Apple noemt zijn nieuwe AirPods “een unieke combinatie van eenvoud en technologie”. De draadloze oordopjes werken op alle Apple-producten en beloven kwaliteit en comfort zonder een wirwar van draden. Wij mochten testen of Apple zich aan die belofte heeft gehouden.

Design

Van de verpakking tot het kleinste detail op de AirPods zelf, de draadloze oordopjes zijn onmiskenbaar een product van Apple. De AirPods hebben dezelfde kenmerkende witte kleur als de oordopjes die we in de verpakking van de allereerste iPod in 2001 aantroffen.

©PXimport

De bovenkant van de verpakking is gesierd met een reliëf van de AirPods. Bij het openen van het doosje treffen we de oplaadcase aan met daarin de AirPods. De draadloze oordopjes van Apple zien er strak uit en zijn in principe een set EarPods zonder kabel. Waar de kabel normaal gesproken begint, zit een klein zilverkleurig randje met een klein microfoontje voor bellen en opdrachten voor Siri. In de AirPods zit de niewe W1-chip die voor een stabiele verbinding en lange batterijduur moet zorgen. Hier komen we later op terug.

Verbinden

Je verbindt de AirPods met je iPhone of Mac via bluetooth. De AirPods koppelen zich niet alleen aan een apparaat, maar ook aan je iCloud-account. Ik koppelde de AirPods aan mijn iPhone en na het activeren van bluetooth op mijn MacBook, koppelden de oordopjes zich automatisch aan mijn laptop. Deze vlieger gaat echter alleen op als je een iPhone hebt met iOS 10, een Mac met macOS Sierra en natuurlijk een iCloud-account.

©PXimport

Het enige wat ik hoefde te doen om de oordopjes te verbinden, is de oplaadcase openen in de buurt van mijn iPhone. Op het scherm verscheen na een paar seconden een pop-up met de AirPods, waarna ik alleen maar op Verbinden hoefde te drukken. Nadat de AirPods zijn verbonden, kun je bij het openen van de oplaadcase gelijk het batterijpercentage zien van zowel de AirPods als de oplaadcase.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Twee keer tikken

In het Bluetooth-menu van je iPhone kun je ook wat instellingen wijzigen. Zo kun je de naam veranderen van de AirPods en kun je bepalen wat er gebeurt als je twee keer op de AirPods tikt.

©PXimport

Standaard is dubbel tikken een snelkoppeling naar Siri, maar ik vond het pauzeren van muziek een handigere functie. De AirPods worden in je verbonden apparaten weergegeven als AirPlay-apparaat.

Als de oordopjes verbinding maken, hoor je een kenmerken geluid waardoor je weet dat je kan beginnen met luisteren. Deze toon leer je snel te herkennen. De snelheid waarmee de AirPods zich met je apparaten verbindt is werkelijk fenomenaal. Op het moment dat je ze in je oor doet, hoor je vrijwel direct de toon en kun je beginnen met luisteren.

Oordetectie

Er zit een soort sensor in de AirPods, waardoor de oordopjes weten wanneer je ze in hebt. Deze sensor is verbonden aan de nieuwe W1-chip. Oordetectie heeft zo z’n voordelen en z’n nadelen. Het voordeel is dat de AirPods zich gelijk met je dichtstbijzijnde iPhone of MacBook verbinden als je deze indoet. Als je één AirPod uit je oor haalt, stop de muziek. Dit vond ik persoonlijk geen voordeel, aangezien ik de muziek zelf kon pauzeren door twee keer te tikken. Door te klikken op het i-icoon naast de naam van de AirPods, konden we de Oordetectie uitschakelen. Op je Mac doe je dit door bij Bluetooth-voorkeuren op Opties te klikken bij de AirPods. Vervolgens verschijnt er een klein menu, waar je Automatische oordetectie kan uitschakelen.

©PXimport

Door dit uit te schakelen, kon ik gewoon met één oor muziek luisteren en bleef de muziek altijd spelen. Het nadeel is dat de muziek niet stopt als je de AirPod uitdoet, maar dat vond ik persoonlijk geen ramp. Een risico van deze methode is natuurlijk wel dat je AirPods sneller leeg zijn, als je ze vergeet te pauzeren als je ze uitdoet. Tegelijkertijd was dit een eenvoudige methode om gelijk de batterijduur te testen.

Dragen

De AirPods hebben dezelfde vorm als de EarPods die Apple in 2012 introduceerde. Vanaf de iPhone 5 zijn dit de oordopjes die standaard worden geleverd bij alle iOS-apparaten. Het is werkelijk bijzonder dat Apple allerlei functies in de AirPods heeft kunnen verwerken, zonder dat de AirPods zwaarder aanvoelen dan gewone EarPods.

©PXimport

Doordat de AirPods dezelfde vorm hebben, zitten ze net zo lekker, of net zo oncomfortabel als de oordopjes die we gewend zijn van Apple. Bij mij zaten ze goed en bleven ze goed zitten bij het lopen, rennen en zelfs springen. Als je EarPods probleemloos blijven zitten, is de kans groot dat de AirPods ook prima zullen zitten.

Bewegen

Het luxe uiterlijk van de AirPods heeft wel een groot nadeel; de glimmende buitenkant van de oordopjes is glad en totaal niet stroef. Apple heeft geen woord gerept over de eventuele water- of zweetbestendigheid van de AirPods, maar door de textuur zijn ze in ieder geval niet handig bij het sporten. Hoe licht ze ook zijn, als je ze tijdens het sporten gebruikt, glijden ze gegarandeerd uit je oor na de eerste zweetdruppel.

Ik moet wel toegeven, Apple heeft de AirPods nooit gepromoot als sport-oortjes. Daarvoor raadt Apple de Powerbeats3 Wireless Earphones aan. Of we het Apple kwalijk moeten nemen dat de AirPods niet geweldig zijn voor sport, laat ik over aan de lezer.

Bellen

Dankzij de W1-chip weten de AirPods wanneer je iets zegt. Op het moment dat je belt of Siri een opdracht geeft, worden de achtergrondgeluiden weggefilterd door de twee langwerpige microfoons op de AirPods. Deze gaten kennen we al van de normale EarBuds, ze zijn iets groter gemaakt en van een microfoon voorzien.

©PXimport

In rumoerige omgevingen konden we moeiteloos een telefoongesprek te voeren. Onze hoofdredacteur heeft ze ook even getest en kon zelfs moeiteloos een gesprek voeren in de overvolle grote hal van Schiphol. Persoonlijk vind ik het fijn dat de ruisonderdrukking alleen wordt geactiveerd bij het gebruiken van je stem. Hierdoor blijf je wel gewoon omgevingsgeluid horen terwijl je naar muziek luistert. Een eigenschap die ik ook bij de gewone EarBuds heel fijn vind.

Microfoon

In hetzelfde menu waar je op je iPhone en Mac oordetectie kan in- en uitschakelen, kun je ook bepalen welke AirPod er gebruikt wordt als microfoon als je wordt gebeld. Standaard staat deze op automatisch, maar als je er bijvoorbeeld maar eentje draagt op kantoor, kun je met die ene AirPod je oproepen beantwoorden.

©PXimport

Mono

Een opvallend gemis van de AirPods is dat je het geluid niet kunt omzetten naar mono. Als je dus langere tijd eentje draagt en je wil muziek luisteren, hoor je bij sommige nummers maar een half geluid. Dit gemis valt mij op doordat de iPod deze functie voorheen wel had; gericht op slechthorenden en gebruikers die maar één oortje wilden gebruiken.

Muziek

Tijdens het luisteren van muziek klinken de AirPods net zo goed als de eerdere oortjes van Apple. Zowel de hoge-, midden- als lage tonen komen goed tot hun recht en het klinkt allemaal kraakhelder Het was niet hoorbaar of de AirPods tijdens het luisteren naar muziek een duidelijkere ruisonderdrukking had dan de EarPods. Zowel de Air- als EarPods filteren door hun ontwerp op zichzelf ook al wat achtergrondgeluid weg, doordat de geluidsbron iets dieper in je oorschelp zit.

Het draadloos luisteren naar muziek is ideaal. Door het kleine formaat en het gewicht van de AirPods, vergeet je al snel dat je ze in hebt. Dankzij de sterke verbinding kun je probleemloos door de kamer lopen terwijl de muziek gewoon doorspeelt. Tijdens het weglopen van de muziekbron, ontdek ik dat er een belangrijke functie ontbreekt. De AirPods zelf hebben geen volumeregeling. Om de muziek harder of zachter te zetten, en dit geldt ook voor telefoneren, moet je toch de volumeknoppen op je iPhone of Mac gebruiken.

©PXimport

Doordat je met de twee tikken hooguit de muziek kan pauzeren, moet je voor alle andere functies je iPhone of Mac erbij pakken of Siri inschakelen. Doorspoelen, terugspoelen, naar het volgende of vorige nummer skippen; het kan alleen door deze opdrachten aan Siri te vragen. Helaas werkt Siri niet met apps als Spotify, waardoor je alleen iets aan Siri hebt als je muziek luistert in de Muziek-app van Apple zelf. Voor mij was Siri hierdoor niet bruikbaar tijdens het luisteren naar muziek.

Zachter

Door het ontwerp van de AirPod en goede geluidskwaliteit, kun je op een relatief laag volume al volledig genieten van je favoriete muziek. Toen we toch bezig waren met een vergelijking met de EarPod, hebben we gelijk even het volume vergeleken. We kwamen tot een verrassende ontdekking: de AirPods zijn een stuk zachter dan de EarPods. Toen we beide koptelefoons op hetzelfde volume hadden gezet en tijdens hetzelfde nummer wisselen tussen de audiobronnen, bleek de EarPod veel meer geluid in huis te hebben op hetzelfde volume.

©PXimport

Gelukkig maakt dit de AirPod niet té zacht. Met het volume op 50% kun je al volledig genieten van je favoriete muziek en op standje maximaal kun je jezelf evengoed gehoorschade toebrengen. Misschien heeft Apple de AirPod bewust zachter gemaakt om batterij te besparen?

Meter

Tijdens het luisteren van muziek, besloten we te testen hoe sterk de verbinding is tijdens het afspelen van muziek. In een open ruimte kun je tot wel 20 meter verwijderd van je iPhone of Mac blijven doorluisteren. Op het moment dat ik een andere kamer inwandelde en er een muur tussen de verbinding stond, viel het signaal vrij snel weg. Door het hele huis muziek luisteren of een telefoongesprek voeren is er dus niet bij.

Buiten

Als de deur uitlopen, wordt het een ander verhaal. Zonder obstakels als meubels of muren kon ik tot maar liefst 50 meter vanaf mijn iPhone muziek blijven luisteren. Vanaf ruim 50 meter begon de muziek pas te haperen. Toch blijft het de vraag of je de AirPods op zulke afstanden zou gebruiken. De AirPods hebben dusdanig weinig bedieningsmogelijkheden dat je al snel je iPhone of Mac erbij moet pakken.

©PXimport

Batterij

Volgens Apple kunnen we de AirPods tot wel 5 uur onafgebroken gebruiken en in combinatie met de oplaadcase zouden de AirPods tot maar liefst 24 audio kunnen afspelen. We hebben de AirPods getest en ze hebben de 5 uur bijna op de minuut af gehaald. Een halfuurtje opladen in de oplaadcase gaf me genoeg stroom om de rest van de dag nog de AirPods te kunnen gebruiken.

©PXimport

De oplaadcase heeft nog een handig voordeel; door de AirPods hierin te doen als je ze niet gebruikt, raak je ze zelden kwijt! Nadat ik tijdens het testen regelmatig één van de AirPods even een paar seconden kwijt was, leerde ik mezelf aan om ze altijd in de case te stoppen als ik ze uit m’n oor haalde. Doordat de case een stuk opvallender is en iets groter dan een stroomadapter, was ik vrij snel van m’n angst af om de AirPods kwijt te raken.

Prijs

Het prijskaartje van 179 euro was voor veel mensen een pijnpunt toen de AirPods werden aangekondigd. Hoewel het nog steeds een hoop geld is, kan ik na deze testperiode wel meer begrip opbrengen voor de prijs. De AirPods zien er mooi uit en hebben een geweldige batterijduur.

Vergelijkbare oortelefoons zijn niet bijzonder veel goedkoper en Apple heeft niet bepaald een betaalbare reputatie. Door dit mee te nemen in het oordeel, is een krappe 180 euro geen belachelijke prijs. De vraag is of je het er voor over hebt.

Conclusie

De geluidskwaliteit is goed, het design is mooi en de bouw is stevig. De samenwerking met iPhone, iPad en Mac is vrijwel naadloos en dit maakt de AirPods een fijne aanvulling op je Apple-ecosysteem.

Het bereik is buitenshuis meer dan voldoende en ook binnen kun je met de AirPods probleemloos weglopen van je werkplek. Hoewel het beantwoorden van oproepen feilloos werkt, missen de AirPods voor het beluisteren van muziek nog enkele functies.

Ondanks deze punten zijn de AirPods het meest innovatieve product dat Apple in 2016 op de markt heeft gebracht. De batterijduur is bijzonder goed en de oplaadcase is een slimme oplossing. Als je vaak gebruik maakt van Siri, kun je met de AirPods bijzonder veel doen zonder je iPhone te hoeven gebruiken. De AirPods zijn een welkome afwisseling na een periode van eenvoudige upgrades van eerdere producten. Met de draadloze oordopjes laat Apple voor het eerst in lange tijd weer eens zien dat het bedrijf innovatie in huis heeft.

HDMI 2.1 is de nieuwste standaard voor beeldoverdracht, maar lang niet iedereen heeft de extra bandbreedte ook écht nodig. Vooral voor gamers met een PlayStation 5, Xbox Series X of krachtige pc is het relevant. Kijk je alleen films of televisie? Dan volstaat de oudere aansluiting vaak prima. Wij leggen uit waar de grens ligt.

Als je momenteel op zoek bent naar een nieuwe televisie of monitor vlíegen de technische termen je om de oren. HDMI 2.1 wordt door fabrikanten en winkels vaak gepresenteerd als een absolute noodzaak voor een scherm dat klaar is voor de toekomst. Hierdoor ontstaat de angst dat je een miskoop doet als je kiest voor een model met de oudere HDMI 2.0-standaard. Toch is dat in veel Nederlandse huiskamers een misvatting, want de voordelen zijn nogal specifiek. Veel consumenten betalen onnodig extra voor een functie die ze technisch gezien nooit zullen activeren. Na het lezen van dit artikel weet je precies of jij die snelle poort nodig hebt, of dat je dat budget beter aan een groter scherm of beter geluid kunt besteden.

De kern van het probleem: bandbreedte

Het fundamentele verschil tussen de gangbare HDMI 2.0-standaard en de nieuwere 2.1-versie zit 'm in de digitale snelweg die ze bieden. Je kunt het zien als een waterleiding: door een 2.1-kabel kan veel meer water (of dus data) tegelijk worden gepompt (48 Gbit/s in dit geval) dan door de oudere 2.0-variant (die 'maar' 18 Gbit/s kan verwerken). Die extra ruimte is nodig voor 4K-beelden met een zeer hoge verversingssnelheid (120 beelden per seconde) of voor extreem hoge resoluties zoals 8K.

Een hardnekkige mythe is dat HDMI 2.1 het beeld altijd mooier maakt. Dat is onjuist. Als je naar een Netflix-serie kijkt in 4K, ziet dat er via een 2.0-poort exact hetzelfde uit als via een 2.1-poort. De kabel verandert niets aan de kleuren, de scherpte of het contrast; hij zorgt er alleen voor dat het signaal 'erdoor' past. Pas als er een file op de kabel ontstaat (omdat je te veel beelden per seconde wilt versturen) wordt de nieuwe standaard noodzakelijk. Zolang je dataverbruik onder de limiet van HDMI 2.0 blijft, voegt versie 2.1 niets toe aan de beeldkwaliteit.

Wanneer werkt dit wél goed?

HDMI 2.1 komt pas echt tot zijn recht als je de grenzen van beweging en snelheid opzoekt. Dat is vrijwel exclusief het domein van de fanatieke gamer. Heb je een PlayStation 5 of Xbox Series X in huis en wil je games spelen in de hoogste 4K-resolutie met 120 beelden per seconde (120 Hz)? Dan is een HDMI 2.1-aansluiting op je tv onmisbaar. Zonder deze poort blijft je console steken op 60 beelden per seconde, wat minder vloeiend oogt bij snelle shooters of racegames.

Ook pc-gamers met een zware, moderne videokaart (zoals de NVIDIA RTX 40- of 50-serie) profiteren hiervan als ze hun pc op de tv aansluiten. Naast de snelheid biedt de 2.1-standaard ondersteuning voor Variable Refresh Rate (VRR). Dat zorgt ervoor dat de televisie zijn verversingssnelheid continu aanpast aan de spelcomputer, wat haperingen en 'tearing' (waarbij het beeld in tweeën lijkt te breken) voorkomt. Daarnaast is er Auto Low Latency Mode (ALLM), een signaal waardoor je tv automatisch naar de spelmodus schakelt zodra je de console aanzet. Voor wie de maximale prestaties uit een moderne spelcomputer wil halen, is HDMI 2.1 dus een logische en eigenlijk verplichte keuze.

Oké, maar wanneer werkt dit níet goed?

Voor de gemiddelde kijker is de meerwaarde van HDMI 2.1 nagenoeg nihil. Kijk je voornamelijk lineaire televisie (nieuws, talkshows), sportwedstrijden, films op Blu-ray of series via streamingdiensten als Disney+ en Videoland? Dan kom je nooit in de buurt van de bandbreedte die HDMI 2.0 niet meer aankan. Films en series worden vrijwel altijd gemaakt en uitgezonden in 24, 30 of maximaal 60 beelden per seconde. Een standaard HDMI 2.0-aansluiting kan 4K-beeld op 60 Hz fluitend aan, inclusief HDR (High Dynamic Range).

Ook voor bezitters van een oudere of minder krachtige spelcomputer, zoals de PlayStation 4, de Xbox One of de Nintendo Switch, voegt de nieuwe poort niets toe. Het signaal dat deze apparaten uitsturen is simpelweg niet zwaar genoeg om de bredere snelweg nodig te hebben. Je koopt in dat geval een Ferrari om er vervolgens alleen maar mee in een 30-kilometerzone te rijden. Je betaalt voor capaciteit die ongebruikt blijft, terwijl je dat geld wellicht beter had kunnen investeren in een tv met een beter contrast of hogere helderheid.

Dealbreakers

Er zijn specifieke situaties waarin het blindstaren op HDMI 2.1 je keuze onnodig beperkt of zelfs leidt tot een slechtere aankoop. Dit zijn de harde grenzen:

©DC Studio

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om de juiste keuze te maken, moet je kritisch kijken naar wat er in je tv-meubel staat of komt te staan. De vuistregel is eenvoudig: ben jij iemand die elke frame telt in een online shooter en heb je de hardware om dat te genereren? Dan moet HDMI 2.1 bovenaan je wensenlijst staan; zonder die poort knijp je de prestaties van je dure console af en mis je de soepelheid waarvoor je betaald hebt.

Ben je daarentegen een filmliefhebber die geniet van de hoogste beeldkwaliteit in HDR, of kijk je vooral sport? Richt je dan op het contrast, de helderheid en de kleurweergave van het paneel. Een kwalitatief hoogwaardig paneel met een 'oudere' aansluiting geeft een indrukwekkender plaatje bij films dan een middelmatige tv die toevallig wél een 2.1-aansluiting heeft. Laat je niet gek maken door het idee van toekomstbestendigheid als de beloofde toekomst niet aansluit bij jouw kijkgedrag.

Dus...

HDMI 2.1 is essentieel voor gamers met een PS5, Xbox Series X of krachtige pc die willen spelen in 4K bij 120 Hz. Voor filmkijkers, serie-bingers en tv-kijkers biedt de standaard geen zichtbare beeldverbetering ten opzichte van HDMI 2.0. De extra bandbreedte is puur bedoeld voor zeer hoge framerates die videocontent niet gebruikt. Kies alleen voor HDMI 2.1 als je hardware hebt die deze snelheid daadwerkelijk kan benutten. In alle andere gevallen is de kwaliteit van het beeldscherm zelf veel belangrijker dan het type aansluiting.

Op 26 januari kan de wereld aan de slag met Highguard. Het lijkt erop dat iedereen weet wat Highguard is, terwijl tegelijkertijd ook niemand precies weet wát Highguard nou precies is. In dit artikel zetten we dus uiteen wanneer je de game kunt spelen, en waarom deze titel van Wildlight Entertainment zoveel aandacht krijgt.

Releasedatrum van Highguard

Highguard is vanaf vandaag, 26 januari, rond 19:00 uur Nederlandse tijd beschikbaar op pc, PlayStation 5 en Xbox Series X en S. De exacte releasetijd is nog niet bekend, maar vermoedelijk zal de game rond die tijd op alle platforms beschikbaar worden.

Daarbij is het spel free-to-play, dus je hoeft niets te betalen om Highguard te spelen. Daarbij ondersteunt de game crossplay en cross-save, dus je kunt de game samen met vrienden op andere platforms spelen en je progressie op andere platforms meenemen. Het spel is niet te preloaden, maar vereist op pc in ieder geval 25 GB aan beschikbare opslagruimte.

Met de lancering van het spel zendt ontwikkelaar Wildlight Entertaiment om 19:00 uur Nederlandse tijd ook direct een zogenaamde Launch Showcase uit op YouTube - ook hieronder te bekijken. De studio belooft in deze showcase een ‘deepdive in de gameplay’ van Highguard te tonen, de contentplannen voor het eerste jaar uit de doeken te doen en nog ‘veel meer’. 

Wat is Highguard?

Aan team-based PvP heroshooters als Overwatch is geen gebrek, maar Highguard lijkt zich bij die groep te scharen. Het spel wordt ontwikkeld door Wildlight Entertainment, dat weer bestaat uit oud-ontwikkelaars van onder andere Titanfall en Apex Legends. Mensen die dus meer dan prima shooters in elkaar hebben gedraaid, waardoor de interesse toch ietwat gewekt wordt. 

Ieder team in de game bestaat uit drie zogenaamde Wardens, waarvoor verschillende personages gekozen kunnen worden. In de trailer zien we bijvoorbeeld een ridderachtige personage, die met een speciale vaardigheid elektrische stokken rond kan gooien. Ook is er een groot ijsmonster dat schijnbaar muren kan laten verschijnen, een soort cowboy met beestachtige klauwen en een personage dat met messen kan gooien. Ook heeft ieder personage schijnbaar toegang tot geweren om het vijandelijke team mee te bevechten.

Het doel van een potje is namelijk het vinden van de ‘Shieldbreaker’, een soort groot zwaard waarmee je de basis van de tegenstanders open kan breken en uiteindelijk overnemen. Wanneer dit lukt is het potje gewonnen. In de context van de game krijgt jouw team op die manier de controle over het continent. 

©Wildlight Entertainment

Waarom is er zoveel om Highguard te doen?

Wildlight positioneert de game in hun marketing als een “nieuw soort shooter”, maar veel spelers zijn op basis van de trailer nog niet overtuigd. Highguard doet qua opzet van de potjes wel een paar dingen anders dan hero-shooters als Overwatch en Marvel Rivals, maar zoals Concord in 2024 liet zien is de huidige markt voor dit subgenre binnen shooters redelijk verzadigd. Velen zijn simpelweg nog niet overtuigd dat Highguard daadwerkelijk iets vernieuwends met zich mee weet te brengen.

Dit valt ook te verwijten aan een opvallend gebrek aan marketing van de game. Zo’n anderhalve maand voor release hoorden we voor het eerst van Highguard, toen de trailer werd getoond als afsluiter van The Game Awards. Normaliter is de laatste aankondiging van die show een van de hoogtepunten, maar Highguard wist mensen niet te enthousiasmeren. 

De gesprekken rondom Highguard werden echter nog vreemder, toen opviel dat Wildlight geruime tijd niets meer plaatste op sociale media over de game. Na de initiële aankondiging van de game werd er wekenlang niets meer geplaatst op het X-account van Highguard, tot drie dagen voor launch - toen het bedrijf een countdown startte. Ook dit maakte het lastig om enthousiast te worden voor Highguard. 

©Wildlight Entertainment

In de afgelopen dagen doken er berichten en geruchten op die stelden dat Geoff Keighley - de presentator en oprichter van The Game Awards - Highguard specifiek had uitgekozen als afsluiter van The Game Awards, omdat hij hier wel iets in zag. Op 25 januari plaatste Keighley een gif op X, waarin John Hammond uit Jurassic Park zegt: “Over 48 uur accepteer ik jullie verontschuldigingen”. 

Natuurlijk gunnen we iedere game waar tijd en passie in heeft gezeten het beste, maar het is ook niet te ontkennen dat het verhaal rondom Highguard op zijn minst frappant te noemen is. Nou ja, vanaf 19:00 uur kunnen we het spel zelf onder handen nemen. Verwacht daarom binnenkort impressies op onze socials en ID.nl.