Wacom is inmiddels toe aan de derde generatie pen-tablets. Deze Graphire 3 is in drie verschillende uitvoeringen leverbaar. Wij bekijken de meest uitgebreide variant, de Graphire Studio XL, met tablet in A5-formaat - twee keer zo groot is als de standaard Graphire Classic - een pen en een muis.

"Bij de XL krijgt u daarnaast ook een softwarepakket met de handige tools Adobe Photoshop Elements 2.0 (voor fotobewerking), PenPallette LE (voor fotofilters), Pinnacle Studio 8se (voor videobewerking) en ACDSee (voor beeldbeheer). Voor het aansluiten op een pc of een Mac is de tablet voorzien van een usb-aansluiting. De pen werkt in feite volgens hetzelfde principe als een gewone muis; de cursor op het scherm volgt de beweging van de pen op het tablet en een druk op met de pen op het tablet heeft hetzelfde effect als een muisklik. Toch zijn er een aantal belangrijke verschillen. Bijzonder is dat de pen elektromagnetisch communiceert met het tablet, waardoor een snoer en batterij niet meer nodig zijn. Installeert u de besturingssoftware met de standaardinstellingen, dan komt het actieve deel van het tablet precies overeen met het oppervlak van uw beeldscherm. Zet u de pen dus links op het tablet, dan ziet u de cursor ook links in het scherm. Zo navigeert u eenvoudig door Windows. Bovendien kunt u met de pen in een teken- of fotobewerkingsprogramma eenvoudig beelden bewerken of zelf tekeningen maken. Verder heeft de pen een toets die u als rechter- of linkermuisknop kunt gebruiken en draait u de pen om, dan kunt u de achterkant in een grafisch programma al gum gebruiken. Het grotere oppervlak van deze A5-uitvoering ervaren we overigens niet direct als een voordeel - bij het navigeren moet je je hand over vrij grote afstanden bewegen. Daar staat tegenover dat we het actieve oppervlak wel kleiner kunnen instellen. Werken met een pen is even vreemd, maar eenmaal gewend blijkt het erg handig, omdat de beweging overeenkomt met schrijven. Omdat de pen niet voor alle toepassingen handig is, levert Wacom een muis die eveneens draadloos communiceert met het tablet en net zo werkt als een gewone draadloze en balloze muis. Een nadeel is wel dat je met de muis op het actieve deel van het tablet moet blijven, weinig 'schuifruimte' dus. Wij vinden een gewone draadloze optische muis prettiger werken. Het tablet heeft een hard kunststof oppervlak met transparant fotoframe. Hier kunt u natuurlijk een mooie foto in plaatste, maar het kan ook erg handig zijn bij het overtrekken van originelen, zodat u er in een tekenprogramma mee aan de slag kunt. Nieuw is een handige sleuf voor het opbergen van de pen tijdens transport. Minder geslaagd vinden we de losse penhouder: bij de vorige generatie tablets was deze in het tablet ge'ntegreerd, waardoor deze niet kon verschuiven of omvallen. Het tablet vormt een goed alternatief voor de muis als aanwijsinstrument, al is het even wennen. De integratie met bijvoorbeeld Photoshop maakt het uitvoeren van sommige bewerkingen kinderspel. Hebt u geen behoefte aan de grotere precisie van het grotere tabletoppervlak, dan kunt u prima uit de voeten met de kleinere en goedkopere standaarduitvoering in A6-formaat. De prijs van de door ons geteste uitvoering vinden we nogal fors, tenzij u het Graphire tablet als leuke bijkomstigheid bij de aanschaf van de software ziet. Prijs: Graphire Studio XL € 249 (met muis en software), Graphire 3 Studio € 139 (zonder muis, met software), Graphire 3 Classic € 99 (met muis, zonder software)"

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.