro is de eerste breed verkrijgbare smartphone met een vingerafdrukscanner onder het beeldscherm. Daarnaast heeft hij drie veelbelovende camera’s achterop en gebruikt hij dezelfde soort gezichtsbeveiliging als de iPhone X. Levert Huawei de beste high-end smartphone van 2018 af?

De Mate 20 Pro is gemaakt van glas en heeft een groot 6,4 inch beeldscherm met gebogen randen. De telefoon ziet er luxe en modern uit, maar is door het glas ook glad en breekbaar. Bovendien trekt de achterkant vingerafdrukken aan, zoals elke glazen smartphone. Huawei’s claim dat de Mate 20 Pro-achterkant een vingerafdrukbestendige afwerking heeft, klopt niet.

Het oled-display van de Mate 20 Pro oogt uitstekend, met een hoog contrast en zeer fraaie kleuren. Het scherm kan maximaal 3120 bij 1440 pixels tonen (qhd), maar toont standaard een meer energiezuinige full-hd-resolutie van 2340 bij 1080 pixels.

©PXimport

Vingerafdrukscanner onder het scherm

Onder het scherm is een vingerafdrukscanner geplaatst. Die is niet zicht- en voelbaar en dat is de eerste dagen wennen. Als het scherm uitstaat, licht een klein rondje onderop het scherm op zodat je weet waar je je vinger op het display moet leggen. De scanner is accuraat en snel genoeg, maar legt het op beide vlakken af tegen een traditionele scanner. Wie van plan is om een beschermende plastic- of glaslaag (screenprotector) op het scherm te plakken, moet goed opletten dat hij een exemplaar koopt dat werkt met de scanner onder het display.

©PXimport

Gezichtsherkenning a la iPhone

Boven het scherm zit een forse inkeping (notch), die naast de frontcamera ook een arsenaal aan dieptesensoren herbergt. Na een eenmalige 3D-scan van je gezicht, kun je je telefoon beveiligen met gezichtsherkenning. Dit werkt op dezelfde manier als bij de iPhone X, maar Huawei’s methode is een stuk sneller. De scanmethode is accuraat maar niet vrij van mislukte ontgrendelpogingen, bijvoorbeeld als je je telefoon te schuin houdt. Erger is dat er mensen zijn die aangeven dat de scanners gefopt kunnen worden. Een Duitse journalist toont bijvoorbeeld aan dat zijn testtoestel ook ontgrendelt wanneer een collega zijn gezicht voor de scanner houdt. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Omdat de telefoon nog op niet-definitieve software draait, is het mogelijk dat Huawei deze bug nog oplost.

©PXimport

Drie camera's met veel mogelijkheden

De Mate 20 Pro is na de P20 Pro de tweede Huawei-smartphone met drie Leica-camera’s achterop. De camera’s zijn niet identiek. De P20 Pro heeft een 40 megapixelcamera, een 20 megapixel zwart-wit-sensor en een 8 megapixel telelens om in te zoomen. Op de Mate-telefoon vind je een standaard 40 (!) megapixelcamera, een 20 megapixel groothoeklens en een 8 megapixel telelens voor 3x zoom zonder kwaliteitsverlies. Twee handige features die in bijna alle gevallen mooie plaatjes afleveren. Hieronder zie je een foto gemaakt met de normale camera en de groothoekcamera.

©PXimport

©PXimport

Het ingebouwde bokeh-effect, waarbij de achtergrond vervaagt, werkt ook uitstekend.

©PXimport

©PXimport

De primaire camera maakt al helemaal uitstekende foto’s en video’s. Afbeeldingen hebben een groot dynamisch bereik, veel detail en mooie kleuren. De nachtmodus levert – ook zonder flitser – de beste resultaten als je fotografeert in het (schemer)donker. De frontcamera schiet scherpe selfies.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Accuduur is indrukwekkend

De nieuwste Kirin 980-processor en 6GB werkgeheugen maken de Mate 20 Pro één van de snelste smartphones van dit moment. Alle apps en (zware) games draaien zonder problemen, en op het interne geheugen van 128GB kun je heel wat data kwijt. Jammer is dat Huawei kiest voor een NM-slot in plaats van micro-sd. Dit nieuwe type en formaat kaartje is relatief duur en (nog) niet breed verkrijgbaar.

De accuduur is uitmuntend: de Huawei-telefoon gaat zonder problemen anderhalve dag mee. Zelfs bij intensief gebruik is het mij niet gelukt om de accu binnen een dag leeg te trekken. Een voorbeeld: om 08:00 haalde ik de smartphone van de lader (100%). Ik heb verspreid over de dag een uur genavigeerd met Google Maps en heb anderhalf uur de hotspot-functie gebruikt. Het grootste deel van de dag was ik buiten de deur en heb ik daarom gebruikgemaakt van het mobiele netwerk. Gedurende de dag heeft het scherm totaal 4 uur en 20 minuten aangestaan. Ik gebruikte de Mate 20 Pro in de prestatiemodus en met bluetooth aan. Toen ik om 22:00 naar bed ging, was de accu nog voor 31 procent vol. Een zeer respectabele score.

De Mate 20 Pro-accu laadt bovendien sneller op dan welke smartphoneaccu dan ook. Dankzij de 40W-usb-c-oplader gaat de accu in een half uur van 0 naar 70 procent. De resterende 30 procent gaat langzamer, maar alsnog vrij rap. Draadloos laden kan ook, met 15W.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Huawei-software blijft behelpen

Het grootste minpunt van de Mate 20 Pro is Huawei’s EMUI-software, gebaseerd op Android 9.0 (Pie). EMUI gooit het besturingssysteem radicaal overhoop en brengt allerlei functies in de war om een langere accuduur te garanderen. De normaalste dingen werken anders dan in de standaard Android-versie en dat is bijzonder frustrerend. Een aantal zaken zijn gelukkig uit te zetten, maar het blijft behelpen. Mijn collega Joris schreef in september, dus voor de onthulling van de Mate 20 Pro, een artikel waarin hij uitlegt wat er precies mis is met EMUI.

Dat Huawei deze pijnpunten niet heeft aangepakt in zijn nieuwste EMUI-versie, is zonde. En dat de fabrikant allerlei (gelukkig verwijderbare) commerciële apps installeert op zijn 999 euro kostende smartphone, is ronduit schandalig. Booking.com, Ebay, Facebook en Kobo Books: deze apps zijn voor de liefhebber gewoon te installeren via de Play Store.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Conclusie

De prijzige Huawei Mate 20 Pro combineert een luxueuze ontwerp met uitstekende hardware en innovatieve, handige features. De matige EMUI-software is en blijft een doorn in het oog, maar veel mensen zullen er (gedwongen) genoegen mee nemen. Onder de streep is de Huawei Mate 20 één van de beste smartphones van 2018.

Game of Thrones kennen we als een reeks brute, grootschalige verhalen, maar A Knight of Seven Kingdoms is het tegenovergestelde. Wat blijkt? Met een schattig, kleinschalig verhaal voelt Westeros alleen maar groter.

Het regent. Op een heuvel, onder een boom, zien we een kast van een vent in de weer met een schop. Een ridder, lijkt het. Hij graaft een graf. Tegelijkertijd praat de ridder in zichzelf: er is in de buurt een toernooi, en we kijken waarschijnlijk naar de winnaar. De muziek zwelt op, terwijl onze held vastberaden in de verte staart. De iconische Game of Thrones-muziek lijkt ons te gaan overspoelen, klaar om naar een prachtig geanimeerde intro te gaan. In plaats daarvan, knippen we naar een shot waarin onze held achter een boom staat te poepen.

De boodschap is duidelijk: de serie heeft schijt aan de verwachtingen die je van Game of Thrones hebt. De serie stond er ooit immers om bekend dat het brak met de conventies van mainstream fantasy. Nu de reeks daar inmiddels zelf toe behoort, is het aan A Knight on Seven Kingdoms om er weer een flinke draai aan te geven.

Een ridder van de heg

Nog een spin-off? George R. R. Martin is toch die schrijver die nooit schrijft? Tja, dat valt wel mee. Hoewel de beste man zich al tien jaar uit een hoekje probeert te schrijven met het langverwachte Winds of Winter, heeft hij een hoop andere verhalen in Westeros verteld.

Zo komen de verhalen van House of the Dragon uit het boek Fire and Blood, waarin we volgen hoe de Targaryen-familie zichzelf met generaties aan ruzies ten val brengt. Maar George R. R. Martin heeft de schaal ook wel eens flink verkleind: in het korte boek The Hedge Knight, dat nog stamt uit de vorige eeuw, volgen we een ridder en zijn schildknaap.

©HBO Max

Daarin volgen we de ridder Dunk - niet onze eigen Dunke, maar Ser Duncan The Tall. Hij is een ‘hagenridder’: een ridder zonder verwantschap aan een heer. Of, in andere woorden: een freelancer die, als hij niet werkt, in de heg mag slapen. Dunk blijft niet lang een zzp’er: hij ontmoet de kale stadsjongen Egg, die dolgraag zijn schildknaap wil zijn.

Vrede!?

De verhalen van dit geliefde tweetal bieden de basis van A Knight of the Seven Kingdoms. De twist? Er is vrede in Westeros - ja, het kan echt - en we volgen een nobody, dus er is ineens ruimte voor een gezellig, klein verhaal. Dat wordt gereflecteerd in de afleveringen: geen dik uur, maar een comfortabel halfuurtje.

©HBO Max

De ridder Dunk wil dolgraag bewijzen dat hij een eervolle ridder is, maar dat is in het brute Westeros best een uitdaging. Al helemaal als je een lompe lieverd als Dunk bent. Dan komt zo’n slimme, wereldwijze schildknaap als Egg ineens goed van pas.

Het wordt al helemaal lastig als je niet eens kan bewijzen dat je een ridder bent. Dan mag je namelijk niet eens meedoen aan een toernooi - eentje waarbij Dunk overigens zijn paard en zijn spullen kwijtraakt, mocht hij verliezen.

Meneer, mag ik meedoen?

Met dat toernooi wordt een van de Game of Thrones-clichés lekker op zijn kop gezet. In de oorspronkelijke serie zagen we in aflevering vier een heftig toernooi en House of the Dragon opende er zelfs mee: het is vaak een goede manier om zonder grote verhaalconsequenties te laten zien hoe gewelddadig Westeros is.

©HBO Max

In A Knight of the Seven Kingdoms komen we dat toernooi niet eens bínnen. Eerst moet Dunk maar eens bewijzen dat hij een ridder is, uitzoeken hoe zo’n toernooi werkt en een heer overtuigen hem te helpen - maar ook dansen, touwtje trekken en een poppenspel aanschouwen. Het is een fantastische stap terug van al die grootschalige oorlogen.

Doordat het verhaal zo’n piepkleine focus heeft, begin je om iedereen te geven: iemand die z’n paard verkoopt in A Knight of Seven Kingdoms is vele malen pijnlijker dan een draak die wordt doodgeschoten in Game of Thrones. We bevinden ons nog steeds in de brute wereld, maar het komt allemaal wat harder aan omdat we ook zien hoe grappig en gezellig het kan zijn.

©HBO Max

Een fossiele brandstof

Toch loopt ook A Knight of Seven Kingdoms een zeker risico. De kwaliteit van Game of Thrones kelderde toen de makers het bronmateriaal inhaalden. Ook die van House of the Dragon nam wat af, toen showrunner Ryan Condal besloot George R.R. Martin niet langer te raadplegen en de grote climax werd doorgeschoven naar het volgende seizoen.

Er zijn momenteel drie korte boeken rondom Dunk en Egg, waarvan dit eerste seizoen het eerste boek beslaat. George R.R. Martin zegt nog twaalf verhalen in zijn hoofd te hebben, maar volgens HBO-baas Casey Bloys moeten de seizoenen van A Knight of Seven Kingdoms jaarlijks verschijnen: dat klinkt goed, maar dan mag Martin wel even doorschrijven. Zijn verhalen voelen nu als een fossiele brandstof: het is een enorm waardevolle bron, maar die wordt niet echt meer aangevuld.

©HBO Max

Gelukkig lijken showrunner Ira Parker en George R.R. Martin goed bevriend. De schrijver heeft Parker een outline gegeven van de twaalf verhalen, dus in theorie kan de serie daarmee verder - maar laten we niet vergeten dat dit bij de laatste seizoenen van Game of Thrones óók het geval was.

Bombastisch gefluit

Toch verdient Ira Parker ons optimisme, want A Knight of Seven Kingdoms is een fenomenale toevoeging aan de wereld van A Song of Ice and Fire. Verhalen hebben contrast nodig: door het klein te houden, voelt de wereld groot. Door het lief te houden, komen de gemene momenten keihard aan.

©HBO Max

De muziek is hier een spectaculair voorbeeld van. De bombastische muziek wordt ons aan het begin als wortel voorgehouden, maar dat is het ook wel - in plaats daarvan moeten we het doen met een gezellig gitaartje, iemand die fluit en het gezang van de vogeltjes.

Als het balletje dan eenmaal gaat rollen, neemt de muziek toch een bombastischer formaat aan - maar op dat moment voelt het verdiend. En, het allerbelangrijkste: in die epische muziek zit óók gewoon nog dat schattige gefluit.

Afleveringen van A Knight of Seven Kingdoms verschijnen wekelijks op HBO Max.

Mike Flanagan, die eerder onder andere de Stephen King-verhalen Doctor Sleep en The Life of Chuck verfilmde, gaat zich weer bezighouden met een film gebaseerd op een boek van de horrorschrijver. Ditmaal gaat het om The Mist.

Dat is opvallend, omdat The Mist in 2007 ook al verfilmd werd. Toen was het Frank Darabont die de film regisseerde, nadat hij eerder al naam maakte met Stephen King-verfilmingen The Shawshank Redemption en The Green Mile. De in 2007 uitgekomen verfilming van The Mist viel al goed in de smaak, dus sommige fans vragen zich dan ook af of het verhaal nog een verfilming nodig heeft.

Hoe dan ook is Flanagan tegenwoordig een expert op het gebied van Stephen King-films. Zoals gezegd heeft hij al bewerkingen van verhalen als The Life of Chuck, Doctor Sleep en Gerald's Game geleverd, en werkt hij ook aan een miniserie gebaseerd op Carrie. Daarnaast gaat hij de zevendelige Stephen King-epos The Dark Tower omtoveren tot een serie, al is niet bekend wanneer dat gaat gebeuren.

Over The Mist

Het in 1980 verschenen boek The Mist draait om een mysterieuze mist die een dorpje in zijn ban houdt. De mist maakt mensen niet alleen dood, er zitten ook allerlei monsters in die mist uit een andere dimensie. Overigens kwam tien jaar geleden ook een serie gebaseerd op The Mist uit, maar zonder veel succes. De eerdere verfilming uit 2007 wordt wel gezien als een succesverhaal - in ieder geval op kwalitatief gebied.

Mike Flanagan

Flanagan is overigens niet alleen bekend voor zijn verfilmingen van Stephen King-boeken. Hij heeft ook veel succes met zijn horrorseries op Netflix, waaronder The Haunting of Hill House, The Haunting of Bly Manor, Midnight Mass en The Fall of the House of Usher.