Libratone staat als bedrijf bekend om zijn kleurrijke speakers, maar nu waagt het Deense bedrijf zich aan een nog beter draagbaar audio-apparaat, namelijk een koptelefoon. De Libratone Q Adapt komt in twee versies: oordopjes en een on-ear-headphone, die in alles is geoptimaliseerd voor de iPhone. Die laatste hebben wij mee de stad in genomen – de plek waar de Q Adapt het best tot zijn recht komt.

De Q Adapt is namelijk een on-ear-koptelefoon met actieve ruisonderdrukking, wat inhoudt dat het omgevingsgeluid digitaal wordt geneutraliseerd en een ‘schonere’ versie richting je oren wordt gestuurd. Dat werkt in de praktijk behoorlijk goed, maar daarover later meer. Lees ook: De beste koptelefoons van 2016.

Uiterlijk en materiaal

Eerst maar eens kijken naar dat wat het eerst opvalt: de looks. Daarin doet de koptelefoon van Libratone goede zaken. Doordat de Q Adapt een on-ear-koptelefoon is, heb je niet te maken met enorme oorschelpen die je halve gezicht afschermen. In plaats daarvan zijn het kleine, schijfvormige speakers die met een metalen buis aan elkaar zijn bevestigd. De kussentjes zelf zijn zacht, maar door de veerkracht waarmee de koptelefoon zich aan je hoofd klampt, kan hij voor mensen met een wat breder gelaat nog wel eens wat vervelend gaan zitten.

©PXimport

De bovenkant van de koptelefoon is bekleed met een soort stof, en door het kussen erin rust hij prima op je hoofd. Fijn is dat de lengte is aan te passen door een schuifsysteem zonder ‘tussenstops’, zodat je de koptelefoon op elke denkbare hoogte kunt instellen en niet aan vooraf bepaalde maten vastzit.

De Q Adapt is er in twee kleuren: wit en donkergrijs-zwart. De in-ear-versie is er ook in een huidskleurige versie en in het roze.

Gebruiksgemak

Veel verstand van koptelefoons hoef je niet te hebben als je de Q Adapt wil gebruiken. Zet de koptelefoon aan, zet bluetooth aan op je smartphone en de verbinding wordt automatisch gemaakt. Je kunt natuurlijk ook gewoon de meegeleverde audiojack gebruiken, maar de bluetoothverbinding werkt prima. Op drukke plekken wil hij nog wel eens kort haperen en één keer werd de verbinding verbroken en moest ik hem handmatig weer herstarten, maar over het algemeen is de verbinding via bluetooth stabiel.

Libratone heeft op meer vlakken nagedacht over gebruiksgemak, al komt dat niet overal even goed uit de verf. De oorkussens zijn namelijk een soort touchscreen, waarbij je door met je vinger in de rondte te scrollen het volume kunt aanpassen. In de praktijk werkt dat wat onhandig, maar het is zeker beter dan je telefoon uit je broekzak pakken. Handig is ook dat je de muziek kunt pauzeren door twee vingers kort op de oorschelp te leggen, of het geluid even kunt muten en de noise cancelling te pauzeren door hetzelfde met je hele hand te doen.

Geluid

De geluidsweergave is misschien wel de achilleshiel van de Q Adapt, en dat is voor een koptelefoon natuurlijk een vervelende constatering. Het is niet zo dat het geluid slecht is, maar het bereik valt wat tegen en vooral de basweergave is niet te vergelijken met andere koptelefoons uit deze prijsklasse. Er valt nog een en ander te regelen in de app, maar dat voelt eerder als een spoedreparatie dan als een echte feature.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

In de hoge tonen kan de Q Adapt wel weer prima mee met de rest. Toch klinkt het geluid door de wat mindere basweergave soms wat hol, al is dat bij on-ear-headphones wel vaker het geval. Hou je echter van een extra diepe bas, dan is de Q Adapt misschien niet de juiste koptelefoon voor je.

Noise cancelling

De noise cancelling in de Q Adapt is omgedoopt tot CityMix, en dat is geen toeval. Libratone zet de Q Adapt in de markt als de perfecte koptelefoon voor het stadsleven. De touchkussens zijn daar een belangrijk onderdeel van, maar minstens net zo belangrijk is de ruisonderdrukking. En die werkt meer dan naar behoren.

De ruisonderdrukking kent vier standen, waartussen je kunt wisselen door een knop onderaan de rechter oorschelp of via de Libratone-app. In de laagste stand worden alleen de hardste geluiden wat verminderd, handig als je door een drukke straat fietst. Wil je even een momentje voor jezelf naast het monument op de Dam, dan kun je kiezen voor de hoogste stand, waarin alles behalve sirenes en gillende mensen wordt gereduceerd tot een gezellig gemompel.

De ruisonderdrukking werkt erg goed, al wilde de app een enkele keer niet meewerken, waardoor het uit- en aanzetten van de koptelefoon noodzakelijk was. Door de bocht genomen is het echter een feature die terecht erg belangrijk wordt gemaakt, en die vooral handig is als je veel door een drukke stad forenst (en daarbij niet continu je telefoon uit je broekzak wil halen om de noise cancelling aan of uit te zetten.

©PXimport

Conclusie

De Libratone Q Adapt On-Ear is een mooi ogende koptelefoon die bij veel kledingstijlen en gezichtstypes past. Hij zit wel wat strak om je hoofd en van on-ear moet je natuurlijk houden. De bediening is op papier ontzettend handig en hoewel het in de praktijk soms wat tegenvalt, is het alsnog een stuk beter dan de hele tijd je telefoon bij de hand houden. De geluidsweergave is een probleem voor mensen die van een diepe bas houden, want in dat opzicht kan de Q Adapt niet mee met zijn prijsgenoten. Groot pluspunt is echter de actieve ruisonderdrukking CityMix, die met een druk op de knop op de koptelefoon of in de app wisselt tussen vier standen, van het afvijlen van scherpe randjes tot het bijna volledig blokkeren van omgevingsgeluid. Mede door die feature betaal je wel 249 euro, en dat is voor een koptelefoon met een matige basweergave wel wat veel.

Je laptopaccu lijkt altijd leeg te zijn op het moment dat er nergens een stopcontact te bekennen is. Met de juiste software-instellingen pers je echter makkelijk een uur extra uit je apparaat, zonder dat je daarvoor technisch onderlegd hoeft te zijn. Wij leggen uit aan welke knoppen je precies moet draaien voor maximaal resultaat.

Er is weinig irritanter dan een laptop die in de spaarstand schiet of uitvalt terwijl je in de trein net de laatste hand legt aan een belangrijk document. Veel gebruikers denken bij een snel leeglopende batterij direct dat de hardware versleten is en kijken alweer naar een nieuwe laptop. Vaak is de accu zelf echter nog prima in orde, maar gaat het besturingssysteem slordig om met de beschikbare energie. Fabrieksinstellingen zijn namelijk vaak gericht op maximale prestaties en helderheid, niet op uithoudingsvermogen. In dit artikel leer je hoe je de regie terugpakt en de energievreters in toom houdt, zodat je met een gerust hart de dag doorkomt.

Waar die energie eigenlijk naartoe lekt

Om te begrijpen hoe je accucapaciteit bespaart, moet je eerst weten waar de energie aan opgaat. De twee grootste verbruikers in een laptop zijn vrijwel altijd het beeldscherm en de processor. Het scherm vreet stroom om pixels te verlichten; hoe feller het scherm, hoe sneller de teller tikt. Daarnaast speelt de verversingssnelheid een rol. Veel moderne schermen verversen het beeld 120 keer per seconde (120 Hz). Dat kijkt heel rustig, maar kost aanzienlijk meer rekenkracht dan de standaard 60 Hz.

Onder de motorkap is de processor continu bezig met het verwerken van taken. Een veelvoorkomende misvatting is dat je handmatig alle programma's moet afsluiten om stroom te besparen. Dat is maar ten dele waar, want moderne systemen zijn heel goed in het bevriezen van apps die je niet gebruikt. Wat wél energie kost, zijn achtergrondprocessen die actief blijven synchroniseren, zoals cloudopslagdiensten of mailprogramma's die elke minuut checken op nieuwe berichten. Ook randapparatuur die stroom trekt via de usb-poort, zelfs als je deze niet actief gebruikt, snoept procenten van je lading af.

Besparen tijdens eenvoudige taken

De energiebesparende modus is je beste vriend wanneer je taken uitvoert die weinig rekenkracht vereisen. Denk hierbij aan tekstverwerken, e-mailen, webbrowsen of het invullen van spreadsheets. In deze scenario's heb je de volledige kracht van je processor en videokaart simpelweg niet nodig. Door in Windows of macOS te kiezen voor de energiebesparende modus, klokt de processor zichzelf terug. Hij werkt dan letterlijk iets langzamer, maar voor administratieve taken merk je daar in de praktijk niets van. De letters verschijnen nog steeds direct op je scherm zodra je ze typt.

Daarnaast is dit het moment om eens kritisch naar je schermhelderheid te kijken. Binnenshuis is een helderheid van 50 tot 60 procent vaak meer dan voldoende om comfortabel te kunnen werken. Werk je vooral 's avonds? Dan kan het zelfs nog lager. Ook het uitschakelen van toetsenbordverlichting levert in deze context pure winst op. Het zijn kleine percentages per uur, maar op een hele werkdag maakt dit het verschil tussen wel of niet de oplader moeten pakken.

©PXimport

Prestaties boven accuduur

Er zijn momenten waarop je de batterijbesparingsinstellingen beter uit kunt laten, of zelfs agressief moet vermijden. Zodra je aan de slag gaat met zware grafische taken, zoals videobewerking, 3D-rendering of serieuze gaming, werkt een besparingsmodus averechts. De software knijpt de toevoer van stroom naar de componenten af, wat resulteert in een haperend beeld, trage exporttijden en een frustrerende gebruikservaring.

In deze gevallen heeft de hardware ademruimte nodig om te kunnen presteren. Als je probeert te gamen op een besparingsstand, zal het systeem de prestaties van de grafische chip zo ver terugschroeven dat het spel onspeelbaar wordt. Bovendien duurt het renderen van een video in spaarstand veel langer, waardoor het scherm en de schijf langer actief moeten blijven, wat onderaan de streep soms zelfs méér energie kost dan een korte piekbelasting op vol vermogen. Hier geldt: efficiëntie door snelheid is soms zuiniger dan traagheid.

Situaties waarin instellingen het niet meer redden

Hoewel je met software veel kunt optimaliseren, zijn er harde grenzen waarbij geen enkele instelling je meer gaat redden. Je moet realistisch zijn over de fysieke staat van je apparaat.

Ten eerste is er de chemische degradatie. Als de maximale capaciteit van je accu (ook wel battery health geheten) onder de 70 procent is gezakt, kun je instellen wat je wilt, maar de rek is er fysiek uit. De batterijcellen kunnen de lading simpelweg niet meer vasthouden. Ten tweede is oververhitting een doodsteek voor je accuduur. Als de ventilatoren van je laptop continu staan te loeien omdat de koelkanalen vol stof zitten, kost dat enorm veel energie. Warmte is in feite verspilde energie. Tot slot helpt software niet als je zware externe apparaten zonder eigen voeding aansluit. Een externe harde schijf die zijn stroom via de laptop krijgt, trekt de accu leeg alsof het een rietje in een pakje sap is, ongeacht je schermhelderheid.

Creëer je eigen energieprofiel

Om echt grip te krijgen op je verbruik, moet je de instellingen afstemmen op jouw specifieke gedrag. Begin met de slaapstand-instellingen. Veel mensen laten hun laptop openstaan als ze even koffie gaan halen, waarbij het scherm zomaar tien minuten op volle sterkte blijft branden. Stel in dat het scherm al na twee of drie minuten inactiviteit uitgaat. Dat is de makkelijkste winst die je kunt boeken.

Kijk ook naar je randapparatuur. Gebruik je een externe monitor? Zorg dan dat je laptop zo is ingesteld dat het interne scherm volledig uitschakelt, en niet 'zwart maar aan' blijft staan. Gebruik je veel bluetooth-apparaten? Schakel bluetooth uit als je ze niet gebruikt; het constant scannen naar verbindingen kost stroom. Voor gebruikers met een oledscherm is er nog een extra truc: gebruik een donkere modus. Bij oledschermen verbruiken zwarte pixels namelijk helemaal geen energie, in tegenstelling tot traditionele lcd-schermen waar de achtergrondverlichting altijd aan staat.

Balans tussen snelheid en stopcontact

Het verlengen van je accuduur is uiteindelijk een balansspel tussen comfort en noodzaak. De grootste winst behaal je door de schermhelderheid te temperen en de slaapstand agressiever in te stellen, zodat je geen energie verspilt in de pauzes. Wees niet bang om de energiebesparingsmodus standaard aan te zetten voor alledaags werk; de moderne processors zijn krachtig genoeg om dat zonder haperingen op te vangen. Pas als je merkt dat je laptop traag reageert bij zwaardere taken, is het tijd om de teugels weer iets te laten vieren. Zo bepaal jij hoelang de werkdag duurt, en niet je batterij.

Een medley gebaseerd op soundtracks uit Super Mario-games van het Jazzorkest 8-Bit Big Band heeft afgelopen zondagnacht een Grammy gewonnen.

De medley ‘Super Mario Praise Break’ won een Grammy Award voor beste arrangement (instrumentaal of a capella). In de medley zijn nummers als Gusty Garden Galaxy uit Super Mario Galaxy en Bomb-Omb Battlefield uit Super Mario 64 te horen.

De 9-Bit Big Band is afkomstig uit New York en heeft al eens eerder een Grammy gewonnen voor gamemuziek. In 2022 won het orkest een Grammy voor het nummer Meta’s Knight’s Revenge uit de SNES-game Kirby Superstar.

De Grammy Awards

De Grammy Awards worden al sinds 1959 georganiseerd en worden gezien als een van de belangrijkste prijzen voor muziek ter wereld. Ze worden vaak vergeleken met de Oscars, die worden uitgereikt aan films. Dit jaar won Bad Bunny de prijs van album van het jaar, en ging Billie Eilish er vandoor met een Grammy voor nummer van het jaar. Overigens won Austin Wintory een Grammy in de categorie beste gamesoundtrack voor de soundtrack van Sword of the Sea.

De Super Mario-reeks van Nintendo valt op diverse spelcomputers van het bedrijf te spelen, waaronder de Nintendo Switch 2 en Nintendo Switch. Onder de meest recente grote hoofddelen vallen Super Mario Wonder en Super Mario Odyssey.