Natuurlijk kan ook Oppo niet achterblijven als het aankomt op draadloze in-ears. De bluetooth-oortjes lijken op het oog op Apple’s AirPods Pro, en bieden ook ruisonderdrukking. Het verschil in prijs is echter groot. Of het de beste oortjes zijn lees je in deze Oppo Enco X review.

Mede dankzij smartphone-makers is er een markt ontstaan voor draadloze in in-ears, waarbij Apple het voortouw heeft genomen met z’n AirPods. Zowel audio- als smartphonefabrikanten proberen nu een graantje mee te pikken van de lucratieve markt. Dat ook Oppo zijn bluetooth-oortjes aanbiedt is daarom niet verwonderlijk, vooral omdat zustermerk OnePlus ook al een poging doet met (onder meer) de betaalbare OnePlus Buds. Helaas vooralsnog zonder succes, de oortjes zijn kwalitatief niet zo best en het ontwerp was zó afgekeken van Apple’s AirPods dat de Amerikaanse douane ze abusievelijk onderschepte. Hoewel Oppo’s Enco X oortjes op hun beurt weer behoorlijk zijn afgekeken van de AirPods Pro en een slag duurder zijn dan de oortjes van OnePlus, zijn de Enco X in-ears kwalitatief zeker de moeite waard.

©PXimport

AndroidPods

Hoewel de Enco X-oortjes op het oog veel weg hebben van de AirPods Pro, zijn ze op een andere manier tegenpolen. Waar de AirPods het beste werken in samenwerking met een iPhone of iPad, werkt de Enco X optimaal samen met Android-smartphones, ongeacht deze nu van Oppo is of niet. Dat komt omdat de bijbehoren HeyMelody-app vooralsnog alleen voor Android beschikbaar is. Met deze app kun je de firmware updaten en de tikbediening van de oortjes configureren.

Een equalizer kun je echter niet vinden in de app. Dat is wat gek. Voor de geluidsafstelling moet je dus terecht bij Oppo, die hiervoor weer de handen ineengeslagen heeft met een Deens audiomerk: Dynaudio.

©PXimport

Oppo Enco X in praktijk

Die samenwerking met Dynaudio zal z’n marketingvoordelen bieden. Zo kan Oppo toch pronken met een audiomerk. Hoewel de onderdelen gewoon uit de Chinese fabriek van Oppo rollen natuurlijk. Dynaudio heeft op zijn beurt de geluidskwaliteit gebalanceerd afgesteld. Midden- en hoge tonen komen goed uit de verf en de details zijn acceptabel. Het basgeluid blijft helaas een beetje achter.

©CIDimport

De oortjes zijn geschikt voor alle doeleinden: bij het kijken van video of het luisteren naar audioboeken en podcasts. Voor muziek zijn de oortjes ook erg geschikt, maar de muzikale purist of basliefhebber zal wat minder enthousiast zijn over de Oppo Enco X oortjes.

Er zijn dus veel spelers op die nieuwe markt van de draadloze in-ears en ook Oppo moet zijn opvallen om zijn plekje te bemachtigen. Veel Chinese fabrikanten doen dat door de prijs omlaag te schroeven. Oppo wil zichzelf juist als luxer merk positioneren en gooit het over een andere boeg: de ruisonderdrukking. Deze kun je op meerdere niveau’s afstellen: zo heb je gewone ruisonderdrukking zodat je je beter kunt concentreren op de muziek, podcast of audioboek. Maar ook sterke ruisonderdrukking als je in lawaaierige omgevingen bent, zoals een drukke ruimte of in de trein. Al het omgevingsgeluid onderdrukken? Dat lukt helaas niet, daarvoor ben je toch beter af met duurdere oortjes van Bose of Sennheiser of (nog beter) een over-ear koptelefoon. Tevens is er een transparante modus die juist wél omgevingsgeluid doorlaat. Handig als je toch je aandacht erbij moet houden, bijvoorbeeld in het verkeer.

Over ruisonderdrukking gesproken: de ingebouwde microfoons zorgen voor een behoorlijk helder gespreksgeluid, wanneer je bijvoorbeeld een telefoongesprek voert met de oortjes in.

Accuduur

Hoe lang de oortjes op een acculading meegaan is natuurlijk afhankelijk van het volume en of de ruisonderdrukking aan staat. Als je alles uit hebt staan, dan gaan de oortjes zo’n 4,5 tot 5 uur mee. Wanneer de ruisonderdrukking aan staat is dat een uurtje minder. Dat is niet uitzonderlijk lang, maar niet ongebruikelijk kort voor draadloze in-ears.

Het oplaaddoosje heeft genoeg vermogen om beide oortjes zo’n zes keer op te laden. Het doosje zelf kun je vervolgens weer opladen via de usb-c-poort of draadloze lader.

Comfoor

©CIDimport

Ondanks dat de Oppo-oortjes qua geluidskwaliteit, accuduur en ontwerp niet boven de massa uitsteekt, verkies ik ze wel boven in-ears in dezelfde prijsklasse zoals de AirPods, Jabra Elite of Sony-oortjes. Dat heeft één hele goede reden: het draagcomfort. De oortjes zijn zo licht dat je nauwelijks merkt dat je ze in hebt. Bovendien blijven ze goed zitten. Omdat de oortjes voorzien zijn van verwisselbare rubber tipjes kun je ze op maat afstemmen en sluiten ze het gehoorkanaal goed af. Dit komt het geluid en de werking van de ruisonderdrukking ook weer ten goede. In praktijk kun je de oortjes dus in hebben bij het werken achter de pc, maar je kunt er ook gerust mee hardlopen. Ongeacht het weer, want de Oppo Enco X is spatwaterdicht.

Alternatieven voor de Oppo Enco X

Zoals ik schreef zijn er veel alternatieven voor de Oppo Enco X. De AirPods Pro hebben wel wat betere geluidskwaliteit, maar zijn niet zo geschikt voor Androids en het prijskaartje is een stuk hoger. De Sony WF-1000XM3 beschikt over wat betere ruisonderdrukking, maar kan weer niet tippen aan het draagcomfort. Samsung’s Galaxy Buds+ hebben een betere accuduur en zitten ook uiterst comfortabel... Maar net niet zo prettig als de Enco X.

Conclusie: Oppo Enco X kopen?

De Oppo Enco X oortjes springen er vooral qua draagcomfort bovenuit. Of je nu sport, reist of achter je laptop werkt. Je merkt niet dat je de oortjes in hebt, en je hoeft je geen zorgen te maken dat ze uit je oren vallen. Qua geluidsbeleving had het allemaal ietsje intenser en gedetailleerder gekund. Desondanks zijn de Oppo Enco X gewoonweg goede bluetooth in-ears.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.