Hoewel ze één van de aller grootste telefoonfabrikanten ter wereld zijn richt Oppo zijn pijlen slechts sinds afgelopen kwartaal op de Nederlandse markt. In eerste instantie met opvallende Find X (999 euro) met pop-up camera, nu met een model in het midden-hoge segment: de 599 euro kostende Oppo RX17 Pro.

De focuspunten van dit model zijn de camera, de accu, het scherm, en het design. Geen gek idee, want precies dat zijn de aspecten van een smartphone waar de meeste consumenten om geven. Direct bij het uitpakken maakt de RX17 Pro dan ook een goede indruk; hij ziet er aantrekkelijk uit, heeft een uitstekende scherm-to-bezel verhouding met slechts een dun randje onderin en een kleine notch bovenin. Ondanks de dunne randjes blijft het wel een forse telefoon met zijn 6,4 inch aan scherm. Niet geheel ontoevallig lijkt de Oppo RX17 Pro op de OnePlus 6T.

©PXimport

Mooi voor het oog

De achterzijde geeft een aantrekkelijk effect met de juiste lichtinval. Onze groene variant oogt nog relatief ingetogen, de paarse variant met een prachtige kleurovergang naar turquoise die we al even konden vasthouden is ontegenzeggelijk de aantrekkelijkere van de RX17 Pro familie. Om die te beschermen levert Oppo direct een eenvoudige cover mee. Kleinigheidje, maar desalniettemin fijn.

Met zijn amoled-display gooit de RX17 Pro hoge ogen. De resolutie van 2340 bij 1080 is niet zo hoog als die van de Samsung Galaxy S9/S9+, subjectief oogt het prima scherp. Dankzij de amoled-techniek is het contrast hoog, zijn de zwartwaardes perfect en komen de kleuren uitstekend tot hun recht. De maximale helderheid zou wel wat hoger kunnen, niet voor deze tijd van het jaar, maar 420 nits is krap wanneer je komende zomer op het strand ligt.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Eigenschappen van de Oppo RX17 Pro

Een 3,5mm jack ontbreekt, als schamel doekje voor het bloeden levert Oppo levert een USB Type-C hoofdtelefoon mee. Tot onze spijt heeft dat niet geholpen met het waterdicht maken van dit model. De vingerafdruklezer zit in het scherm gebouwd, wat een chique oplossing is zelfs als het unlocken van je telefoon een tikkie langer duurt dan een high-end losse scanner. Face unlock a la Apple werkt uitstekend en snel, al zal je in het donker toch op de vingerafdruklezer moeten terugvallen.

Wat specificaties betref is de Oppo RX17 Pro geen monster. Een Snapdragon 710 is echter een prima mid-range CPU die feitelijk alle moderne apps soepel kan draaien. Ook games zoals Fortnite of PUBG mobile lopen soepel, dus als er ergens bespaard moet worden vinden we deze keuze alleszins acceptabel. Een echte die-hard gaming smartphone is het niet, want bij een typische horizontale grip houdt je al snel je vingers op de (verder redelijk klinkende) speakers. 6GB werkgeheugen vinden we ruim voldoende, en we zijn positief verrast dat Oppo niet bespaard heeft op de opslag: maar liefst 128 GB aan geheugen plus de optie om dat uit te breiden met een SD kaart. In dat geval lever je wel de Dual Sim functionaliteit in; vrij gangbaar in moderne telefoons. NFC ontbreekt op de iets goedkopere RX17 Neo, maar is wel aanwezig op deze RX17 Pro.

©PXimport

Uitstekende accu en camera

De ruime 3700 mAh aan accucapaciteit is in twee stukklen gesplitst, een opvallende doch slimme keuze. Met hun snelle SuperVOOC oplader (deze krijg je erbij) zijn ze namelijk in staat deze twee accu’s tegelijk op te laden, en daarmee ongekend snel. Nog geen 45 minuten voor een volle lading is al vlot, maar vooral de mogelijkheid om een lege telefoon in 10 minuten naar 40% te krijgen is erg indrukwekkend. Tel daarbij een uitstekende accuduur op bij gebruik, actieve dagen zijn geen enkel probleem met accu over, en we hebben een batterij topper in handen. Draadloos opladen krijgen we niet, maar is eenvoudig te vergeven gezien het bovenstaande.

De andere uitblinkers zijn de camera’s, want die heeft Oppo uitstekend in orde. Daglicht foto’s met de primaire 12 megapixel f/1,5 camera zijn uitstekend, dualpixel autofocus stelt nimmer teleur, HDR doet zijn ding goed, het is enkel de iets hogere opnamevertraging vergeleken met de Samsung Galaxy lijn waar we een kanttekening van moeten maken. Er is een derde camera op de achterzijde aanwezig, maar gek genoeg is het nog wachten op een update die deze derde camera activeert.

Wat de Oppo goed doet is de selfie camera, want de 25 megapixel f2,0 camera aan de voorzijde is ronduit uitstekend. Niet alleen voorziet de RX17 Pro je van een bovenal aangenaam plaatje om naar te kijken, maar de vele opties in de software om je selfie op tal van (veelal genuanceerde, o.a. de optie tanden iets te witten) manieren nog wat aantrekkelijker te doen ogen zal ze door velen in dank worden afgenomen.

Oppo legt zelf de focus op de nacht modus van de camera. Begrijpelijk, want die laat eveneens weinig te wensen over, vooral de sfeer van beperkte belichting komt goed naar voren. Oppo zal dat grotendeels te danken hebben aan de slimme software. Of in elk geval niet aan de derde camera die ze hebben toegevoegd, want vooralsnog blijft deze extra camera onbenut.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Color OS

Iets minder te spreken zijn we over Oppo’s eigen ColorOS software, hun variant op Android 8.1 Oreo. Ten opzichte van stock Android zijn een aantal basale veranderingen doorgevoerd die wat lastig te begrijpen zijn. Denk aan de locatie van sommige menu en interface opties, zelfs de richting waarin je swipet in de fotogalerij is onnodig omgedraaid. Met een beetje handigheid eenvoudig op te lossen, maar we vragen ons hardop af: waarom tijd investeren in het aanpassen van software die juist in zijn basale vorm zo aangenaam werkt. Tevens geven we Oppo mee dat we anno 2018 een helder update beleid verwachten te zien op de productpagina: welke Android versies en hoe lang zijn security updates gegarandeerd? Informatie die nu ontbreekt.

©PXimport

Conclusie: Oppo RX17 Pro kopen?

Met de RX17 Pro heeft Oppo een sterk product in handen. Precies de elementen die een typische consument waardeert zijn uitstekend in orde: de accuduur is uitstekend, hij laadt uitzonderlijk snel, de foto’s (en vooral de selfies) zijn uitstekend, het scherm oogt aangenaam, en hoewel geen specs-beest is het een vlotte telefoon in de praktijk. De grote uitdager is de eerder genoemde OnePlus 6T en de inmiddels grofweg even dure Samsung Galaxy S9+ zijn, wiens scherm, primaire camera en processor nog wat beter zijn, plus de voordelen heeft van waterdichtheid en veel meer naamsbekendheid in Nederland. In onze optiek zou Oppo door dichter bij een schone Android ervaring te blijven een aantrekkelijk pluspunt kunnen scoren ten opzichte van die concurrent, maar het huidige ColorOS noemen we vooralsnog geen voordeel boven de alternatieven. Aan de andere kant heeft Oppo met dubbel zo veel opslag, een betere selfie camera en vlotter opladen dan een S9 toch een aantal objectief sterke punten in handen die hem de moeite waard maken.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.