Fatbikes zijn tegenwoordig niet meer weg te denken uit het straatbeeld; vooral bij jongeren zijn ze immens populair. Tegelijkertijd hebben deze stoere elektrische fietsen nu niet bepaald een goed imago. Overweeg je een fatbike te kopen voor jezelf of voor je kind? Wij leggen je uit waar je allemaal rekening mee kunt houden.

Lees ook: Wat zijn de verschillen tussen e-bikes en fatbikes?

Slecht imago

De fatbike heeft in rap tempo een slecht imago verkregen. Dat komt voornamelijk doordat een steeds grotere groep bestuurders hun fatbike opvoert of een opgevoerd model koopt via bijvoorbeeld AliExpress. Daardoor kan de fiets harder rijden dan de wettelijk toegestane maximumsnelheid van 25 kilometer per uur (die voor alle e-bikes geldt). Dat zorgt met name voor gevaarlijke situaties in het verkeer, soms met ongelukken tot gelukken. Ook verzekeraars willen hun handen er niet meer aan branden.

Pas op: dit zijn de gevolgen als je jouw fatbike laat opvoeren!

Een fatbike kopen? Let hier op!

Wie ondanks het slechte imago een fatbike wil aanschaffen, kan met de volgende punten rekening houden. Allereerst is het belangrijk dat je kiest voor een fiets van goede kwaliteit. Voor een kwalitatieve fatbike ben je al snel minstens 2.000 euro kwijt. Goedkopere fatbikes (vaak van Chinese makelij) zijn regelmatig gemaakt van slechtere materialen en hebben een goedkopere accu en motor. Dat kost je op termijn niet alleen geld aan reparaties, maar is ook nog eens erg gevaarlijk. Op niet-werkende remmen of een accubrand zit je immers niet te wachten. Zorg er daarom voor dat de onderdelen en met name de accu gemaakt zijn door gerenommeerde merken. Kies bij voorkeur voor een fatbike met hydraulische schijfremmen in plaats van mechanische schijfremmen.

Een goede fatbike (net als iedere andere e-bike) is dus duidelijk niet goedkoop. Door de populariteit en de hoge prijs ligt diefstal dan ook op de loer. Een aantal verzekeraars is daarom gestopt met het verzekeren van fatbikes, waaronder de ANWB. Dit geldt overigens ook voor bepaalde andere e-bikemodellen die in trek zijn bij dieven. Dat betekent dat je extra voorzichtig moet zijn op de weg en je fatbike goed moet beveiligen. Gebruik bijvoorbeeld een gps-tracker, zet de fiets dubbel op slot en plaats de fiets bij voorkeur niet in het zicht van voorbijgangers. Houd er daarnaast rekening mee dat je ook mét verzekering niets uitgekeerd krijgt als je op een illegale fatbike rijdt, bijvoorbeeld omdat de fiets is opgevoerd. 

©Politie

Koop je een fatbike voor je kind of geef je je kind toestemming om er een te kopen? Zorg er dan voor dat je het gesprek met hem of haar aangaat over de potentiële risico's van het rijden met een fatbike en maak hier afspraken over. Help je kind daarnaast bij het kiezen van een veilig model, om ervoor te zorgen dat de onderdelen van goede kwaliteit zijn en de accu betrouwbaar is. Een schuurbrand kan zich immers makkelijk verspreiden naar het huis. Bovendien kun je als ouders aansprakelijk gesteld worden voor de schade die je minderjarige kinderen aanbrengen met een fatbike.

Komt er nu wel of geen helmplicht?

Op dit moment kent Nederland geen helmplicht voor bestuurders van (elektrische) fietsen, dus ook niet voor fatbikerijders. Toch is het mogelijk dat dit in de toekomst gaat veranderen. VVD-Kamerlid Hester Veltman-Kamp heeft bijvoorbeeld een voorstel ingediend om een helm en rijbewijs verplicht te stellen om op een fatbike te mogen fietsen. Veltman wil dan ook dat het nieuwe kabinet de fatbike als een bromfiets gaat beschouwen en dat alleen mensen van 16 jaar en ouder een fatbike mogen besturen. 

Of die helmplicht er daadwerkelijk komt, is nog maar de vraag. Niet alle partijen zijn het namelijk eens met een minimumleeftijd of helmplicht voor fatbikebestuurders. Bovendien is de fatbike in beginsel gewoon een stoerder ogende e-bike met brede banden. Dat roept de vraag op in hoeverre je een goed onderscheid kunt maken tussen fatbikes en e-bikes. Ook laatstgenoemde categorie kan worden opgevoerd, maar bij de fatbike gebeurt dit in de praktijk echter veel vaker. 

Als er een helmplicht komt, is het dan ook logischer dat deze voor alle elektrische fietsen geldt. Ook daar is de afgelopen jaren al de nodige discussie over. Door de hogere snelheid van e-bikes is er namelijk een grotere kans op ernstig hoofdletsel. Het dragen van een helm kan dit voorkomen of beperken. Tot dusver liggen er nog geen concrete plannen om een helmplicht voor e-bikes in te voeren, maar het is mogelijk dat dit over enkele jaren verandert. Dan zul je er ook met een fatbike aan moeten geloven.

Lees ook: Hoe gevaarlijk is de fatbike-hype?

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.