Als je met je eigen, traditionele bankrekening geld overmaakt in vreemde valuta, kan dat wel eens duur uitpakken. Het is slim om vooraf de kosten van geld wisselen te vergelijken, want er zijn online betaaldiensten en banken waar je veel minder betaalt.

Ook interessant voor jou: Dit moet je weten over betalen in een andere munt

Koop je weleens iets in een buitenlandse webwinkel of maak je geld over naar iemand buiten de eurozone? Dan heb je te maken met een andere muntsoort. Meestal kun je de rekening gewoon met je eigen bankrekening of creditcard betalen, maar daar komen wel kosten bij kijken. 

©Valerii Evlakhov

Geld overschrijven binnen Europa

Maak je geld over naar een land dat de euro als betaalmiddel heeft? Dan is een overschrijving gratis, zoals je gewend bent.

Moet je een betaling doen naar een Europees land dat een andere munt als betaalmiddel heeft? Ook dan kan overschrijven voor jou gratis zijn. Het ligt eraan of je de betaling kunt doen in euro’s en of het land valt binnen het SEPA-gebied. Bij het SEPA-gebied horen alle landen van de Europese Unie plus IJsland, Liechtenstein, Monaco, Noorwegen, het Verenigd Koninkrijk en Zwitserland. Je kunt naar die landen geld overmaken in euro’s zonder extra kosten. De ontvanger moet het bedrag dat je moet betalen dan dus wel in euro’s vermelden.

Ook al zie je zelf geen kosten bij een SEPA-overboeking, de ontvanger krijgt niet altijd de volledige waarde van het bedrag dat je hebt overgemaakt. Er kan geld geld wegvloeien voor de kosten van geld wisselen door de bank in het buitenland en voor de eventuele kosten die de buitenlandse bank bij de ontvanger in rekening brengt.

Wil je een overboeking doen binnen het SEPA-gebied in een andere muntsoort? Dan moet je wél kosten betalen. Het verschilt per bank hoe hoog die kosten zijn en hoe ze worden berekend. Het kan een vast bedrag zijn per overschrijving (meestal tussen de 6 en 15 euro) en/of een percentage van het te betalen bedrag (meestal 0,1 procent met een minimum van bijvoorbeeld 5 euro). Ook betaal je kosten voor geld wisselen. 

©pla2na

Betalingen buiten Europa

Wil je geld overmaken naar een land dat niet bij het SEPA-gebied hoort, zoals de Verenigde Staten, Canada, Australië, Turkije of Oekraïne? Dan krijg je te maken met hogere kosten. Je betaalt dan niet alleen de transactiekosten van je eigen bank, maar ook de kosten van de buitenlandse bank (OUR). In totaal kan het gaan om enkele tientjes tot 50 euro en meer. Je kunt ook met de ontvanger afspreken dat de ander deze kosten betaalt.

Daarbovenop komen nog de kosten voor geld wisselen. Sommige banken bieden maar een beperkt aantal valuta aan waarin je geld kunt overmaken. Moet je geld overmaken in een valuta die je bank niet aanbiedt? Dan kun je het bedrag misschien in dollars overmaken, waarna het door de buitenlandse bank wordt omgewisseld in de valuta van het betreffende land. Dit brengt nog weer extra kosten met zich mee. 

Kan het goedkoper?

Als je maar af en toe geld overmaakt naar het buitenland, houden de kosten je misschien niet zo bezig. Maar als je vaker betalingen doet naar een land met een andere muntsoort, dan is het slim om te kijken naar alternatieven.

Internationale betaaldienst

Met een internationale betaaldienst kun je online geld overmaken naar het buitenland zonder hoge kosten. Wise is een betaaldienst die openstaat voor zakelijke én particuliere gebruikers. Je kunt er in bijna heel de wereld mee betalen. Voor iedere overschrijving betaal je een vast tarief plus een percentage van het bedrag dat je overmaakt. Deze kosten hangen af van het valutapaar. Voordat je de overboeking doet, zie je precies hoe hoog de kosten zijn, zodat je ze kunt vergelijken met de kosten van je eigen bank.

Om met Wise te kunnen betalen, moet je je eerst registreren met je e-mailadres of met je Google- of Facebookaccount. Vervolgens kun je het bedrag en de valuta kiezen en de gegevens invullen van de bankrekening van de ontvanger. Je betaalt via een bankoverschrijving of met een debit- of creditcard. Als je bankiert bij Bunq kun je binnen de Bunq-app gebruikmaken van Wise. 

Betaalrekening bij een andere bank

Bij sommige banken is geld overmaken in vreemde valuta erg goedkoop, bijvoorbeeld bij de online banken Revolut en N26. N26 werkt hiervoor samen met betaaldienst Wise. Ook bij Wise zelf kun je een betaalrekening openen. Bij Revolut en Wise kun je zelfs een betaalrekening hebben in een andere muntsoort, zoals Britse ponden of Amerikaanse dollars. Je kunt betalingen in ponden of dollars dan rechtstreeks van je eigen saldo doen, zonder dat er eerst gewisseld hoeft te worden. Maar ook als je alleen euro’s op je bankrekening hebt staan, ben je met zo’n speciale betaalrekening meestal veel goedkoper uit. 

©Leonid Iastremskyi

PayPal of creditcard?

Voor betalen in een buitenlandse webwinkel gebruiken veel mensen PayPal of een creditcard. Ook deze betaalmethoden brengen kosten met zich mee. Bij PayPal krijg je deze kosten vooraf te zien als je de betaling in vreemde valuta instelt. Je kunt ook eerst het bedrag omrekenen met een tool in de Wallet (in de PayPal-app of op internet). Als je een creditcard hebt gekoppeld aan je PayPal-account, gelden de valutawisselkosten van PayPal.

Lees ook: Zo werkt betalen met PayPal (en dit is waarom het zo handig is)

Betalen in vreemde valuta met je creditcard is meestal duurder. Creditcards rekenen bovenop de wisselkoers nog een koersopslag van bijvoorbeeld 2 procent. Je kunt de kosten berekenen met behulp van de Wisselkoerscalculator.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.