TCL toont ambitie en probeert continu bestaande modellen te verbeteren. Dat zien we bij het hele aanbod. De sterke prijs-kwaliteitverhouding van dit model is fijn en gelukkig beknibbelt TCL niet op kwaliteit. Sterker nog: deze 65C855 levert bijzonder mooie prestaties voor een zeer interessante prijs.

De 2023-versie van deze tv was best goed afgewerkt en mooi, maar erg elegant was hij niet. De 2024-versie van de 65C855 (ofwel het 65inch-model C855) ziet er daarentegen erg goed uit, zeker voor zijn prijs. Aan de voorzijde zie je enkel een metalen lijntje van het kader rond het scherm, dat TCL ietwat overbodig versiert met een klein etiket rechtsboven met het opschrift ‘Premium QD Miniled’. In profiel is hij nu erg slank, de rug is bovendien volledig vlak met een lichte welving aan de zijdes, waardoor het toestel er nog slanker uitziet. De centrale voet is verstevigd en de dunne metalen voetplaat is een stevige basis.

Aansluitingen

TCL heeft al enkele jaren dezelfde aansluitingen en die zijn niet zeer uitgebreid (ook nu niet), maar aan de andere kant missen de tv’s ook geen belangrijke aansluitingen. De C855 heeft geen hoofdtelefoonaansluiting meer en gezien de populariteit van bluetooth is dat begrijpelijk. Voor HDMI zijn er vier poorten, waarvan twee de volledige HDMI2.1-bandbreedte van 48 Gbit/s (voor 4K120) leveren. Voor gamers is er ondersteuning voor ALLM, VRR (HDMI VRR, AMD FreeSync en Nvidia G-Sync-compatibel) en 4K120. Pc-gamers kunnen op HDMI 1 zelfs tot 4K op 144 Hz of tot Full HD op 240 Hz.

De lage input-lag van 11,6 ms (in 4K60) en 7,2 ms (in 2K120) is uitstekend. Het is een goede keuze van TCL om ARC/eARC op een van de HDMI2.0-poorten te zetten: wie toch voor een soundbar kiest, hoeft geen HDMI2.1-aansluiting op te offeren.

Alle aansluitingen zitten op zijkant, zodat ze wandmontage niet hinderen. TCL kiest nog steeds voor een enkelvoudige tv-tuner, en je kunt live-tv niet opnemen of pauzeren. Wat betreft wifi heeft de fabrikant de stap naar wifi 6 gezet en kun je rekenen op een snellere en betrouwbaardere verbinding.

Nog meer dimming-zones

TCL lijkt echt volop in te zetten op de voordelen van miniled. Na een verdubbeling van het aantal zones vorig jaar, zien we dat aantal dit jaar nog eens meer dan verdubbelen. De achtergrondverlichting is nu onderverdeeld in 48 × 28 (1344) zones. Dat vinden we ronduit indrukwekkend. Gecombineerd met het VA-paneel, dat zelf al een goed contrast levert, biedt deze tv uitstekende contrastprestaties. Donkere balken boven en onder de film blijven mooi zwart. De processor stuurt de vele zones foutloos aan. Kleine lichtaccenten zijn mooi zichtbaar en zelfs tegen een donkere achtergrond veroorzaken ze geen problemen. Halo’s rond zeer heldere voorwerpen zijn nauwelijks zichtbaar, tenzij in zeer extreme HDR-beelden. Ook snel bewegende objecten veroorzaken geen foutief oplichtende zones.

Tot slot is er ook veel schaduwnuance zichtbaar. In HDR is het wel mogelijk dat erg donkere beelden een beetje scherpte verliezen, vermoedelijk door de dimming, maar zelfs dan is de prestatie nog puik. Het VA-paneel heeft een uitstekende uniformiteit, alleen in de heldere testbeelden doken wat minimale afwijkingen op die we niet zagen in gewone beelden.

Opgelet met de kijkhoek: die is goed, maar tevens beperkter dan oled. Wie vanuit een te schuine hoek kijkt, verliest contrast en zeker in HDR kun je dan soms wel de zones zien.

Geen extra helderheid, wel meer diepte

Meer zones betekent vaak ook betere piekhelderheid. TCL maakt in dit model bovendien gebruik van alweer nieuwe minileds, maar toch zien we geen uitgesproken verbetering. De metingen geven waardes aan die overeenkomen met die van het voorgaand model. En dat is echt nog steeds meer dan uitstekend. De piekhelderheid in de goed gekalibreerde HDR Film-beeldmodus kwam uit op 2246 nits op het 10%-venster. Het volledig witte beeld haalde 934 nits. Dat het kleurbereik van de quantum dots onveranderd is, is dan weer geen verrassing, 96% P3 is overigens een topresultaat. Zelfs zonder verbetering blijft dit TCL-model in de kop van het peloton zitten.

Meer weten over al die termen? Lees ook: Tv-jargon: dit betekenen al die technische termen en afkortingen

Al dat licht en kleur correct inzetten, is ook een belangrijke vereiste voor het beste beeld. Met ondersteuning voor HDR10+ en vooral Dolby Vision IQ zit je op dat vlak al gebeiteld. Zeker Dolby Vision IQ levert dankzij de Precision Detail-implementatie (nieuw dit jaar) de mooiste beelden. Precision Detail diept het contrast nog wat verder uit, waardoor details scherper in beeld komen en er een gevoel van diepte in het beeld zit.

Wat betekent HDR voor een televisie en wat voor verbetering mag je eigenlijk verwachten? 📺 Lees ook: Wat is HDR?

Ook standaard HDR10-beelden zien er erg knap uit. De tv toont heel wat witdetail en speelt zijn intense kleuren bijzonder goed uit. Enkel in zeer heldere scènes verliest de tv wat witdetail, maar dat verstoort het beeld niet. Dynamische tonemapping zou dat moeten oplossen, maar hier zien we geen verbetering tegenover vorig jaar. Als je deze instelling activeert, worden donkere en middentinten iets helderder en win je een beetje witdetail. Wij zien er geen echte meerwaarde in, zeker de hogere standen maken het beeld te helder. Kijk je bij veel omgevingslicht, dan is het wel een mogelijke keuze.

Goede beeldverwerking 

Volgens TCL zijn er wat kleine verbeteringen in de beeldverwerking, maar we zagen tijdens de test zelf in elk geval geen opvallende verschillen. De upscaling is goed, maar niet uitzonderlijk, en zeker bij content van lage kwaliteit en/of resolutie, zoals dvd, is het beeld wat zacht. In de Film-beeldmodus optimaliseer je dat door de scherpte iets te verhogen.

De processor werkt willekeurige ruis goed weg, maar blijft wat worstelen met MPEG-ruis die zichtbaar is als blokvorming in beeld. Gelukkig heeft de processor meer succes bij het elimineren van kleurstroken in zachte kleurovergangen, die laat enkel wat punten liggen bij de zwaarste tests.

De bewegingsscherpte is prima en net als vorig jaar biedt TCL de optie om het beeld op een verversingssnelheid van 240 Hz te laten werken. Met Full-HD-beelden gaat dat zonder compromissen, maar met 4K-beelden offer je in ruil voor die verhoogde verversingssnelheid een beetje verticale resolutie op. Dat verlies is beperkt en voor sport lijkt het ons een prima keuze, omdat je dan maximale bewegingsscherpte hebt. Voor games en film houd je het beter op 120 of 144 Hz, we denken dat de verbeterde bewegingsscherpte niet opweegt tegen het resolutieverlies (hoe klein ook).

Google TV

TCL kiest met Google TV voor een zeer goede smart tv-omgeving met het grootste aanbod aan apps. Andere pluspunten zijn Chromecast en Airplay, en de aanbevelingen gesorteerd per genre over verschillende diensten heen. Dat laatste is overigens alleen een pluspunt als je veel streaming-abonnementen hebt, anders zie je vooral aanbevelingen voor programma's die je toch niet kunt kijken.

De gebruikservaring is vlot, het toestel reageert snel op al onze commando’s. TCL zet zowel de ingangen als een reeks belangrijke instellingen in een lint onderaan het scherm in beeld. Dat lint roep je op met één knop op de afstandsbediening. Een volledig overzicht van de mogelijkheden vind je in het artikel over Google TV of in de review van de TCL 65C845. 

Speciale afstandsbediening

Over de nieuwe afstandsbediening zijn onze gevoelens gemengd. Op het eerste gezicht ziet die er modern en luxueus uit. Het cijfertoetsenbord is weg, wat de afstandsbediening compacter maakt. Het lage profiel van de toetsen en de zilverkleurige afwerking versterken het luxegevoel. Maar in gebruik ontdekken we ook wat minpunten: zo is de toetsaanslag relatief zwaar, en heeft hij een vrij luide en goedkoop klinkende klik. En waar is de volumeknop? Die is verhuisd naar de zijkant van de afstandsbediening. Om die te gebruiken moet je je grip aanpassen, bijzonder onhandig. TCL moet dat ergens ook beseft hebben, de zijwaartse toetsen van de D-pad kun je ook gebruiken om het volume aan te passen.

©TCL

Degelijke audiokwaliteit

TCL leunt nog steeds op Onkyo voor de audio-oplossing. Dit model kreeg een configuratie van 6x 10 watt, 2.2.2-kanaals, met ondersteuning voor Dolby Atmos en DTS:X. Dat laatste is nieuw, daarmee kun je nu alle high-end filmsoundtracks op deze tv beluisteren. Tijdens onze Dolby Atmos-test ging er echter wel iets mis, want een deel van het geluid leek soms weg te vallen.

TCL heeft ons probleem bevestigd en het is nu wachten op een software-update. Bij onze andere tests liet de tv wel een prima indruk achter. Je kunt flink wat volume halen, waarbij de processor niet hardhandig hoeft in te grijpen om vervorming tegen te gaan. Onze muziek klonk goed, met wat beperkte bas. De hoogte-effecten van Dolby Atmos en DTS:X kwamen licht door in onze filmfragmenten met dank aan de opwaarts gericht Dolby Atmos-luidsprekers – een mooi effect. Voor deze prijs is de audiokwaliteit prima, maar een goede soundbar zal het mooie beeld veel beter aanvullen.

©TCL

Conclusie

TCL mikt op een steeds hogere positie in de markt, maar de verbeterde specificaties vertalen zich niet altijd in betere prestaties, zo blijkt. Dat is misschien niet zo verrassend, aangezien de prestaties van dit model al uitstekend waren, zeker in deze prijsklasse.

De TCL 65C855 moet afrekenen met twee schoonheidsfoutjes, de ietwat vreemd geplaatste volumeknop was te vermijden geweest. Voor de Dolby Atmos-bug verwachten we dat TCL met een software-update komt.

Net als vorig jaar levert de dynamische tonemapping geen sterk verbeterd beeld op, maar ook zonder die functie is de tv ook in staat om prachtige HDR-beelden te tonen. Voor een scherpe prijs heeft de 65C855 een zeer goede beeldkwaliteit, prima geluidskwaliteit, Google TV én de nodige gamefeatures. Of je nu in een goed verduisterde ruimte zit of in een kamer met veel daglicht: deze TCL laat je genieten, naar wat voor films, series, sport of games je ook kijkt.

De smartphones van Poco zijn over het algemeen goed geprijsd als je kijkt naar wat je ervoor terugkrijgt. De nieuwe Poco F8 Ultra heeft een prijskaartje van minimaal 800 euro. Gaat die regel ook hier op?

Want wat voor smartphone kun je precies aanbieden als je er net wat meer geld tegenaan gooit? Dat idee heeft een unieke telefoon opgeleverd, voorzien van een denimlook én een extra subwoofer achterop. Gewaagde keuzes, maar in een wereld waarin smartphones steeds meer naar elkaar toe groeien, en in hun identiteitscrisis meer en meer op iPhones gaan lijken, geen verkeerde ontwikkeling. Alleen daarom al zijn we enthousiast over de Poco F8 Ultra (Blue Denim-uitvoering).

Het helpt dan ook zeer dan de subwoofer daar niet alleen voor de show zit. Dit compacte speakertje geeft geluiden en audio meer dan genoeg ruimte om beter tot hun recht te komen vergeleken met reguliere smartphonespeakers. Weg is dat blikkige geluid, dat nu ruimte maakt voor warmere tonen en een bredere soundstage. Klinkt de muziek perfect? Dat kun je niet verwachten, maar we zijn desondanks onder de indruk van de Bose-luidspreker.

©Wesley Akkerman

Uniek en tof

De Poco F8 Ultra ligt prettig in de hand en voelt solide aan dankzij het aluminium frame. Met 220 gram is hij ook niet overdreven zwaar. Het fauxdenim op de achterkant draagt daarbij merkbaar bij aan de grip, waardoor hij niet snel uit je handen glipt. Juist door dat eigenzinnige uiterlijk is dit zo'n smartphone die je liever zonder hoesje gebruikt, ook al loop je daarmee iets meer risico op valschade.

Het grote amoled-paneel van 6,9 inch stelt evenmin teleur. Met zijn hoge resolutie (1.200 bij 2.608 pixels) en verversingssnelheid (120 Hertz) kom je niets tekort en oogt alles scherp en vlot. Het contrast is breed en zwartwaarden zijn diep, maar de kleuren kunnen soms net even wat flets ogen. Dat valt alleen op in directe vergelijkingen met andere smartphones; de kans is heel klein dat dit je hier iets van merkt in het dagelijkse gebruik of als je een minder geoefend oog hebt.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Wat je mag verwachten

Ook al draait de Poco F8 Ultra niet op de krachtigste processor die Qualcomm te bieden heeft, in de praktijk merk je daar weinig van. De Snapdragon 8 Elite Gen 5 voelt vlot aan bij multitasking en kan games zonder moeite aan, al moet je er wel rekening mee houden dat de Gen 5 warm (niet heet, gelukkig) kan worden wanneer je high-end spellen speelt. Niets om je zorgen over te maken, je zult hier namelijk je vingers niet aan branden.

Ook de accu stelt niet teleur. Met een capaciteit van 6.500 mAh haal je in veel gevallen probleemloos twee dagen, al hangt dat vanzelfsprekend af van hoe intensief je de smartphone gebruikt. Speel je veel games, dan loopt hij sneller leeg, maar opladen gaat razendsnel. Met een geschikte 100w-lader, die je zelf moet aanschaffen, zit de accu binnen ongeveer veertig minuten weer helemaal vol.

Camera en software

Toch is niet alles goud wat er blinkt. Onder de juiste lichtomstandigheden maakt de Poco F8 Ultra kleurrijke en gedetailleerde beelden. Zoomen is geen probleem en ook de selfiecam lijkt goed om te gaan met verschillende huidtypen. De groothoeklens presteert echter minder goed: kleuren komen minder goed uit de verf en details vallen weg. De avondmodus stelt teleur, met een overdaad aan exposure, gebrekkige kleurenaccuraatheid en trage vastlegging.

Aangezien Poco een dochteronderneming is van Xiaomi, draait het toestel op HyperOS 3.0. De Poco staat daardoor vol met overbodige en dubbele apps, waaronder die van Xiaomi, waarvan je het gros kunt verwijderen. Ook kom je her en der wat reclame tegen. Verder is het besturingssysteem vlot en overzichtelijk, twee eigenschappen die we extreem belangrijk vinden. Je krijgt tot slot 'maar' vier Android-upgrades, evenals zes jaar aan beveiligingsupdates.

Poco F8 Ultra kopen?

Ondanks de kanttekeningen die we plaatsen bij de software- en camera-ervaringen, zijn er eigenlijk weinig redenen om niet voor de Poco F8 Ultra te kiezen. Hij oogt uniek, vindt in de subwoofer een handige toevoeging en voelt stevig aan. De door ons geteste Denim Blue-uitvoering heeft bovendien een faux denimlaagje op de achterkant voor extra grip (wat deze uitvoering wel een paar gram zwaarder maakt dan de Poco F8 Ultra Black). De prijs is misschien gevoelsmatig nog wat hoog, zeker voor dit merk. Maar zakt de prijs richting de 600 euro, dan krijg je een toptoestel dat zijn prijs meer dan waarmaakt en waar je langdurig plezier van hebt.

52137934

Spatial audio, oftewel ruimtelijke audio, belooft een luisterervaring waarbij het geluid niet alleen van links en rechts komt, maar je volledig omringt. Hoewel de marketingkreten je geregeld om de oren vliegen, is de techniek niet in elke situatie even zinvol. In dit artikel ontdek je wanneer ruimtelijke audio je ervaring verrijkt en wanneer je prima zonder kunt.

Vergeet het statische geluid van je oude vertrouwde stereo-set. Met spatial audio krijgt geluid eindelijk de diepte die het verdient. Dankzij slimme algoritmes die de akoestiek van de echte wereld nabootsen, ontsnapt de audio aan je koptelefoon of soundbar. Geluid beweegt vrij door de kamer, waardoor een helikopter in een film ook echt boven je hoofd lijkt te cirkelen. Het is de overstap van een platte foto naar een hologram, maar dan voor je oren.

Bioscoopervaring thuis

De meest logische toepassing voor spatial audio is zonder twijfel de moderne filmervaring. Wanneer je een blockbuster kijkt die is gemixt in formaten zoals Dolby Atmos, komt de techniek pas echt tot leven. Een helikopter die overvliegt of regen die op een dak klatert, krijgt een verticale dimensie die voorheen onmogelijk was met een standaard hoofdtelefoon of een simpele soundbar.

Voor filmliefhebbers die niet de ruimte hebben voor een volledige surround-installatie met fysieke speakers in het plafond, biedt spatial audio een overtuigend en compact alternatief dat de zogenaamde immersie aanzienlijk vergroot.

©ER | ID.nl

Muziek met een extraatje

Voor muziek is het nut van ruimtelijke audio iets genuanceerder en sterk afhankelijk van de productie. Bij klassieke concerten of live-opnames kan de techniek je het gevoel geven dat je midden in de concertzaal zit, waarbij de akoestiek van de ruimte tastbaar wordt. Ook bij moderne popmuziek die specifiek voor dit formaat is geproduceerd, kunnen artiesten creatiever omgaan met de plaatsing van instrumenten of subtiele geluidseffecten.

Toch blijft voor de purist die zweert bij een eerlijke, ongefilterde weergave van een studio-album de traditionele stereomix vaak de voorkeur genieten, omdat spatial audio de oorspronkelijke balans soms onnatuurlijk kan veranderen.

Gaming en de functionele voorsprong

In de wereld van gaming verschuift de waarde van spatial audio van puur esthetisch naar functioneel. Vooral in competitieve shooters is het horen van de exacte positie van een tegenstander een serieus dingetje. Door gebruik te maken van ruimtelijke audio kun je voetstappen boven, onder of achter je nauwkeurig lokaliseren. Dat geeft niet alleen een intensere spelervaring waarbij je volledig wordt opgeslokt door de spelwereld, maar biedt ook een tactisch voordeel dat met standaard audio simpelweg niet te evenaren is. Hierdoor is de techniek voor fanatieke gamers bijna onmisbaar geworden.

Wanneer kun je het beter uitschakelen?

Ondanks de indrukwekkende demonstraties is spatial audio niet altijd de beste keuze. Voor dagelijks gebruik, zoals het luisteren naar podcasts of het kijken van het journaal, voegt de extra ruimtelijkheid weinig toe en kan het de verstaanbaarheid van stemmen zelfs negatief beïnvloeden. Ook bij oudere opnames die door softwarematige kunstgrepen naar ruimtelijk geluid worden omgezet, ontstaat er vaak een hol en onnatuurlijk resultaat. In dergelijke gevallen is een zuivere stereoweergave nog altijd de meest betrouwbare weg naar een prettige luisterervaring.