De Google Play Store is natuurlijk de bekendste en grootste downloadwinkel op Android. Maar je kunt sinds jaar en dag ook andere appwinkels gebruiken op je smartphone of tablet. In dit artikel belichten we vijf populaire opties – en misschien zit er wel iets voor je tussen.

Als Android-gebruiker ben je ongetwijfeld bekend met de Google Play Store. Dat is een downloadwinkel die je op elk toestel aantreft, mits het daarvoor de juiste certificatie heeft. Huawei is nog altijd een goed voorbeeld van een Android-telefoonfabrikant zonder Google Play Services, waardoor de Play Store officieel niet kan worden aangeboden. Het Chinese merk biedt als alternatief een eigen winkel, zodat je als gebruiker niet helemaal droog zit. In dit geval kom je meteen in aanmerking met alternatieve appwinkels, zonder dat je daar zelf een keuze in hebt.

Maar we kunnen ons ook voorstellen dat je nieuwsgierig bent naar wat de overburen te bieden hebben. Of misschien ben je de voorwaarden van Google Play wel zat. Je kunt natuurlijk ook eens op onderzoek uitgaan nadat de wijzigingen van de Wet inzake digitale markten van kracht gegaan zijn. Door die wet ligt onder meer (de monopoliepositie van) Google onder de loep, waardoor er veel aandacht is voor concurrerende diensten en de ruimte die ze (niet) hebben. Dat is uiteraard ook een reden waarom alternatieve appwinkels bij je op de radar kunnen staan. Maar wat zijn dan precies goede opties?

Amazon Appstore

De bekendste naam op deze lijst is zonder meer de Amazon Appstore. Die downloadwinkel vind je onder meer op de Fire-tablets van de Amerikaanse winkelier en techgigant, en is ook los te downloaden voor alle Android-apparaten. Je kunt deze appstore downloaden vanaf de officiële website. Dat gaat heel gemakkelijk: open deze pagina op je Android-toestel, download de store en installeer hem direct. Hoewel de Google Play Store een groter aanbod aan apps heeft, doet de Amazon-variant niet onder als het gaat om de meest populaire applicaties van dit moment.

F-Droid

De appwinkel F-Droid is met name interessant voor iedereen die opensource en gratis applicaties zoekt. De beschikbare apps bevatten bovendien geen malware. Het aanbod zal ook hier wat teleurstellen als het gaat om volume, maar daar staat dus tegenover dat het downloaden van de apps geen geld kost. De winkel waarschuwt voor apps die je gedrag of locatie tracken en kan aanbevelingen doen, zodat je snel vindt wat je nodig hebt. Aangezien je waarschijnlijk alle apps op je smartphone moet vervangen, is dat geen overbodige luxe.

Aurora Store

Een terugkerend thema aangaande alternatieve appwinkels is dat ze vaak minder apps aanbieden dan je zou willen. De Aurora Store lost dat probleem op door simpelweg toegang te geven tot de complete Google Play Store-catalogus. Wat is dan het verschil met de normale downloadwinkel? Nou, je kunt al die apps downloaden zonder Google meteen al je gegevens te geven. Nagenoeg alle applicaties zijn te downloaden middels een automatisch aangemaakt en tijdelijk Google-account, waardoor je de Store dus privacyvriendelijk kunt gebruiken.

APK Mirror

De website APKMirror is al jaren favoriet op de redactie en is van dezelfde mensen achter de voortreffelijke techwebsite Android Police. Hier is geen appwinkel van te downloaden; je zult dus naar de website moeten navigeren. Daar tref je zo’n beetje elke app die ook in de Google Play Store staat. Je kunt ze hier eveneens downloaden zonder een verplicht Google-account, waardoor dit dus een fijn alternatief is. Mocht je overigens een Android-bestand downloaden dat jouw apparaat niet kan uitpakken, dan download je daarvoor de APKMIrror Installer.

Itch.io

Tot slot werpen we nog een korte blik op Itch.io. Dit is met name voor de gamers onder ons een interessante bron. Dit platform heeft zich de laatste jaren ontpopt tot een goudmijn van zogenaamde indie-titels (voornamelijk kleine games die zijn ontwikkeld door onafhankelijke ontwikkelaars). Ook dit platform heeft officieel geen eigen app, maar op de website tref je meer dan 60.000(!) games aan die je direct kunt downloaden. Voor veel games dien je nog wel te betalen. Dat varieert van een paar tot tientallen dollars. Het leuke aan deze games is dat ze uniek zijn.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.