Woningbeveiliging heeft voor veel mensen een hoge prioriteit. Ze plaatsen steeds vaker kwalitatieve deursloten of een alarmsysteem, maar ook camera’s zijn een populaire beveiligingsmethode. Vind je het onprettig dat een (over)buurman een camera heeft opgehangen? In dit artikel vertellen we je wat de regels zijn rond camerabewaking en welke stappen je kunt ondernemen om je privacy te waarborgen.

Lees ook: 12 beveiligingscamera's met app getest

Dit zijn de belangrijkste regels rond camerabewaking

Mag je buurman een camera plaatsen aan de buitenzijde van zijn woning? Het is lastig om daar een simpel antwoord op te geven. In beginsel is het toegestaan om een beveiligingscamera op te hangen rond je eigen woning, maar er zijn wel regels aan verbonden. We zetten de belangrijkste regels rond camerabewaking door particulieren voor je op een rij.

Net als in de rest van Europa hebben we in Nederland te maken met de AVG, de Algemene Verordening Gegevensbescherming. Deze privacywetgeving is in het leven geroepen om de privacy van burgers te beschermen. Volgens de AVG moet alle verwerking van persoonsgegevens, waar ook cameraopnames van personen onder vallen, rechtmatig en transparant zijn. 

Dat betekent onder meer dat de plaatser van de camera een goede reden moet hebben om de openbare weg te filmen en de beelden ervan op te slaan. Het beveiligen van eigendommen, zoals een auto, kan bijvoorbeeld een geldige reden zijn. Daarbij moet de plaatser van de camera zoveel mogelijk voorkomen dat de privacy van anderen in het geding komt. 

Daarnaast moeten voorbijgangers ervan op de hoogte zijn dat ze gefilmd worden. Dat betekent dat beveiligingscamera’s duidelijk zichtbaar moeten zijn en dat er met een sticker of bord moet worden duidelijk gemaakt dat er sprake is van cameratoezicht. Het is strafbaar om iemand stiekem te filmen. 

©Andrey Popov

Deze stappen kun je ondernemen

Maak een praatje met je buren

Heb je het gevoel dat de camera van je buurman onnodig je woning of tuin filmt? Het is slim om eerst in gesprek te gaan met je buren. Leg je zorgen uit en vraag of je buurman je wil laten zien wat de camera precies filmt. Klopt je vermoeden dat (een gedeelte van) je huis en/of tuin in beeld is, vraag dan of je buurman de camera zo wil draaien dat je huis of tuin niet langer gefilmd worden. Is dit niet mogelijk, bijvoorbeeld omdat je buurman geen oprit of voortuin heeft? Probeer dan met elkaar tot een oplossing te komen. Misschien kan de buurman de camera verplaatsen of zelfs verwijderen. 

Je kunt ook voorstellen om een boom of ander obstakel in jouw tuin of dat van buurman te (laten) plaatsen, zodat het zicht van de camera op je woning wordt belemmerd. Daarnaast kun je overleggen met je buren of het mogelijk is om de woning op een andere manier te beveiligen, zoals met beveiligingssensoren.

Er zijn ook enkele andere opties die je aan je buren kunt voorleggen. Slimme beveiligingscamera’s zijn namelijk zo in te stellen dat ze een opname starten zodra er beweging wordt gedetecteerd. Het is vaak ook mogelijk om zones in te stellen, zodat er enkel wordt gefilmd als er beweging wordt waargenomen in die zone, zoals op de oprit of in de voortuin. Zo kan voorkomen worden dat iedere voorbijganger op de openbare weg gefilmd wordt. Sommige beveiligingscamera’s, zoals van Ring, beschikken bovendien over een privacy mask of privacy zone. Hiermee kan een gedeelte van wat de camera opneemt gemaskeerd worden. In beide gevallen moet je erop vertrouwen dat je buren deze maatregelen ook daadwerkelijk (blijven) uitvoeren.

©Tatsiana Yatsevich (Caftor)

Van buurtbemiddeling tot laatste redmiddel

Komen jullie er samen niet uit? Dan is het (helaas) nodig om vervolgstappen te nemen. De eerstvolgende stap is buurtbemiddeling of mediation. Een bemiddelaar of mediator kan helpen om alsnog een gezamenlijke oplossing te vinden. Het enige nadeel is dat je buren hier wel aan mee moeten willen werken. 

Willen je buren dit niet? Of is er onverhoopt geen oplossing gevonden waar beide partijen tevreden mee zijn? Dan kun je overwegen contact opnemen met een wijkagent van de politie. Die kan ook bemiddelen tussen jou en je buren. Doe dit alleen als je vindt dat je privacy zo erg geschaad wordt dat je er veel last van ondervindt. Het inschakelen van de politie kan je relatie met de buren namelijk (nog verder) verstoren. 

Als laatste redmiddel kun je met behulp van een advocaat naar de rechter stappen. Oordeelt de rechter dat je buren zich niet aan de regels houden, dan kan de rechter eisen dat de camera verwijderd moet worden. Houd er rekening mee dat het geld kost om naar de rechter te gaan en dat het de relatie met je buren zal schaden. 

Maak een melding bij Autoriteit Persoonsgegevens

Het is ook mogelijk om een melding te maken bij de Autoriteit Persoonsgegevens. De AP is verplicht om elke klacht in behandeling te nemen en te onderzoeken. Dat betekent echter ook dat het lang kan duren voordat je klacht in behandeling wordt genomen.

Lees ook: Zo kies je het beste alarmsysteem om je huis te beveiligen

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.