Fitbit ken je natuurlijk van wearables, maar gek genoeg maakte het bedrijf nog nooit een volledige smartwatch. Tot nu, tenminste. De Fitbit Ionic is het eerste echte horloge van Fitbit, en dat is wel een klein beetje te merken. Gelukkig heeft Fitbit genoeg ervaring op het gebied van fitnesstrackers om de Ionic toch de moeite waard te maken.

Dat Fitbit aan een echte smartwatch werkte, werd helemaal duidelijk toen het Pebble, de maker van de eerste smartwatch ooit, overnam. Gelukkig voor Fitbit is de smartwatchmarkt er nog lang niet uit hoe het perfecte horloge werkt en eruitziet, en kunnen de kleine foutjes die gemaakt zijn makkelijker vergeven worden.

Design

Pebble begon ooit met een vierkant scherm, en hoewel de meeste smartwatchmakers tegenwoordig ‘gewoon’ een rond display maken, kiest Fitbit toch voor een design met rechte hoeken. De meningen daarover op de redactie waren zeer verdeeld. Gelukkig voor Fitbit had ik weinig moeite met die keuze, ook omdat de lichte bolling van het glas zorgt voor ongeëvenaarde kijkhoeken – wel zo handig als je met een hartslag van 170 in de rondte rent of met je armen over een halterstang gebogen hangt.

De Ionic wordt geleverd met een standaard plastic bandje, maar door het universele systeem kun je op webwinkels als AliExpress voor een habbekrats prima bandjes aanschaffen en op je horloge klikken. De drie knoppen op de zijkant zitten niet in de weg, maar geven de Ionic wel een iets minder premium uiterlijk – iets wat verder door de zilveren aluminium behuizing wel goed zit.

©PXimport

Structuur en syncen

Qua menustructuur is de Ionic redelijk logisch opgebouwd, al voelen de knoppen op de zijkant toch wat archaïsch aan, alsof er best een of twee minder op hadden gekund. Het touchscreen werkt namelijk prima, zij het wat sloom, en er is voor het gevoel genoeg ruimte in het menu om ook de items onder de knoppen onder te verwerken.

Synchroniseren met je telefoon gaat over het algemeen prima, al is de verbinding soms wat traag en duurt het even voor je gegevens zijn doorgekomen. De Fitbit-app is een fijn hulpmiddel voor het bijhouden van je sportprestaties en eet-en slaapgewoonten. Verder kun je er watchfaces selecteren om je klok (het is natuurlijk wel een smartwatch) te veranderen, muziek toevoegen (zo’n 300 liedjes), en zelfs enkele apps (Strava!) downloaden. De app is dus prima, maar is samen met Strava ook meteen de enige app waarmee de Ionic kan praten. Geen Google Fit of Apple Health dus, en dat is best lastig als je je prestaties met vóór de aankoop wil vergelijken.

©PXimport

Gebruik

Hoewel de Ionic meer is dan alleen een fitnesstracker, is dat overduidelijk wel de hoofdmoot. Fitbit heeft een ruime ervaring op het gebied van smartbands, en dat merk je. De Ionic beschikt niet over een bijzonder breed scala aan sensoren, maar de belangrijkste, de hartslagmeter en stappenteller, werken erg goed. Tijdens de testperiode ben ik geen vreemde momenten tegengekomen met het tellen van honderden stappen tijdens het stilzitten of een uit het lood staande hartslag – behalve toen de trillingen van mijn scheerapparaat mijn hartslag opeens de hoogte injoegen.

Ook de GPS-tracker gaf weinig problemen. Je kunt de Ionic zo’n tien uur gebruiken met de GPS-verbinding aan, dus je rondje rennen of fietsritje is geen probleem – of je triatlon, want het horloge is volledig waterdicht. Handig is de bekende Fitbit-feature waarbij je horloge herkent wanneer je begint met je run, en je dat dus niet handmatig hoeft aan te geven. Ook het tonen van notificaties werkt als een trein. In de app kun je aangeven van welke specifieke app je al dan niet notificaties op je Fitbit wil ontvangen, van je wekker tot telefoontjes tot WhatsApp aan toe. Je kunt de berichtjes ook lezen, alleen om te antwoorden moet je je telefoon erbij pakken.

Ook Fitbit heeft zijn eigen manier van opladen en dus een eigen kabel en aansluiting, en hoewel we daar tot diep in ons hart op tegen zijn, weet Fitbit die frustratie tot een minimum te beperken. De aansluiting is dezelfde als op de andere wearables van het bedrijf, een magnetische oplader die doet denken aan oude MacBook-plugs. Met een uurtje opladen kun je zo weer een paar dagen vooruit, afhankelijk van hoe intensief je de sensoren gebruikt.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Conclusie

Fitbit springt in het diepe met de Ionic, maar komt snel weer boven water – een klein beetje proestend en trappelend, maar zonder water in te slikken. Dat Fitbit goede fitnesstrackers kon maken wisten we al een tijdje, en mede door de expertise van Pebble zijn ook de meeste smartwatchfeatures redelijk geslaagd. De menustructuur had logischer kunnen zijn als de knoppen op de zijkant simpelweg waren weggelaten, en dat had ook de looks ten goede gekomen. Over het design zijn de meningen verdeeld, maar strak en simpel oogt de Ionic zeker wel. Voor 350 euro zijn er weinig horloges op de markt die zowel notificaties tonen als je een goed kijkje in je sportieve en gezonde leefstijl geven, en hoewel we dat altijd nog veel geld vinden, zouden we voor de Ionic bereid zijn het ervoor neer te leggen.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.