U hebt misschien een digitale fotocamera waarmee u ook videofilmpjes kunt maken, of zelfs een 'echte' videocamera met dv-aansluiting. In dat geval kunt u dit jaar een persoonlijke videoboodschap van u en de uwen aan de rest van familie, vrienden en kennissen mailen.

U hebt misschien een digitale fotocamera waarmee u ook videofilmpjes kunt maken, of zelfs een 'echte' videocamera met dv-aansluiting. In dat geval kunt u dit jaar een persoonlijke videoboodschap van u en de uwen aan de rest van familie, vrienden en kennissen mailen. Dankzij de huidige breedbandaansluitingen is het verzenden van een paar megabyte groot bestand eigenlijk zo gepiept en het effect is heel leuk. Windows zelf beschikt over alle benodigde gereedschappen, direct aan de slag dus!

Stap 1

©CIDimport

We gaan ervan uit dat u een filmpje hebt gemaakt, het makkelijkst is het eigenlijk om dat even te doen met een fotocamera. De filmpjes die dergelijke toestellen produceren zijn voor dit doel zeer geschikt en bovendien eenvoudig over te brengen naar de pc (namelijk via de met de camera meegeleverde synchronisatiesoftware). Hebt u het filmpje eenmaal in de pc, dan zal blijken dat dit meestal veel te groot is, tot enkele tientallen megabytes voor een opname van een seconde of vijftig (zoals in ons voorbeeld). Tip: houd uw kerstwens compact, maximaal een minuut, liever nog een halve minuut. Dan houdt u de zaak ook ná de broodnodige compressie nog steeds kwalitatief goed. Hebt u de film naar de pc overgeheveld, dan start u Movie Maker, in Windows Vista én XP te vinden in het menu Start direct onder Alle programma's. Klik dan onder het kopje Importeren aan de linkerkant op Video (1), blader naar de map waar de video bewaard is, selecteer het bestand (2) en klik op de knop Importeren (3).

Stap 2

©CIDimport

De film is nu geïmporteerd naar de fragmentenbibliotheek, maar direct van daaruit kunt u er nog niets mee. Movie Maker is namelijk een complete filmeditor en u kunt er pas iets mee doen zodra het filmpje naar het eerste blokje op de bewerkingsbalk onder in beeld is gesleept. Let op: de XP Movie maker heeft de onhebbelijke eigenschap elke film ongevraagd in scènes onder te verdelen, ook uw film wordt dus in blokjes verdeeld; sleep ál deze blokjes achter elkaar naar de bewerkingsbalk. Daarna kunt u desgewenst een voorbeeldje bekijken door op de afspeelknop onder het voorbeeldvenster rechts te klikken.

Stap 3

©CIDimport

Movie Maker is een editor en u kunt dus allerlei effecten aan uw creatie toevoegen. Ons advies is echter om voor een leuke en originele boodschap te zorgen in plaats van de film te overladen met afleidende effecten, maar áls u iets grappigs of moois wilt dan kan dat. Klik onder het kopje Bewerken in het menu links op Effecten en sleep een effect dat u aardig vindt naar het eerste filmblokje op de bewerkingsbalk. Door de film dan weer in het voorbeeldvenster te bekijken, ziet u meteen het resultaat, waarbij u moet bedenken dat het eindresultaat mooier zal zijn omdat er nu even een snelle realtime berekening wordt uitgevoerd. Blijkt een effect niet zo geslaagd, dan haalt u het weer weg door in het menu Bewerken op Ongedaan maken te klikken.

Stap 4

©CIDimport

Het aardige is dat u vanuit Movie Maker in principe rechtstreeks naar e-mail kunt exporteren. In principe, want dit trucje blijkt soms toch net iets te grote videobestanden op te leveren. Hebt u echter een filmpje gemaakt van een seconde of dertig, dan is de kans groot dat het gaat lukken! Klik dan ook op de link E-mail onder het kopje Publiceren (XP-versie: Film afwerken) in, wederom in het menu links. Nu moet u even geduld oefenen, de video wordt fors gecomprimeerd. Een klusje dat op wat minder bedeelde pc's enige tijd kost, maar het wachten is de moeite waard.

Stap 5

©CIDimport

Na het rekenwerk hoeft u eigenlijk alleen nog op de knop Film invoegen te klikken. Wellicht is het zinnig eerst even op de link Een kopie van deze film op dezecomputer opslaan te klikken, zodat u ook zelf over een mailversie van uw film beschikt. Na even wachten opent een nieuw mailvenster van uw favoriete mailprogramma, dat kan Outlook Express zijn of, zoals in dit voorbeeld, Mozilla Thunderbird. Het maakt Movie Maker dus geen biet uit waarmee u werkt!

Stap 6

©CIDimport

Sluit Movie Maker nog niet af, want de kans bestaat dat de film nog veel te groot is. Stuur dus eerst een testmailtje aan uzelf en kijk of het bericht correct verzonden wordt. De meeste mailproviders hanteren een limiet van 10 MB voor te verzenden berichten, is het bericht (en dan vooral de bijlage) groter dan wordt het botweg geweigerd. Dan moet u weer even terug naar de tekentafel.

Stap 7

©CIDimport

Vrees niet, het is geen ramp als uw mailversie te groot is geworden. Controleer desondanks nog wel even de lengte van de oorspronkelijke opname: probeer de grens van 60 seconden niet te overschrijden! Is dat (min of meer) in orde, klik dan als u terugbent in Movie Maker op de link Deze computer onder het kopje 'Publiceren in' van het menu aan de linkerkant. Geef vervolgens een bestandsnaam op in het veld bij, kies een straks terug te vinden map (bijvoorbeeld Bureaublad) middels knop en klik dan op Volgende.

Stap 8

©CIDimport

Selecteer in de nieuwe stap de optie Comprimeren naar en tik in het veld bij een waarde van 5 in (klik in XP eerst even op Meer opties weergeven). Zorg daarbij dat de optie MB is geselecteerd, zodat u nu een film gaat maken van maximaal 5 megabyte. Klik dan op Publiceren en het rekenwerk begint weer.

Stap 9

©CIDimport

Om te controleren of het filmpje beslist niet groter is geworden dan de gewenste waarde klikt u met de rechtermuisknop op het filmbestand en daarna op Eigenschappen. Inderdaad, het klopt!

Stap 10

©CIDimport

Sluit het infovenster en klik wederom met uw rechtermuisknop op het videobestand, ga dan naar Kopiëren naar en kies de optie E-mailontvanger, waarna u een bericht - inmiddels voorzien van de videofilm als bijlage - kunt opstellen. Iedere pc-gebruiker met Windows Media Player is in staat uw opname af te spelen!

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.