Ook op vakantie ontkomen we er eigenlijk niet aan: we willen het liefst verbonden blijven met internet. Voor als we ons vervelen, of als we in contact willen blijven met vrienden of familie, willen navigeren... noem maar op. Veilig internetten op vakantie, waarmee doe je dat het beste?

Keezel: Beveilig je hotspot

Een modern vakantiepark of hotel heeft meestal wel goede wifi-dekking. Uitermate handig natuurlijk, maar ook onveilig. Wie evengoed via zo’n openbare hotspot wil e-mailen en internetbankieren neemt dan ook het beste veiligheidsmaatregelen. Het Nederlandse product Keezel (zie bovenstaande afbeelding) is hiervoor een prima oplossing.

Deze mobiele wpa2-router vangt het wifi-signaal van de openbare hotspot op en zendt vervolgens via een 2,4GHz- of 5GHz-band een eigen wifi-signaal uit. Is er geen openbaar wifi-netwerk aanwezig? Je kunt ook een 4G-dongel in de usb-poort prikken. Het product is gebaseerd op de Linux-distributie OpenWrt. Voor de beveiliging gebruikt de Keezel 256bit-aes-encryptie en het apparaat leidt het internetverkeer via een vpn-server om.

Je hebt hiervoor keuze uit 1250 servers van drie vpn-aanbieders in ruim 160 landen. Dankzij deze vpn-functie kun je vanaf je vakantieadres eenvoudig regiobeperkingen van webdiensten omzeilen of anoniem surfen. Om anonimiteit te garanderen, deelt dit handzame apparaatje geen persoonlijke informatie met de aangesloten vpn-partners PureVPN, ProXPN en Le VPN.

Vergeleken met traditionele vpn-aanbieders is het fijn dat je meerdere apparaten beveiligt en geen software of app hoeft te installeren. Hierdoor kun je ook met een mediastreamer en IoT-apparaten uit de voeten. Dat dit product prima geschikt is voor mobiel gebruik, blijkt ook wel uit de interne accu van 8000 mAh. Je gebruikt het apparaat zo nodig als powerbank, zodat je nergens om een lege smartphone of tablet verlegen zit.

Als je interesse hebt in de Keezel ben je hiervoor 144 dollar kwijt. Helaas is de downloadsnelheid daarmee wel begrensd tot 500 kbit/s. Bovendien kun je niet uit alle vpn-servers kiezen. Wie graag webvideo’s in goede kwaliteit wil streamen, kan een Premium-abonnement afsluiten.

Afhankelijk van de gebruikte internetverbinding garandeert de fabrikant een snelheid tussen de 4 en 20 Mbit/s. Deze dienst kost vijf dollar per maand. Combineer je de aanschaf van deze mobiele privacy-router met één jaar Premium-toegang, dan betaal je in totaal 179 dollar. Na dat jaar zit je dan wel alsnog vast aan maandelijkse kosten. Geen zin in gedoe en wil je de Keezel inclusief levenslange Premium-toegang aanschaffen? Dat kan ook en kost eenmalig 479 dollar.

AirCard AC810S: Zet je eigen wifi-verbinding op

©PXimport

Een mifi-router helpt je om op iedere locatie een eigen wifi-netwerk op te zetten. Vanzelfsprekend is dat een stuk veiliger dan het gebruik van een openbare wifi-verbinding van bijvoorbeeld een hotel of camping. De AirCard AC810S van netwerkfabrikant NETGEAR is hiervoor prima te gebruiken.

Zodra je een geschikte micro-simkaart in deze mobiele router stopt, maakt het apparaat verbinding met een 4G(+)-netwerk. Door een wifi-signaal via 802.11ac-antennes uit te zenden, is internet erg vlot. Uiteraard vereist dat wel een goede dekking van mobiel internet. Het betreft een dualband-router met ondersteuning voor de 2,4GHz- en 5GHz-band. In de behuizing bevindt zich verder een li-ion-accu met een capaciteit van 2930 mAh, waarmee deze mifi-router het volgens de fabrikant zo’n elf uur volhoudt. Handig op plekken zonder stroom!

Verder fungeert het apparaat eventueel als powerbank voor mobiele apparaten. Deze router meet 11,2 × 6,86 × 1,54 centimeter en weegt 132 gram, dus hij past met gemak in je koffer. Voor de bediening heeft NETGEAR een 2,4inch-aanraakscherm geïntegreerd. Hierop regel je enkele basiszaken, zoals het wachtwoord en het dataverbruik. Voor geavanceerdere functies installeer je een mobiele app. Op het gebied van veiligheid ondersteunt de AirCard AC810S vpn-doorvoer (passthrough) en er is een ingebouwde nat-firewall. Dit product is verkrijgbaar voor zo’n 249 euro.

Transcend Wi-Fi SD: bestanden overzetten via wifi

©PXimport

Voor het overzetten van foto’s en video’s naar een pc doen de meeste mensen een beroep op een usb-kabel of sd-kaart-lezer. Met de Transcend Wi-Fi SD gebruik je een Class 10-geheugenkaart en draadloze netwerkadapter in één. Deze geheugenkaart beschikt namelijk over een ingebouwde 802.11n-antenne. Digitale foto- en videocamera’s voorzie je dus van wifi.

Een groot voordeel hiervan is dat je de mediabestanden van de geheugenkaart rechtstreeks deelt met een laptop, smartphone of tablet. Kortom, geen gedoe meer met rondslingerende kabels en geheugenkaarten. De Transcend Wi-Fi SD heeft 32 GB opslagcapaciteit. Via een mobiele app heb je rechtstreeks toegang tot de bestanden op de geheugenkaart. De Wi-Fi SD-app is beschikbaar voor Android en iOS.

Nuttig is verder de functie om zelfgemaakte foto’s en video’s automatisch met maximaal drie apparaten te delen. De Transcend Wi-Fi SD voert dit klusje uit zodra de geheugenkaart verbinding maakt met een (openbare) wifi-verbinding. Uit veiligheidsoverwegingen kun je hiervoor beter de mobiele hotspot-functie (tethering) van je smartphone gebruiken. Deze sd-kaart met wifi kost ongeveer 65 euro. Voor minder geld is er ook een uitvoering met 16 GB opslagcapaciteit verkrijgbaar.

Portable SSD T3: Versleutelde SSD van Samsung

©PXimport

Natuurlijk kun je ieder schijfstation beveiligen met een encryptietool, maar sommige externe schijven beschikken standaard al over hardware-encryptie. De Portable SSD T3 is daar een mooi voorbeeld van. Op dit product schakel je optioneel 256bit-aes-encryptie in, zodat gebruikers alleen met een geldig wachtwoord toegang hebben.

Zoals de productnaam al doet vermoeden, betreft het een externe ssd-schijf. De goedkoopste versie heeft 250 GB opslagcapaciteit en kost ongeveer 119 euro. Er zijn ook versies met 500 GB, 1 TB en 2 TB opslagcapaciteit verkrijgbaar. Dankzij de usb3.1-aansluiting is er volgens eigen metingen van Samsung een hoge overdrachtssnelheid haalbaar van maximaal 450 MB/s.

Overigens is het dankzij de usb-c-connector en usb-a-verloopkabel mogelijk om verschillende (mobiele) apparaten met deze Portable SSD T3 te verbinden.

De metalen behuizing is volgens de Koreaanse fabrikant bestand tegen schokken. De Portable SSD T3 vormt met een gewicht van slechts 51 gram nauwelijks bagageballast. Met 7,4 × 5,8 × 1,05 centimeter aan afmetingen is de behuizing niet veel groter dan een creditcard.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.