Tussen alle huishoudelijke en medische apparaten zou je haast vergeten dat Philips ook nog een brede selecte aan keukenapparatuur in het assortiment heeft. Een van die apparaten is de Philips 5000 Series Blender HR303000, een blender waarmee je in een handomdraai de perfecte smoothie maakt. Hoog tijd om de 5000 Series eens aan een test te onderwerpen. Daarvoor schakelden we de hulp in van het Review.nl Testpanel, dat de blender een aantal weken uitprobeerde. Hun bevinden lees je hieronder.

Partnerbijdrage - In samenwerking met Philips

Eerst even over het apparaat zelf. De 5000 Series is een blender die speciaal gericht is op het maken van smoothies, sauzen en soepen. Op het oog is het een eenvoudig apparaat, en eigenlijk is dat in de praktijk ook zo: er is geen overbodige poespas en alles in de machine is zo gemaakt om de beste smoothies te maken.

Dat dat steeds weer lukt, komt voor een deel door de ProBlend Plus-technologie. Door die techniek kan de motor tot wel 50 procent meer vermogen leveren dan oudere modellen. De motor zelf levert maar liefst 1200 watt, waarmee je zelfs de hardste, grofste etenswaren met een druk op de knop fijn maalt.

©Philips

Ook de messen zijn vernieuwd. De ProBlend-messen zijn langer en dikker dan voorheen, om ook lastig te snijden ingrediënten fijn te krijgen. En zelfs de bekers zijn geribbeld, waardoor je groente, fruit, noten en zaden altijd goed door de beker worden verdeeld.

Of het nu een simpele fruitsmoothie is, een zomerse mix van bevroren vruchten of een uitgebreide maaltijdsoep, met de Philips 5000 Series-blender krijg je altijd het resultaat waar je naar op zoek bent.

Tot zover de feiten. Laten we snel kijken wat het Review.nl Testpanel van de 5000 Series vindt. Alle testers hebben het product een aantal weken in huis gehad en gebruikt. 

Eerste indruk

Een eerste indruk is altijd belangrijk, en dat is bij keukenapparatuur niet anders. De testers waren zeer te spreken over het uiterlijk van de blender, en geen van hen had problemen met het in gebruik nemen van het apparaat. "De blender staat heel mooi op ons aanrecht, met zijn fraaie, luxueuze uitstraling", verwoordt een van hen het.

De drie verschillende standen werden ook goed ontvangen door het panel, net als het feit dat de blender goed stabiel blijft staan dankzij de zuignappen aan de onderzijde – zelfs op de hoogste stand. De glazen kan die wordt bijgeleverd zorgde in eerste instantie voor wat nervositeit bij een aantal testers, maar is gelukkig zeer stevig. Een enkeling had liever een iets stillere blender gehad, maar over het algemeen is de eerste indruk zeer goed.

Gebruik

Maar uiteindelijk draait alles natuurlijk om het gebruik. Wat de testers meteen opviel, is hoe snel de 5000 Series zijn werk doet. "Het schillen van het fruit duurt langer dan het blenden in de machine", zegt een van hen. Een ander zegt: "Smoothies en soepen worden binnen enkele seconden zijdezacht." Of, zoals een derde tester zegt: "Ik had nog nooit een smoothie zonder stukjes gemaakt, maar met de 5000 Series wordt het echt mooi glad."

Ook de functie voor het vermalen van bevroren fruit viel erg in de smaak. "De blender maalt bevroren fruit in no-time tot een lekkere smoothie", zegt een van de testers. De messen zijn zeer scherp en ook ingrediënten als noten en zaden worden lekker snel gemalen.

Dat de 5000 Series een flinke verbetering is ten opzichte van eerdere modellen, zelfs die van Philips zelf, viel ook een aantal mensen op. "De 5000 Series is nóg fijner dan de Philips-blender die ik eerder heb gehad, en waar ik ook al zeer tevreden over was", zegt een tester.

Extra handig is de bijgeleverde staaf om de ingrediënten wat in elkaar te drukken zonder dat je bang hoeft te zijn dat je je hand openhaalt aan de scherpe messen, al moest een enkeling daar nog wel even aan wennen. "Ik begreep het nut er eerst niet van", zegt een van de testers. "Maar ik kwam er tijdens het gebruik achter dat het toch wel erg handig is." De andere leden van het testpanel waren meteen lyrisch: "Bevroren vruchten en yoghurt gaan ook goed samen door de handige roerstaaf waarmee alles goed verdeeld wordt."

Onderhoud en extra's

Omdat de 5000 Series zo'n simpel apparaat is, is ook het schoonmaken en schoon houden geen enkel probleem. Alle losse onderdelen kunnen gewoon in de vaatwasser, zelfs de messen, en dat vinden we terug in de reviews. "Het schoonmaken is een fluitje van een cent dankzij de vaatwasserbestendige onderdelen", aldus een van de testers.

Bovendien beschikt de blender over een reinigingsstand, een functie die het testpanel ook erg kon waarderen. "De zelfreinigingsfunctie werkt verbazend goed", vindt een van de testers. Een extra toevoeging die een aantal testers noemde, was de handige app. "Een app waarin leuke recepten staan en fijne tips om de blender te gebruiken", zegt een tester. 

Conclusie

De ene blender is de andere niet, zo veel is duidelijk. Philips heeft met de 5000 Series Blender HR303000 een aantal veranderingen doorgevoerd ten opzichte van oudere modellen, en dat is het testpanel goed bevallen. De motor is krachtig en de messen zijn vlijmscherp, waardoor je binnen enkele seconden een perfect gladde smoothie maakt, zelfs als je er bevroren vruchten of ijsblokjes aan toevoegt.

De machine is handig in gebruik, maakt niet overdreven veel geluid en is ruim genoeg voor het hele gezin. Bovendien is het apparaat makkelijk schoon te maken, zowel met de hand als in de vaatwasser en via de ingebouwde schoonmaakfunctie.

Al deze voordelen zorgen ervoor dat de Philips 5000 Series Blender HR303000 een van de populairste blenders op de markt is, en dat begrepen de testers maar al te goed. Het is dan ook niet voor niets dat het Review.nl Testpanel de 5000 Series waardeert met een 8,5 als gemiddeld eindcijfer. Of, zoals een van de testers het verwoordt: "De Philips 5000 Series Blender HR303000 is een absolute gamechanger in mijn keuken."

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.