Om een goede film in hoge kwaliteit te zien, hoef je allang niet meer naar de bioscoop. Thuis via Netflix of een andere streamingdienst werkt prima, maar je mist wel een beetje dat bioscoopgevoel. De Royole Moon probeert dat euvel te verhelpen. Hier lees je of dat lukt.

De Moon doet bij het uitpakken van de doos sterk denken aan een vr-bril, maar dat is het niet. Er zitten geen sensoren in de bril en hoewel er 3D-mogelijkheden zijn, blijf je naar een vierkant scherm turen. Het grote verschil is dat je bij de Moon nu en dan het idee hebt echt in het theater te zitten, wat op zichzelf een boeiende ervaring is.

Beeld en geluid

De Royole Moon beschikt over twee amoled Full HD-schermen met een resolutie van elk 1080p. Elk van de twee propt maar liefst 3000 pixels in een inch – geen overbodige luxe overigens, aangezien je maar een paar centimeter van het scherm af ‘zit’. Het contrast is hoog, al worden bepaalde kleuren wel flink vervormd in vergelijking met je tv-scherm. De schermen reageren snel en hebben geen last van lag. Doordat de bril tegen je gezicht geplakt zit, lijkt het alsof je naar een gebogen scherm kijkt van niet minder dan 800 inch kijkt.

De andere hoofdmoot van de bril is de koptelefoon. Dat is een fraai vormgegeven on-ear met actieve noise cancelling, die meer dan prima werkt. De geluidskwaliteit is goed en hoewel het geheel flink wat weegt, kreeg ik tijdens het reviewen geen last van pijnlijke oren. Als je wil wordt de bas nog even extra opgepompt, wat vooral fijn blijkt te werken voor first-person shooters.

©PXimport

©PXimport

Games en films

Want gamen is een van de dingen waar de Moon voor gemaakt is. Het is even wennen, dat moet gezegd. Je gaming-hoekje is binnen een mum van tijd een wirwar van kabels en opzetstukjes, omdat de Moon zowel met een multifunctionele powerbank verbonden moet zijn als met je pc of console. Als je dat eenmaal voor elkaar hebt, de bril goed hebt afgesteld en op de tast je controller hebt gevonden, is de ervaring zeker gaaf. Zoals we al zeiden kijk je nog steeds naar een vierkant scherm en heb je nooit het idee dat je echt in de game zit, zoals bij virtual reality, maar het feit dat je liggend op bed op vijanden kunt schieten of je potje Fifa kunt spelen, is ideaal.

Hetzelfde geldt voor het kijken van films. Je zit niet meer vast aan dat ene plekje op de bank, als je hdmi-kabel maar lang genoeg is kun je overal in huis Netflixen. Vooral bij series en films komt wel een ander minpunt van de Moon om de hoek kijken, iets wat in deze tijd van continue bereikbaarheid wel een grote rol kan spelen: even snel een appje lezen of iets te drinken pakken is erg lastig. Je bent helemaal afgesloten van de buitenwereld, en hoewel dat in sommige gevallen erg lekker kan zijn, is het lastig om avond na avond twee uur lang met een bril annex koptelefoon op je hoofd te zitten.

Uiterlijk

Mocht je dat toch doen, of de Moon bijvoorbeeld in het vliegtuig opzetten, dan hoef je je zeker niet te schamen. Waar veel soortgelijke of vr-headsets veel te futuristisch of juist vorige-eeuws ogen, heeft het designteam van Royole puik werk afgeleverd. Het is niet makkelijk een volledige bril en koptelefoon in een logisch uitziend apparaat te stoppen, maar dat is wel gelukt. Onze zwartbruine testversie zag er strak vormgegeven uit, en er zijn ook witte en gouden versies van de Moon te koop.

©CIDimport

Het is knap hoe al deze functies in zo’n klein formaat zijn gegoten, en dat merk je ook als je hem op hebt. Het is wennen - vooral de voorzijde is behoorlijk zwaar waardoor hij de neiging heeft van je neus af te glijden - maar als je eenmaal de juiste positie hebt gevonden, zit de Moon prima. Groot manco is wel dat je ogen zo dicht op het scherm zitten dat het flink wat tijd kost om weer aan de normale wereld te wennen als je de bril af doet. Ook dat helpt niet als je tussen de afleveringen door even snel een appje wil sturen.

Conclusie

De Royole Moon is heel veel dingen niet. Het is geen volledige VR-experience, geen vervanger van een avondje Netflix, en al helemaal geen vervanger van de bioscoop. Heel simpel gezegd zijn er weinig momenten waarop een bril als deze een betere optie is dan een televisie of smartphone. Dat gezegd hebbende: áls je eenmaal besluit de Moon op te zetten, is de ervaring erg fijn. De bril oogt chique, zit prima op het hoofd, en geeft je nu en dan het gevoel dat je je in een bioscoopzaal bevindt. In een wereld waar headsets als deze steeds meer vr-toepassingen krijgen en je meeslepen in een wereld waar je helemaal niet in zit, voegt een recht-toe-recht-aan-bril als de Moon in de meeste gevallen weinig toe. Maar als je een thuisbioscoop op koptelefoonformaat wil, en bereid bent je portemonnee te trekken, dan is de Royole Moon zonder twijfel een van de brillen die je moet proberen.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.