We hebben er, naar Apple-maatstaven, lang op moeten wachten, maar inmiddels hebben we hem eindelijk in ons bezit: de iPhone X. Later deze week kun je een volledige review lezen, maar daarvoor moeten we het toestel natuurlijk wel eerst even uitvoerig testen.

Heel lang heb ik uiteraard nog niet met het toestel kunnen spelen, maar wél genoeg om een eerste indruk te krijgen. Alvast een kleine spoiler: een prachtig toestel, maar véél te duur.

Ontwerp

We hebben het ontwerp natuurlijk allemaal al gezien tijdens de Keynote, maar toen ik gisteren mijn iPhone X uit het doosje haalde, was ik alsnog positief verrast. Het toestel glimt en glanst aan alle kanten, de zilveren randen zien er ongelooflijk luxe uit, en je hebt direct het gevoel dat je iets duurs in handen hebt. Daar voeg ik dan direct aan toe: je hebt ook iets belachelijk duurs in handen, dus daar mag je dit uiterlijk ook van verwachten. Het display dat van rand tot rand loopt is echt schitterend. De uitsparing aan de bovenkant vind ik een mooi design-item, mijn vrouw vindt het verschrikkelijk. Mijn vrouw heeft doorgaans gelijk. Het glas aan de achterkant is zeer mooi, maar zorgt er direct voor dat mijn telefoon heel kwetsbaar voelt. Het gevolg: voor het eerst in tien jaar ga ik een hoesje kopen voor mijn iPhone (maar dan wel eentje die het draadloos opladen niet blokkeert).

©PXimport

Display

Het display, daar was ik misschien nog wel het meest nieuwsgierig naar. Oled, eindelijk oled! Het verschil is, mede dankzij TrueTone, duidelijk merkbaar, al viel ons op dat bij Netflix, het contrast wel bizar hoog was. Zo hoog zelfs dat ik één van de personages uit de serie Stranger Things niet eens meer goed kon zien dankzij z’n huidskleur. Dat kan niet de bedoeling zijn. Sowieso had ik hoge verwachtingen van mijn Netflix-ervaring, omdat Netflix (voor het duurste abonnement) HDR heeft ingeschakeld. In alle eerlijkheid? Het viel me vies tegen, en dat komt denk ik vooral omdat het display nog steeds een ‘redelijk’ beperkte resolutie heeft, en je toch nog redelijk wat pixels en ruis ziet. Tof display, maar voor mij geen reden om de X te kopen.

©PXimport

Interface

Tja, en dan is er natuurlijk nog de interface. Er is geen Thuisknop én geen vingerafdrukscanner. Op zich is dat geen probleem, Apple is geniaal in het ontwerpen van gebruikersinterfaces, toch? Normaal zou ik volmondig ja zeggen, maar voor de X ben ik toch een andere mening toegedaan. Ten eerste: Face ID werkt fenomenaal goed, dat moet gezegd. Ik had er mijn bedenkingen bij, maar het werkt vrijwel altijd in één keer, en niemand anders in huis kan mijn iPhone ontgrendelen. Maar die Thuisknop? Die mis ik enorm. Deels zal dat gewenning zijn, deels is het een geforceerde bende. De charme van Apple producten is dat alle interfaces identiek zijn binnen dezelfde productcategorie. Nu is dat niet zo, en moet ik ineens van boven naar beneden vegen om het controlepaneel tevoorschijn te toveren in plaats van van beneden naar boven.

©PXimport

Onhandig en onduidelijk

Wil je een app sluiten? Dan sleep je van onder naar boven, houd je de app ingedrukt, waarna er een verwijderknop verschijnt. Druk je die in, dan sluit de app. Drie handelingen! Drie! En waarom? Niet omdat het handiger is, maar omdat Apple een workaround moest verzinnen. Hetzelfde geldt voor de App Store, waar ik tegen een probleem aan liep dat ik nog nooit bij Apple heb meegemaakt: ik begreep niet wat ik moest doen. Ik drukte op download bij een app, waarna er een melding verscheen dat knipperde aan de zijkant, met de melding dat ik twee keer moest drukken. Ik drukte twee keer, overal in het scherm, maar niets werkte. Ik moest het Googlen, en pas toen werd het me duidelijk. Ik moest twee keer op de standby-knop drukken om mijn app te downloaden. Ten eerste is dat dus volledig onduidelijk, het is ook nog eens onlogisch. Ik leer er ongetwijfeld mee werken, maar moet eerlijk zijn: deze interface is geforceerd, de iPhone kan blijkbaar nog niet zonder Thuisknop.

©PXimport

De camera

Over de camera kan ik je nog niet heel erg veel vertellen, maar op basis van mijn ervaringen met de iPhone 8 Plus durf ik je te zeggen dat die camera prima is, maar niet zo spectaculair goed dat je er specifiek dit toestel voor wilt hebben. Wel kan ik je vast vertellen dat ik ook hier niet overtuigd ben van de Portrait Lighting-modus, omdat het er gekunsteld uitziet. Maargoed, die functie is dan ook nog in bètamodus.

Draadloos opladen

Het draadloos opladen werkt, uiteraard zonder problemen, al is het wel irritant dat Apple het snel opladen nog niet heeft ingeschakeld (waarom is dat eigenlijk, zeg het me Apple!). Ook vind ik het niet zo’n probleem dat de AirPower-oplader pas in 2018 komt en ik nu dus een andere oplader heb moeten aanschaffen, want ook voor mijn ‘oude’ iPhone had ik diverse laadpunten in huis. Tip: als je een draadloze oplader koopt, zorg dat hij ook een USB-aansluiting heeft, zodat andere mensen in huis ook hun toestel kunnen opladen als ze nog niet draadloos zijn.

Animoji

En dan, ik schaam me bijna om het op te schrijven: de Animoji’s. Ik wist van tevoren al dat dit een functie was die ik leuk zou vinden, en mijn zoontjes en hebben over de bank gerold van het lachen. Toch kon ik me niet aan één gevoel onttrekken: hier heb ik dus 1329 euro voor betaald. Dat is natuurlijk niet helemaal eerlijk, maar het is dan ook een gevoel en geen feit. Animoji’s werken fantastisch en volgen je gezicht heel natuurgetrouw (al vind ik het raar dat je tong uitsteken geen enkel effect heeft). Ze zijn grappig om te sturen, alleen je zult tegen het feit aanlopen dat jij waarschijnlijk de enige bent in je omgeving die ze kunt sturen, en dan ook alleen maar via iMessage. Er is een trucje, door een Animoji die je gestuurd hebt via iMessage te delen via WhatsApp bijvoorbeeld, maar dat is natuurlijk totaal niet praktisch.

©PXimport

Batterij

Uiteraard kan ik je over de batterij nog geen uitvoerige informatie geven, maar mijn eerste indruk is dat de iPhone X een stuk langer meegaat dan mijn iPhone 7 Plus. Of dat echt zo is zal de komende dagen moeten uitwijzen, maar het ziet er goed uit. Overigens stoor ik me enorm aan het feit dat het voor de iPhone X niet mogelijk is om het batterijpercentage weer te geven, een functie die ik al jaren gebruik. Ik snap waarom, er is geen plek rechtsboven (dankzij die uitsparing die ik zo mooi vond), maar dit zijn van die kleine verrassingen waar je niet blij van wordt.

Conclusie:

Ik kan niet anders zeggen dat de iPhone X een prachtige smartphone is. Hij ziet er heerlijk luxe uit, het display op volledige grootte is prachtig, draadloos opladen is fijn, en laten we niet vergeten dat je met de Bionic-processor een echte krachtpatser in je handen hebt. Waarom ik dan toch erg kritisch ben over dit toestel? 1329 euro, dat is waarom. Het is niet dat ik niet zoveel geld voor een toestel wil betalen, maar het is dat ik het gevoel heb, dat dít het toestel is dat Apple had moeten introduceren als de iPhone 8, mét 4K, een draadloze oplader en ook nog eens voor de prijs van de 8. Het is allemaal supergaaf, en heel erg premium kwaliteit, maar het is teveel geld voor te weinig. Kun je daar overheen stappen, en wil je gewoon heel graag die iPhone X, dan zeg ik kopen die hap, het zal je echt niet teleurstellen. Maar heb je een iPhone 5s of 6 en ben je toe aan een nieuwe, dan raad ik je aan om gewoon lekker de 8 te kopen. Een prima toestel, ook niet goedkoop, maar wel met een heerlijke thuisknop, die ik nú al mis.

Een medley gebaseerd op soundtracks uit Super Mario-games van het Jazzorkest 8-Bit Big Band heeft afgelopen zondagnacht een Grammy gewonnen.

De medley ‘Super Mario Praise Break’ won een Grammy Award voor beste arrangement (instrumentaal of a capella). In de medley zijn nummers als Gusty Garden Galaxy uit Super Mario Galaxy en Bomb-Omb Battlefield uit Super Mario 64 te horen.

De 9-Bit Big Band is afkomstig uit New York en heeft al eens eerder een Grammy gewonnen voor gamemuziek. In 2022 won het orkest een Grammy voor het nummer Meta’s Knight’s Revenge uit de SNES-game Kirby Superstar.

De Grammy Awards

De Grammy Awards worden al sinds 1959 georganiseerd en worden gezien als een van de belangrijkste prijzen voor muziek ter wereld. Ze worden vaak vergeleken met de Oscars, die worden uitgereikt aan films. Dit jaar won Bad Bunny de prijs van album van het jaar, en ging Billie Eilish er vandoor met een Grammy voor nummer van het jaar. Overigens won Austin Wintory een Grammy in de categorie beste gamesoundtrack voor de soundtrack van Sword of the Sea.

De Super Mario-reeks van Nintendo valt op diverse spelcomputers van het bedrijf te spelen, waaronder de Nintendo Switch 2 en Nintendo Switch. Onder de meest recente grote hoofddelen vallen Super Mario Wonder en Super Mario Odyssey.

De PlayStation 6 zou wel eens pas ergens na 2028 uit kunnen komen, zo claimde een analist onlangs. Dat betekent dat we minstens acht jaar met de PlayStation 5 opgescheept zitten. Maar niet getreurd: dat is juist goed nieuws voor de gemiddelde gameliefhebber.

Dat de PlayStation 6 in ontwikkeling is bij Sony, mag voor zich spreken. Nadat een nieuwe spelcomputer is uitgekomen, beginnen consolebedrijven vaak al snel met de research voor diens opvolger. Onderzoek naar de juiste specificaties en features van consoles beslaat vaak meerdere jaren, om nog maar te zwijgen over het maken van afspraken met bedrijven die de componenten daadwerkelijk leveren, en natuurlijk het produceren ervan.

Het is dan ook waarschijnlijk dat de specificaties van de PlayStation 6 al geruime tijd vastliggen, en dat Sony intern ook een schatting heeft gemaakt voor een releaseperiode voor de langverwachte console. Misschien was het bedrijf er zelfs van overtuigd dat het de console volgend jaar uit zou kunnen brengen.

Verlengde levenscyclus

Onlangs meldde MST Financial-analist David Gibson dat Sony nu echter overweegt om de PS6 pas ergens na 2028 te leveren. “Sony verwacht dat de levenscyclus van de PlayStation 5 wordt verlengd, en dat de PlayStation 6-release langer op zich laat wachten dan de meesten voorspellen.” Dat zou betekenen dat de PS6 misschien pas ergens in 2029 of zelfs later in de winkels ligt.

De eerdere voorspellingen van ingewijden mikten voorheen vooral op eind 2027 of in de loop van 2028, op basis van wanneer de productie oorspronkelijk zou beginnen. De PlayStation 5 kwam in het najaar van 2020 uit, dus dat zou de console al een levenscyclus van ruim zeven jaar geven voordat de opvolger op de markt komt. Dat is in principe een zeer ruime levensloop voor een spelcomputer, en een release in 2027 of 2028 zou dan ook volkomen logisch zijn.

©PXimport

Stijgende RAM-prijzen

Maar de wereld houdt geen rekening met consolereleases, en gezien de huidige ontwikkelingen is de komst van een PlayStation 6 in 2027 of 2028 helemaal niet zo logisch meer. Dat heeft voor een groot deel te maken met de prijzen van RAM (Random Access Memory), die steeds hoger oplopen. RAM is namelijk in grote getale nodig om de alsmaar populairder wordende AI-assistenten als ChatGPT en Gemini draaiende te houden.

Als gevolg daarvan wordt RAM steeds schaarser en dus duurder, en laten spelcomputers nu ook net RAM nodig hebben. In deze periode een nieuwe spelcomputer uitbrengen zou dan ook betekenen dat de prijs van de console mogelijk erg hoog komt te liggen, wat de verkoop niet bepaalt stimuleert. Een dergelijke ‘valse’ start van de levenscyclus van een spelcomputer is iets dat veel bedrijven willen vermijden.

Ook de importheffingen die de Amerikaanse president Donald Trump op producten die buiten de Verenigde Staten worden gemaakt doorvoert, zorgen voor veel onzekerheid. Eerder moesten de prijzen van diverse spelcomputers, waaronder de PlayStation 5, al stijgen om dit op te vangen. Trump is – unieke politieke ontwikkelingen buiten beschouwing gelaten – de komende jaren nog aan de macht, dus ook dat maakt het uitbrengen van een nieuwe console bepaald geen veilige onderneming. De komende jaren een console lanceren is kortom dus een gigantisch risico, dat Sony volgensgeruchten zo klein mogelijk wil houden.

Trage consolegeneratie

Sony hoopt wellicht dat de economie eind dit decennium kalmeert. Dat zou echter wel betekenen dat we nog meerdere jaren op de komst van de PlayStation 6 moeten wachten. Wat mij betreft is dat niet iets om over te treuren, maar juist goed nieuws. Het geeft ontwikkelaars namelijk de kans om echt alles uit de PlayStation 5 te halen. Een kans die ze hopelijk met beide handen aangrijpen.

Hoewel de PS5 in november van 2020 uitkwam – ruim vijf jaar geleden – heb ik nog altijd het gevoel dat deze consolegeneratie nog maar net is begonnen. De generatie kwam sowieso vrij traag op gang, omdat deze middenin de coronapandemie viel. Dat was ook voor spelontwikkelaars een ingewikkelde tijd waarin halsoverkop naar thuiswerkmogelijkheden gekeken moest worden, waardoor veel games die in ontwikkeling waren vertraging op liepen.

Sony’s eigen game-line-up is de afgelopen vijf jaar ook wat karig geweest. Dat heeft deels te maken met een focus op liveservicegames, waarbij diverse projecten die bij Sony’s meest prominente studio’s in ontwikkeling waren uiteindelijk werden geannuleerd. Denk bijvoorbeeld aan de The Last of Us-multiplayergame die na jaren productie in de prullenbak werd gegooid.

Daarbij is de ‘cross-generation’-periode van deze generatie uitzonderlijk lang. Nog altijd komen diverse games niet alleen op PlayStation 5, maar ook op PlayStation 4 uit. Nu is dat iets wat in de toekomst alleen maar vaker voor zal komen – de grenzen tussen consolegeneraties vervagen en daarmee is het ook makkelijker om de prestaties van games terug of juist op te schalen.

Toch zorgt het er ook voor dat er onder gamers een gevoel groeit dat nog lang niet het uiterste uit de PS5 is gehaald. Er is méér met dat apparaat mogelijk, vooral met de bestaande PS5 Pro in het achterhoofd. Een verlengde levenscyclus voor de console geeft ontwikkelaars de kans om een aantal schitterende spellen af te leveren in de laatste jaren van de spelcomputer – de ontwikkeltijd van games wordt immers ook steeds langer. Met toppers als Grand Theft Auto 6, The Witcher 4 en Intergalactic: The Heretic Prophet nog in het verschiet, is er meer dan genoeg potentie om het de komende jaren uit te zingen met de PS5.

Niet zonder risico’s

Natuurlijk brengt het uitstellen van een consolelancering ook risico’s met zich mee, zowel voor Sony als voor de consument. Het is namelijk helemaal niet zeker dat de wereldeconomie er eind dit decennium beter voor staat. Daarnaast zet het Sony voor een moeilijke keuze: gooit het jaren aan research voor de PS6 weg om de console eind dit decennium met moderne specificaties uit te kunnen brengen, of behoudt het simpelweg de huidige specs zodat deze op release mogelijk al deels zijn verouderd?

De eventuele keuze om de PlayStation 6 uit te stellen zal dan ook niet over één nacht ijs gaan. Het is aan de goedbetaalde mensen in topposities binnen het bedrijf om die knoop door te hakken. Maar puur vanuit mijn eigen, egoïstische liefde voor games gezien, heb ik er totaal geen moeite mee om nog een jaar of drie, vier op de PlayStation 5 te spelen. Laat maar eens zien wat die console nog kan, en blaas ons in 2029 of 2030 weg met een nieuwe consolegeneratie die écht een flinke technologische stap zet!