Je ziet het vaak bij mensen die voor het eerst ouders worden: de Facebook-profielfoto verandert in een foto van het kind en bijna alle posts hebben wel iets van doen met de kleine. Hartstikke schattig natuurlijk, en helemaal niet vreemd: als je vader of moeder wordt, dan ben je zeker in de eerste jaren continu met je kind bezig. Dat vraagt om representatie in social media, maar is het wel slim om al die kinderfoto’s te delen?

Laten we voorop stellen dat de foto’s en video’s die je van je kind online zet, door jou zijn gemaakt. Jij hebt dus het auteursrecht en mag het daarom gebruiken. Echter heb je, als het om je kind gaat, geen portretrecht. Natuurlijk bepaal jij als ouder wel allerlei dingen voor je kind, en dat mag je wettelijk gezien ook, maar een portretrecht kent geen leeftijd. Tegelijkertijd kan een kind, zeker als het heel jong is, niet aangeven of bepalen of het ermee akkoord is dat je die foto plaatst.

De regel is dan ook dat je als ouders op zich een foto van het kind mag plaatsen, zolang deze niet schadelijk is voor de persoon op de foto. Achteraf kan een kind nog wel vragen de foto te verwijderen, maar dat kan alleen als de foto commercieel wordt gebruikt of schade aan het kind toebrengt. En ja, als ouder ben je wel de aangewezen persoon om je kind te beschermen. Dat geldt natuurlijk sowieso voor wat er online gebeurt. En met één foto kun je al veel informatie weggeven, ook al is deze erg onschuldig.

©PXimport

Je dochter viraal

Er is met de komst van social media veel verandert. Waar we vroeger op een verjaardag met onze familie vakantiekiekjes deelden, doen we dat nu met al onze online connecties. Plaats je eenmaal een foto op het internet, dan staat die daar voor altijd. Stel je voor dat je een foto maakt van je kind die scheel kijkt naar een lolly in haar mond. Een foto die om wat voor reden dan ook viraal gaat (misschien omdat er een meme van wordt gemaakt).

Hoewel dat een heel grappige foto is met de beste bedoelingen, kunnen vreemdelingen daar op het internet allerlei nare dingen van maken. Natuurlijk kun je je dan op je auteursrecht of het portretrecht van je kind beroepen, maar als zoiets eenmaal viraal is gegaan, dan is het natuurlijk al te laat. Komt je kind vervolgens op een sollicitatiegesprek, dan moet zij steeds weer dat gesprek hebben over die kinderfoto. Haar online spiegelbeeld waar ze niet zelf voor heeft gekozen.

Bovendien kunnen niet alleen wildvreemden toegang tot de foto krijgen: ook grote techbedrijven als Facebook, Twitter en Google. Vooral Facebook is al vaker op het matje geroepen voor hoe het omgaat met de privacy en veiligheid van mensen. Maar zelfs als dit nu helemaal in orde zou zijn, dan nog weten we niet hoe de wetgeving over 10 jaar is, of hoe deze bedrijven zelf besluiten over 10 jaar met onze gegevens en foto’s om te gaan. Sta je hierbij stil, dan kun je tot de keuze overgaan om je kinderen niet meer op je eigen social media te zetten.

©PXimport

Je kinderfoto op Facebook

Aan de andere kant, als je normaliter al veel van je eigen leven deelt op social media, dan vind je het wellicht moeilijk om zodra je kinderen hebt dat niet te doen. En steeds alleen vakantiefoto’s van jou alleen of met je partner is weer niet zo representatief voor jullie fijne familievakantie. Of misschien wil je niet altijd in de clinch liggen met opa’s en oma’s die wél die kiekjes van de kleinkinderen willen delen. Je kunt ervoor kiezen om een normale, gewone, aangeklede vakantiefoto te delen op je Facebook. Zeker als je exact weet wie van je Facebookvrienden de foto te zien krijgen. Dat biedt uiteraard zeker geen garantie, maar is mogelijk iets intiemer dan iets helemaal openbaar te zetten. Al hangt dit ook af van wie jij tot je vrienden rekent op Facebook.

Kortom, er zijn veel variabelen en dus ook veel meningen. De een maakt nog voor het kind is geboren al een Instagram-account voor hem of haar aan, de ander doet er alles aan om helemaal niets van zijn of haar kind op het internet terug te kunnen vinden. Of je kiekjes deelt van je kinderen, dat is uiteindelijk als ouder aan jezelf. Wees je er echter van bewust dat een baby hierin geen keuzes kan maken, maar dat je wel al een online identiteit voor iemand vastlegt.

Nu hoeft dat niet te betekenen dat het kind zelf als het ouder is niet een eigen, andere online identiteit aan te nemen, maar stel je voor dat een foto viraal gaat, dan kan het moeilijk zijn hieraan te ontsnappen. Voel je je hier niet prettig bij, wees dan niet bang om op je strepen te staan bij opa’s, oma’s, basisscholen of de crèche. De een noemt het een recht, de ander een plicht, maar er is sowieso voor ouders een rol in de bewaking van de privacy van hun kind. Het is aan elke ouder voor zich om te bepalen hoever hij of zij hierin gaat.

Met een prijs van 139 euro is de Yale Linus L2 Lite zeker niet het goedkoopste slimme slot dat je momenteel kunt kopen, maar binnen dit segment hoort hij wel bij de meest betaalbare keuzes. Omdat het om een afgeslankte variant van de eerder geteste Linus L2 gaat, ligt de vraag voor de hand wat je precies inlevert ten opzichte van dat uitgebreidere model.

Als het om slimme sloten gaat, dan kun je het vaak best gek en duur maken. Dat bewijst bijvoorbeeld de Nuki Smart Lock Ultra (die zijn hoge prijs van 350 euro wel meer dan waard is trouwens). Maar wat nou als je dat te veel geld vindt, of simpelweg niet vindt opwegen tegen wat je ervoor terugkrijgt? Dan kom je al gauw uit bij modellen als de Aqara U200 Lite, Nuki Smart Lock Go of de nieuwe Yale Linus L2 Lite, een slim slot dat afgeleid is van de duurdere (zie hieronder) Yale Linus L2 uit 2024.

De voorganger: de Yale Linus L2 ⤵️

Net als bij de Nuki Smart Lock Go lever je hier iets in op de totale ervaring, al gaat het vooral om luxe die je kunt missen. De Yale Linus L2 Lite heeft geen ingebouwde wifi, werkt met wegwerpbatterijen in plaats van een oplaadbare accu en wordt niet standaard geleverd met een NFC-tag zoals de Yale Dot. Dat scheelt duidelijk in de kosten. Daar staat tegenover dat je vrijwel dezelfde appfuncties krijgt als bij het duurdere L2-model, inclusief bediening op afstand via Matter en Thread.

Lees ook: Matter uitgelegd: de nieuwe standaard voor een zorgeloos slim huis

©Wesley Akkerman

Matter over Thread

Vooral dat laatste kan ervoor zorgen dat de Yale Linus L2 Lite in de smaak valt; hier in elk geval wel. Want wanneer je een Thread Border Router in huis hebt, zoals een Apple Homepod of een Google TV Streamer, dan kun je het slot gewoon op afstand bedienen en dus openen of sluiten terwijl je niet thuis bent. Dat verloopt wel via een app van derden, zoals Apple Woning of Google Home, maar dat voelt eerder als een kleine omweg dan als een echt nadeel. Dat scheelt flink in de kosten, omdat je zo niet vastzit aan de optionele wifi-module van Yale, die met 83 euro behoorlijk aan de prijs is.

Er zijn naast deze wifi-module overigens nog andere accessoires waarmee de Yale Linus L2 Lite zich laat combineren. Zo is er een los verkrijgbaar keypad van 136 euro, waarmee je het slot kunt ontgrendelen via een vingerafdruk. Ook kun je werken met de eerder genoemde Yale Dot: een aparte NFC-tag die je per drie stuks koopt voor 30 euro en waarmee je het slot eenvoudig opent en sluit.

©Wesley Akkerman

Nooit meer voor een gesloten deur

Gebruik je geen accessoires en heb je ook geen toegang tot Matter, dan voelt de Yale Linus L2 Lite al snel wat beperkt aan (zoals elk slim slot op dat moment zou doen). In dat geval bedien je de draaiknop aan de binnenkant via bluetooth, wat betekent dat je altijd in de buurt moet zijn. Ook wanneer je even iets wil instellen dan moet je je bluetooth activeren. Dat is wat onhandig en omslachtig, zeker wanneer je die verbinding standaard uit hebt staan.

Gelukkig werkt de Yale Linus L2 Lite met cilinders die beschikken over een paniekfunctie. Dat betekent dat je het slot altijd vanaf de buitenkant kunt opendraaien, mocht er een probleem zijn (dan moet je cilinder dit wel ondersteunen, iets om vooraf dus goed te controleren). Dit is en blijft een fijne back-up, zeker wanneer bluetooth onverhoopt een keer hapert of wanneer de batterijen leeg zijn. In de praktijk gebeurt dat zelden, maar het idee dat je nooit echt buitengesloten raakt, stelt gerust.

Geen DoorSense, maar wel KeySense

In de app vind je een reeks functies die het dagelijks gebruik net wat slimmer maken. Zo kun je eenvoudig tijdelijke digitale sleutels aanmaken voor gasten, de plantenwatergever, huishoudelijke hulp, familie of zelfs de postbode — en die toegang net zo makkelijk weer intrekken. In één oogopslag zie je bovendien wie het slot wanneer heeft bediend. Ook automatisch ontgrendelen zodra je aan komt lopen behoort tot de mogelijkheden. Wat hier wel ontbreekt, is DoorSense: de functie die laat zien of de deur daadwerkelijk open of dicht is.

In plaats daarvan is er KeySense, een functie waarmee je bepaalt hoe de fysieke knop op de Yale Linus L2 Lite zich gedraagt. Je kunt kiezen voor direct vergrendelen of juist een korte vertraging instellen; veel meer opties zijn er niet. Het voelt eerlijk gezegd wat als een marketingnaam voor iets dat je van zo'n knop eigenlijk standaard zou verwachten, maar dat terzijde. Positief is in elk geval dat je zelf invloed hebt op hoe die fysieke bediening reageert.

©Wesley Akkerman

Yale Linus L2 Lite kopen?

Daarnaast vallen nog een paar praktische zaken op. De Yale Linus L2 Lite is niet bijzonder snel en draait het slot rustig aan, maar daar staat tegenover dat hij opvallend stil is. Aan de buitenkant hoor je hem vrijwel niet. Handmatig bedienen en installeren verlopen gelukkig soepel: het monteren kost je grofweg tien minuten (aan uitpakken ben je waarschijnlijk meer tijd kwijt). Juist daardoor voelt dit slimme slot, als retrofitoplossing, prettig en laagdrempelig in gebruik.

Al met al biedt de Yale Linus L2 Lite in de praktijk verrassend veel. Wie behoefte heeft aan extra functies, kan terecht bij een uitgebreider model zoals de Linus L2. Maar gebruikers die vooral een betrouwbaar en eenvoudig smart lock zoeken, zitten goed met de Linus L2 Lite. Zeker als je al beschikt over een Thread Border Router en de verbinding via Matter kunt laten lopen, werkt alles zoals je mag verwachten. Het prijskaartje van 139 euro voelt daarbij nét wat aan de hoge kant, waardoor dit slot vooral aantrekkelijk wordt zodra hij ergens met korting wordt aangeboden.

De film gebaseerd op de Helldivers-gamefranchise zal op 10 november 2027 in première gaan. Daarbij heeft acteur Jason Momoa een hoofdrol te pakken.

Dat meldt Deadline. Veel details over de film zijn er verder nog niet, behalve dus dat Momoa - bekend van Aquaman en Game of Thrones - er in speelt, en dat Fast and Furious-regisseur Justin Lin de regie op zich neemt.

De verfilming van Helldivers werd vorig jaar aangekondigd, maar sindsdien is het vrij stil rondom de film. Wel maakte Lin eerder al duidelijk dat hij de Helldivers-film wil gebruiken als excuus om bekende acteurs op het witte doek op gewelddadige wijze aan hun einde te laten komen.

Over Helldivers

Helldivers is een multiplayershooterfranchise waarin spelers in teamverband buitenaardse wezens doden om Super Earth te beschermen. Men krijgt in het ruimteschip allerlei missies voorgeschoteld, zoals het vernietigen van een nest aan buitenaardse wezens of het vergaren van data, en reist vervolgens af naar planeten om die missies te klaren.

Vooral het in 2024 verschenen Helldivers 2 is een blijvend succes en wordt nog altijd met nieuwe content ondersteund. De game kwam eerst op PlayStation 5 en pc uit, maar is inmiddels ook speelbaar op Xbox Series-consoles.

PlayStation-verfilmingen

Steeds meer PlayStation-franchises worden de laatste jaren verfilmd, en er staan er nog veel meer op de planning. Zo zijn er films gebaseerd op Uncharted en Gran Turismo gemaakt, en series rondom The Last of Us en Twisted Metal. Ook is er een film rondom de Horizon-franchise in de maak en komt er een serie rondom God of War.