Een paar maanden geleden maakte Irwin van InstaAutoVlog kennis met de XPENG G6. Zijn eerste indruk na een paar uur rijden? Deze auto zou weleens een geduchte concurrent voor de Tesla Model Y kunnen worden. Inmiddels is de auto bij de dealers te vinden en heeft Irwin er opnieuw mee gereden – dit keer maar liefst 1250 kilometer. Zijn bevindingen staan in dit artikel en de bijbehorende video.

De XPENG G6 valt binnen het D-SUV segment en is daarmee een directe concurrent van de Tesla Model Y, maar ook van modellen zoals de IONIQ 5, de Kia EV6 en de Renault Scenic E-Tech Electric, de Auto van het Jaar 2024. Hoewel de buitenafmetingen van de XPENG identiek zijn aan die van de Tesla, onderscheidt hij zich visueel door de opvallende dagrijverlichting aan zowel de voor- als achterkant.

Bekijk onderaan dit artikel een video van de XPENG G6!

©Irwin Versteegh - Duijnstee

Keurig interieur

Binnenin de G6 is de hernieuwde kennismaking aangenaam. De hoge instap is comfortabel en het interieur is keurig en degelijk afgewerkt. De stoelen zitten comfortabel, zelfs na een lange rit. Qua opbergruimte is alles goed geregeld, op de wat krappe bekerhouders na. Een fijn detail zijn de twee draadloze opladers, die je telefoon tijdens het laden actief koelen.

©Irwin Versteegh - Duijnstee

Slim en snel infotainmentsysteem

De G6 is uitgerust met twee lcd-schermen: een digitaal instrumentenpaneel voor de bestuurder en een 15-inch horizontaal geplaatst infotainment- en navigatiesysteem. Tijdens de test viel vooral de snelheid van het systeem op. Met name het gebrek aan opstarttijd bleek op Tesla-niveau te liggen. Er zijn nog wel wat bugs, zoals de Spotify-app die af en toe stopt met afspelen, maar het ijverige merk kennende zal dit in no-time worden opgelost. De EV-routeplanning werkt naar behoren, net als de voorspelling van de resterende accucapaciteit na aankomst op je bestemming.

©Irwin Versteegh - Duijnstee

Opbergruimte zou beter kunnen

Passagiers op de achterbank, twee volwassen personen, waardeerden de comfortabele zit, de vlakke vloer en het efficiënte ventilatiesysteem. Het standaard glazen dak zorgt voor veel lichtinval. Een leuke bonus is dat XPENG je qua bekleding gratis de keuze biedt tussen een zwart of wit interieurthema. De kofferruimte is ruim genoeg voor de bagage van een gezin van vijf, maar het ontbreken van een groot extra vak onder de vloer, zoals bij de Tesla Model Y, is jammer. Ook een 'frunk' ontbreekt.

©Irwin Versteegh - Duijnstee

Van 10 tot 80 procent in 20 minuten!

Standaard zien we een 11kW-boordlader en geavanceerde 800V-snellaadtechnologie, waarmee een piek van maar liefst 280 kW mogelijk wordt gemaakt. Of hij dat ook daadwerkelijk haalt? Nou en of! Zodra een snellader in het navigatiesysteem werd ingesteld werd de batterij opgewarmd en wist de G6 binnen iets meer dan 20 minuten 80 procent SoC (state of charge) te bereiken. Vooral de indrukwekkende laadcurve viel op: zelfs bij 75 procent SoC leverde de lader nog een vermogen van 167 kW.

©Irwin Versteegh - Duijnstee

Gemiddeld energieverbruik verrassend efficiënt

En hoe ver je daar dan mee kunt rijden? Over een afstand van 1250 km noteerden we een gemiddeld energieverbruik van 16,7 kWh/100 km, wat verrassend efficiënt is. Zeker gezien het feit dat er veel kilometers 's avonds na zevenen zijn gereden en er ongeveer 200 km lang twee fietsen op de trekhaak stonden. Rijd je dagelijks in de spits, dan kun je rekenen op verbruikswaarden rond de 15 kWh/100 km, terwijl je bij 130 km/u op zo'n 23 à 24 kWh/100 km uitkomt. Opmerking: het gemiddelde energieverbruik is daadwerkelijk gemeten en niet alleen van de boordcomputer afgelezen.

Wat het rijden betreft, blijft de G6 een fijne en comfortabele reisgenoot. De rechtuitstabiliteit is uitstekend, zelfs bij snelheden boven de 130 km/u. Het enige minpunt is de soms wat te slappe demping en vering, waardoor de auto soms onrustig aanvoelt.

©Irwin Versteegh - Duijnstee

Wil je meer weten over de XPENG G6? Bekijk dan de video hieronder!

Game of Thrones kennen we als een reeks brute, grootschalige verhalen, maar A Knight of Seven Kingdoms is het tegenovergestelde. Wat blijkt? Met een schattig, kleinschalig verhaal voelt Westeros alleen maar groter.

Het regent. Op een heuvel, onder een boom, zien we een kast van een vent in de weer met een schop. Een ridder, lijkt het. Hij graaft een graf. Tegelijkertijd praat de ridder in zichzelf: er is in de buurt een toernooi, en we kijken waarschijnlijk naar de winnaar. De muziek zwelt op, terwijl onze held vastberaden in de verte staart. De iconische Game of Thrones-muziek lijkt ons te gaan overspoelen, klaar om naar een prachtig geanimeerde intro te gaan. In plaats daarvan, knippen we naar een shot waarin onze held achter een boom staat te poepen.

De boodschap is duidelijk: de serie heeft schijt aan de verwachtingen die je van Game of Thrones hebt. De serie stond er ooit immers om bekend dat het brak met de conventies van mainstream fantasy. Nu de reeks daar inmiddels zelf toe behoort, is het aan A Knight on Seven Kingdoms om er weer een flinke draai aan te geven.

Een ridder van de heg

Nog een spin-off? George R. R. Martin is toch die schrijver die nooit schrijft? Tja, dat valt wel mee. Hoewel de beste man zich al tien jaar uit een hoekje probeert te schrijven met het langverwachte Winds of Winter, heeft hij een hoop andere verhalen in Westeros verteld.

Zo komen de verhalen van House of the Dragon uit het boek Fire and Blood, waarin we volgen hoe de Targaryen-familie zichzelf met generaties aan ruzies ten val brengt. Maar George R. R. Martin heeft de schaal ook wel eens flink verkleind: in het korte boek The Hedge Knight, dat nog stamt uit de vorige eeuw, volgen we een ridder en zijn schildknaap.

©HBO Max

Daarin volgen we de ridder Dunk - niet onze eigen Dunke, maar Ser Duncan The Tall. Hij is een ‘hagenridder’: een ridder zonder verwantschap aan een heer. Of, in andere woorden: een freelancer die, als hij niet werkt, in de heg mag slapen. Dunk blijft niet lang een zzp’er: hij ontmoet de kale stadsjongen Egg, die dolgraag zijn schildknaap wil zijn.

Vrede!?

De verhalen van dit geliefde tweetal bieden de basis van A Knight of the Seven Kingdoms. De twist? Er is vrede in Westeros - ja, het kan echt - en we volgen een nobody, dus er is ineens ruimte voor een gezellig, klein verhaal. Dat wordt gereflecteerd in de afleveringen: geen dik uur, maar een comfortabel halfuurtje.

©HBO Max

De ridder Dunk wil dolgraag bewijzen dat hij een eervolle ridder is, maar dat is in het brute Westeros best een uitdaging. Al helemaal als je een lompe lieverd als Dunk bent. Dan komt zo’n slimme, wereldwijze schildknaap als Egg ineens goed van pas.

Het wordt al helemaal lastig als je niet eens kan bewijzen dat je een ridder bent. Dan mag je namelijk niet eens meedoen aan een toernooi - eentje waarbij Dunk overigens zijn paard en zijn spullen kwijtraakt, mocht hij verliezen.

Meneer, mag ik meedoen?

Met dat toernooi wordt een van de Game of Thrones-clichés lekker op zijn kop gezet. In de oorspronkelijke serie zagen we in aflevering vier een heftig toernooi en House of the Dragon opende er zelfs mee: het is vaak een goede manier om zonder grote verhaalconsequenties te laten zien hoe gewelddadig Westeros is.

©HBO Max

In A Knight of the Seven Kingdoms komen we dat toernooi niet eens bínnen. Eerst moet Dunk maar eens bewijzen dat hij een ridder is, uitzoeken hoe zo’n toernooi werkt en een heer overtuigen hem te helpen - maar ook dansen, touwtje trekken en een poppenspel aanschouwen. Het is een fantastische stap terug van al die grootschalige oorlogen.

Doordat het verhaal zo’n piepkleine focus heeft, begin je om iedereen te geven: iemand die z’n paard verkoopt in A Knight of Seven Kingdoms is vele malen pijnlijker dan een draak die wordt doodgeschoten in Game of Thrones. We bevinden ons nog steeds in de brute wereld, maar het komt allemaal wat harder aan omdat we ook zien hoe grappig en gezellig het kan zijn.

©HBO Max

Een fossiele brandstof

Toch loopt ook A Knight of Seven Kingdoms een zeker risico. De kwaliteit van Game of Thrones kelderde toen de makers het bronmateriaal inhaalden. Ook die van House of the Dragon nam wat af, toen showrunner Ryan Condal besloot George R.R. Martin niet langer te raadplegen en de grote climax werd doorgeschoven naar het volgende seizoen.

Er zijn momenteel drie korte boeken rondom Dunk en Egg, waarvan dit eerste seizoen het eerste boek beslaat. George R.R. Martin zegt nog twaalf verhalen in zijn hoofd te hebben, maar volgens HBO-baas Casey Bloys moeten de seizoenen van A Knight of Seven Kingdoms jaarlijks verschijnen: dat klinkt goed, maar dan mag Martin wel even doorschrijven. Zijn verhalen voelen nu als een fossiele brandstof: het is een enorm waardevolle bron, maar die wordt niet echt meer aangevuld.

©HBO Max

Gelukkig lijken showrunner Ira Parker en George R.R. Martin goed bevriend. De schrijver heeft Parker een outline gegeven van de twaalf verhalen, dus in theorie kan de serie daarmee verder - maar laten we niet vergeten dat dit bij de laatste seizoenen van Game of Thrones óók het geval was.

Bombastisch gefluit

Toch verdient Ira Parker ons optimisme, want A Knight of Seven Kingdoms is een fenomenale toevoeging aan de wereld van A Song of Ice and Fire. Verhalen hebben contrast nodig: door het klein te houden, voelt de wereld groot. Door het lief te houden, komen de gemene momenten keihard aan.

©HBO Max

De muziek is hier een spectaculair voorbeeld van. De bombastische muziek wordt ons aan het begin als wortel voorgehouden, maar dat is het ook wel - in plaats daarvan moeten we het doen met een gezellig gitaartje, iemand die fluit en het gezang van de vogeltjes.

Als het balletje dan eenmaal gaat rollen, neemt de muziek toch een bombastischer formaat aan - maar op dat moment voelt het verdiend. En, het allerbelangrijkste: in die epische muziek zit óók gewoon nog dat schattige gefluit.

Afleveringen van A Knight of Seven Kingdoms verschijnen wekelijks op HBO Max.

Mike Flanagan, die eerder onder andere de Stephen King-verhalen Doctor Sleep en The Life of Chuck verfilmde, gaat zich weer bezighouden met een film gebaseerd op een boek van de horrorschrijver. Ditmaal gaat het om The Mist.

Dat is opvallend, omdat The Mist in 2007 ook al verfilmd werd. Toen was het Frank Darabont die de film regisseerde, nadat hij eerder al naam maakte met Stephen King-verfilmingen The Shawshank Redemption en The Green Mile. De in 2007 uitgekomen verfilming van The Mist viel al goed in de smaak, dus sommige fans vragen zich dan ook af of het verhaal nog een verfilming nodig heeft.

Hoe dan ook is Flanagan tegenwoordig een expert op het gebied van Stephen King-films. Zoals gezegd heeft hij al bewerkingen van verhalen als The Life of Chuck, Doctor Sleep en Gerald's Game geleverd, en werkt hij ook aan een miniserie gebaseerd op Carrie. Daarnaast gaat hij de zevendelige Stephen King-epos The Dark Tower omtoveren tot een serie, al is niet bekend wanneer dat gaat gebeuren.

Over The Mist

Het in 1980 verschenen boek The Mist draait om een mysterieuze mist die een dorpje in zijn ban houdt. De mist maakt mensen niet alleen dood, er zitten ook allerlei monsters in die mist uit een andere dimensie. Overigens kwam tien jaar geleden ook een serie gebaseerd op The Mist uit, maar zonder veel succes. De eerdere verfilming uit 2007 wordt wel gezien als een succesverhaal - in ieder geval op kwalitatief gebied.

Mike Flanagan

Flanagan is overigens niet alleen bekend voor zijn verfilmingen van Stephen King-boeken. Hij heeft ook veel succes met zijn horrorseries op Netflix, waaronder The Haunting of Hill House, The Haunting of Bly Manor, Midnight Mass en The Fall of the House of Usher.