Je server draait op een besturingssysteem en daarnaast heb je de juiste admin panels nodig voor hosting. De keuze is erg ruim, en daarom vertellen we je in dit artikel over de mogelijkheden die je hebt

Lees hier meer over verschillende soorten hosting

Het populairste OS voor servers is Linux, waarbij allerlei varianten (distributies) gebruikt kunnen worden. CentOS wordt het meest toegepast, maar ook Ubuntu, Debian en FreeBSD zijn populair. Iedere Linux-distributie heeft zo zijn eigen voor- en nadelen en meest geschikte toepassingen. Om als webserver te dienen moet er ook webserversoftware op de server komen, bijvoorbeeld het veelgebruikte Apache. En daarnaast databasesoftware zoals mySQL en een codeplatform als php. En daarmee heb je de populairste softwarecombinatie voor webservers te pakken: LAMP (Linux, Apache, mySQL, PHP).

Meestal wordt bovenop de Linux-schil en de LAMP-software ook nog een hosting control panel geïnstalleerd, zodat je op een gebruiksvriendelijke manier hosting-accounts kunt beheren. Over deze panels kun je hieronder meer lezen. Zoals hierboven al aangegeven bieden vps-aanbieders wel vaak wizards aan waarmee je al deze software relatief makkelijk kunt installeren op je verse vps, al dan niet aangevuld met informatie in tutorials, knowledge bases en forums.

Linux of Windows?

In plaats van Linux kun je ook Windows als OS op je server zetten. Het gaat dan om een speciale server-versie, waarmee je nog geen gebruiksklare hostingomgeving hebt. Windows-servers worden meestal voorzien van Plesk als control panel. Windows-hosting is vaak duurder dan Linux-hosting, alleen al vanwege de commerciële Microsoft-licenties.

De keuze voor Windows of Linux is essentieel, want je kiest daarmee voor een heel ecosysteem. Heel veel websoftware is gebaseerd op het LAMP-systeem, terwijl Windows een kleiner en gespecialiseerder aandeel heeft en vooral wordt gebruikt voor Microsoft-toepassingen als Exchange en SharePoint, met ASP(.NET) en C# als programmeertalen en MSSQL als databaseplatform.

Windows Server wordt voornamelijk gebruikt voor grootzakelijke toepassingen, die echter ook steeds vaker vanuit een cloud-opzet als SaaS aangeboden worden, zodat een eigen server daarvoor niet meer nodig is. Een LAMP-gebaseerde server is de beste allround-keuze voor websites en applicaties voor zzp’ers en het mkb. De meeste hosting die wordt aangeboden is dan ook hierop gebaseerd.

Beste admin-panels: cPanel en Plesk

Om prettig de gebruikelijke zaken met betrekking tot je webserver, accounts en domeinen te kunnen beheren is een control panel ofwel admin panel de aangewezen weg. Deze softwareschil zorgt voor een grafische interface. Het alternatief is om het beheer via commandline-opdrachten te doen, maar tenzij je daar zwaarwegende redenen voor hebt, is dat geen werkbare optie. Er bestaan verschillende admin-panels, waarvan cPanel en Plesk het meest voorkomen.

Bij de goedkopere hosting-aanbieders zie je ook wel DirectAdmin als control panel. Sommige hosters gebruiken eigen panels, vooral bij shared hostingaccounts. Van alle systemen kun je via Google demoversies vinden waarin je kunt inloggen en uitproberen om te kijken welke je het meest aanstaat.

Onze voorkeur gaat uit naar Plesk. Het ziet er gelikt uit, wordt doorlopend doorontwikkeld, is stabiel, heeft erg veel opties en wordt als het meest gebruiksvriendelijk ervaren. Let op dat je wel de nieuwste versie (Plesk Onyx) krijgt en geen oudere versie (Plesk 12.5 of lager). Een ander punt van aandacht is de editie van Plesk (kies Web Pro of Web Host en niet voor Web Admin) en welke powerpacks en commerciële extensies bij de prijs zijn inbegrepen. Goedkopere Plesk-hosters bezuinigen daar vaak op.

©PXimport

Het Plesk-systeem kun je uitbreiden met allerlei extensies (sommige gratis en andere commercieel), die meestal via de interface zelf geïnstalleerd en beheerd kunnen worden. Voor Plesk willen we met klem twee commerciële extensies aanraden: Juggernaut Security and Firewall, en Warden Anti-spam & Virus Protection. Absoluut onovertroffen in hun soort. Ook op deze site zijn voor relatief weinig geld diverse nuttige extensies beschikbaar, de meeste gericht op security.

Ook voor cPanel zijn veel extensies beschikbaar, waarvan hier een overzicht te vinden is. De software zelf is beperkter en wat technischer van aard dan Plesk en de interface ziet er gedateerd uit. Maar desondanks is het een populair systeem.

cPanel wordt doorgaans gebruikt in combinatie met WHM. Waar Plesk alle niveaus van server- en accountbeheer in een interface biedt, zijn de functies hier over cPanel en WHM verdeeld. Hoewel cPanel en WHM naadloos met elkaar samenwerken hebben ze aparte logins, wat minder praktisch is.

DirectAdmin heeft een nog soberder vormgeving en is nog minder uitgebreid. Ook is er geen centrale repository voor extensies beschikbaar. Het lijkt erop dat externe ontwikkelaars DirectAdmin de laatste jaren links laten liggen, de meeste extensies die opduiken in Google en fora zijn verouderd of niet meer beschikbaar.

Naast deze drie admin panels zijn er nog veel meer (opensource) pakketten beschikbaar. Soms heb je gewoon genoeg aan een licht en simpel beheerpanel en dan kan zo’n alternatief pakketje misschien beter aansluiten dan een zwaarder alles-in-een pakket.

Tekst: Jurgen Nijhuis

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.