Ons dagelijks leven speelt zich steeds meer online af. Even een foto delen via Facebook of Instagram, een document opslaan in Google Drive, of je bankzaken regelen via een app – het is allemaal zo vanzelfsprekend geworden. Maar hoe veilig is dat eigenlijk? En hoe zorg je ervoor dat jouw persoonlijke gegevens niet in verkeerde handen vallen? Tijd om daar eens goed naar te kijken.

Partnerbijdrage - in samenwerking met ESET

Alles wat we tegenwoordig online doen is zo'n vast onderdeel van ons leven geworden, dat we eigenlijk nauwelijks nog stilstaan bij de consequenties als je een keer niet goed oplet.

Door de waan van de dag kan het zomaar gebeuren dat je per ongeluk een keer op een verkeerde link klikt, een e-mailtje opent waarvan je de inhoud niet hebt gecheckt of een bestand downloadt dat je niet had moeten binnenhalen. Gevaar ligt nu eenmaal overal op de loer, maar wat kun je het best doen om jezelf tegen digitale dreigingen te beschermen?

Linke soep

Op een gemiddelde (werk)dag klikken en tikken we er op los als het aankomt op het bezoeken van websites, het lezen van socialmedia-berichten en e-mail, WhatsApp-berichten en wat nog meer. Dat gaat allemaal zo vanzelfsprekend, maar wist je dat een groot deel van het gevaar op internet wordt veroorzaakt door het bezoeken van malafide links?

Dat soort links kunnen overal opduiken: in je tijdlijn, in WhatsApp en in e-mailtjes. Klik je op zo'n link, dan kunnen de gevolgen desastreus zijn. Een beveiligingsoplossing die snel reageert op dergelijke dreigingen en bijbehorende gevolgen, is dan ook een must. ESET Home Security doet dat: op de achtergrond wordt elke link geanalyseerd en worden de gevaren tijdig geblokkeerd, waardoor malware geen kans maakt.

Persoonlijke bestanden beschermd

Foto's en video's delen we natuurlijk ruimhartig met vrienden en familie, en posten we bovendien ongegeneerd op social media. Je foto's en video's sla je – mede vanwege de beperkte ruimte op je laptop of telefoon – op in de cloud. Dat is natuurlijk enorm handig, maar vergeet niet dat alles wat je online zet ook potentieel toegankelijk kan zijn voor kwaadwillenden, zeker als je geen goede beveiliging hebt ingesteld.

©flatvectors

Ook andere persoonlijke documenten, zoals contracten, bank- en verzekeringsgegevens en kopieën van ID-kaarten, rijbewijzen en paspoorten zijn vatbaar voor hackers als je ze niet goed hebt beveiligd. Bij voorkeur maak je voor het opslaan van dergelijke bestanden gebruik van tweefactorauthenticatie (2FA). Daarbij wordt naast je gebruikersnaam en wachtwoord een extra bevestiging gevraagd, bijvoorbeeld via een bericht op je smartphone. Zo voeg je een extra beveiligingslaag toe aan je data. ESET biedt deze bescherming ook aan.

Mapbeveiliging

Uniek is ook de extra beveiliging van afzonderlijke mappen op je Windows-computer. Dankzij ESET Folder Guard geef je mappen op die extra beveiligd moeten worden, zodat onbevoegde personen of apps er niet zomaar bij kunnen. Wanneer iemand toegang probeert te krijgen, ontvang je een melding en wordt die toegang standaard geblokkeerd. Vervolgens kun je op basis van regels aangeven welke gebruikers of apps voortaan wel toegang krijgen tot die specifieke mappen.

Van goeden huize

Niet alleen de beveiliging van je online data is belangrijk, vergeet ook je eigen huis niet. Met de juiste apparatuur kun je een groot deel van je woning automatiseren, bijvoorbeeld door middel van slimme verlichting, gordijnen die je op afstand kunt besturen of een slim slot, dat automatisch opengaat als je in de buurt bent.

Allemaal reuzehandig, maar: al deze apparaten hangen natuurlijk ook aan een netwerk dat verbonden is met het internet. In theorie kan dat betekenen dat een slimme hacker, wanneer die eenmaal toegang heeft tot jouw (wifi-)netwerk, dan óók die apparaten kan bedienen als deze niet goed zijn beveiligd. Je moet er toch niet aan denken dat iemand die buiten jouw huis staat je wifi-signaal kan oppikken en vervolgens je slimme deurslot kan bedienen?

Met ESET Home Security wordt gecontroleerd of er via de smartphone waarmee je je thuisapparaten bedient geen ongeoorloofde connectie wordt geprobeerd te maken. Daarnaast worden alle zogeheten brute force-aanvallen tegengehouden, zodat ook alle potentiële pogingen geen kans van slagen hebben. Een brute force-aanval is een cyberaanval waarbij aanvallers systematisch elke mogelijke combinatie van gebruikersnamen en wachtwoorden proberen, om toegang te krijgen tot een account. Dat gebeurt vaak via trial-and-error totdat de juiste inloggegevens zijn gevonden

©rh2010 - stock.adobe.com

©ESET

Lage systeembelasting

Het goed beveiligen van een computer of smartphone vereist dat er op de achtergrond programma's draaien die de beveiliging continu in de gaten houden. Dat moet wel, want er mag niets doorheen glippen. Veel beveiligingspakketten gebruiken daarvoor allerlei systeembronnen, wat de prestaties van bijvoorbeeld je telefoon of laptop niet ten goede komt.

ESET doet dat anders en zorgt er met slim geprogrammeerde software voor dat systeembronnen zo min mogelijk worden aangeroepen. Het gerenommeerde testinstituut AV-Comparatives, dat elk jaar de verkrijgbare antiviruspakketten uitgebreid test, zet ESET Home Security zelfs op de eerste plek als het aankomt op lage systeembelasting.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.