Chromecast-speakers kun je combineren in groepen die simultaan hetzelfde nummer of dezelfde playlist afspelen. Hoe je zo'n groep precies maakt, leggen we uit in dit artikel.

Wat is Chromecast en in welke apparaten zit het?

Chromecast is een technologie van Google om over het netwerk muziek of video van een mobiel toestel naar een ander apparaat te sturen. Dat kan een draadloze speaker zijn, of je tv. Of iets anders. De functie zit ingebouwd in waanzinnig veel apparaten. Zo hebben heel veel soundbars Chromecast-ondersteuning. Ook muziekversterkers of AV-receivers bieden het vaak, al moet je bij die type toestellen toch goed checken of een cast-functie aanwezig is. 

Heb je een Chromecast-toestel in huis? Dan verschijnt er in bijna alle streaming-apps op je telefoon of tablet een cast-icoontje waarop je kunt tikken om muziek of video naar dat toestel te sturen. Hoewel Chromecast een technologie is van Google, vind je het vaak ook bij apps die op je iPhone of iPad staan.

Zeg casting, niet streaming

Muziek of video van een mobiel toestel naar een tv of speaker sturen? Als je echt de puntjes op de i wilt zetten, dan moet je bij Chromecast het werkwoord 'casten' gebruiken, niet 'streamen' gebruiken. Al doet iedereen (wij ook!) het wel. Waarom een ander werkwoord? Dat komt omdat Chromecast net anders werkt dan gewone streaming. Vanaf het moment dat je in de Netflix- of YouTube-app op het cast-icoontje drukt, vloeit de mediastream van de servers van het contentbedrijf rechtstreeks naar je tv of speaker. Niet langer 'over' je smartphone heen. Dat is bij AirPlay of bluetooth wél het geval. Als de batterij van je telefoon bij die laatste op is, dan stopt de muziek. Chromecast heeft op dat vlak dus wel een voordeel. 

Nog even over dat casten…

Omdat Chromecast een product van Google is, kan het wel eens dat een bepaalde functie of optie opeens anders heet dan in dit artikel. In tegenstelling tot Apple is Google namelijk niet altijd heel consequent met namen of met menu's. Over de jaren heen is het zelfs heel wispelturig geweest als het gaat om de naam 'Chromecast' zelf. 

©JBL

Strikt genomen is 'Chromecast' de naam van de media-adapters die Google zelf verkoopt. Is het ingebouwd in een product van iemand anders, dan zie je tegenwoordig 'Google Cast' staan. Vroeger was dat anders, en in de praktijk zie je toch apps en fabrikanten nog altijd het label 'Chromecast' hanteren. Maar eigenlijk staat Google Cast en Chromecast voor hetzelfde.

Groeperen: hoe werkt het?

Het groeperen van speakers bij Google Chromecast verloopt wat anders dan bij concurrende systemen. In de app van Sonos of HEOS bijvoorbeeld, kies je muziek en tik je de kamers aan waarin je die wilt horen. Bij Chromecast moet je vooruit plannen: je maakt een groep aan met daarin de gekozen speakers en je geeft die groep een naam. Daarna verschijnt de groep als een extra (virtuele) speaker in de lijst van beschikbare toestellen wanneer je in een streaming-app op het Cast-icoontje tikt. 

Stel dat je in thuis drie speakers met Chromecast hebt: eentje in de woonkamer, eentje in de keuken en eentje in de slaapkamer. Als je een groep maakt met de toestellen in de woonkamer en keuken, geef je deze bijvoorbeeld de naam 'Beneden'. Als je dan in de Disney+-app op het cast-icoontje tikt, zie je Woonkamer, Keuken, Slaapkamer én Beneden. Eentje extra dus. 

©Jamie Biesemans

Is de speaker al in Google Home ingesteld?

Om een speakergroep te maken, heb je de Google Home-app nodig. Deze app is beschikbaar voor Android en iOS. Om hem te gebruiken, moet je wel beschikken over een Google-account. Vroeger kon je sowieso niet ontsnappen aan Google Home omdat je via deze app ook je Chromecast-apparaat moest instellen. Je gebruikte onder meer om het te verbinden met je wifi-netwerk en te koppelen aan je Google-account. Dat is dan weer nodig als je de Google Assistant wilt gebruiken om je speaker te bedienen.

Inmiddels zijn de regels wat minder streng, en kun je al casten naar aan apparaat dat niet via Google Home is aangemeld. Om te groeperen moet je het echter wél instellen via Home. Mocht dat nodig zijn, dan moet je eerst in de Home-app onderaan op Apparaten tikken en dan op de blauwe knop Toevoegen. Je doorloopt dan een stappenplan. Zorg dat de speaker of het toestel aanstaat en dat je in de buurt staat met je smartphone. Het apparaat zal dan automatisch gevonden worden.

Zo maak je een groep

De werkwijze is op een Android-toestel of Apple-apparaat nagenoeg hetzelfde. Je opent de Google Home-app en tikt onderaan op Instellingen. Bij een tablet kan Instellingen ook wel links in een balk te vinden zijn.

©Jamie Biesemans

Je ziet bij het instellingenscherm onderaan een knop Toevoegen. Als je hier op drukt, zie je een lijstje mogelijkheden verschijnen. Selecteer Speakergroep Maken en selecteer de speakers die je in een groep wilt stoppen. In de volgende stap kun je deze speakergroep een eigen naam geven. Druk daarna op OK en je bent klaar.

©Jamie Biesemans

Hierna kun je in een streaming-app, zoals Apple Music of YouTube, op het cast-icoon tikken. De speakergroep zie je dan tussen de aanwezige speakers en audiotoestellen verschijnen.

Groepen aanpassen

Wat als je achteraf een nieuwe speaker koopt en die aan een groep wilt toevoegen? Of andersom, een audiotoestel uit een groep halen? Dan moet je weer naar Google Home en tik je op Instellingen. Je ziet dan een rij genaamd Apparaten, groepen en ruimtes. Tik op het > teken ernaast, en tik in het volgende scherm op Speakergroepen.

©Jamie Biesemans

Je krijgt dan een lijst te zien van alle speakergroepen. Selecteer de groep die je wilt aanpassen en tik dan op Apparaten kiezen om speakers te verwijderen of toe te voegen. De Groep verwijderen is een andere optie.

©Jamie Biesemans

Wat kun je niet?

Een tikje onhandig is dat je muziek die op één speaker speelt, niet zomaar kunt uitbreiden naar een speakergroep. Je moet in je streaming-app eerst het casten naar die ene speaker stoppen en dan weer starten door op de speakergroep te tikken. 

In de woonkamer staat de spannende voetbalfinale te spelen via de tv en soundbar, maar je moet toch even een paar dingen regelen in de keuken. Hapjes klaarmaken voor je vrienden, we zeggen maar iets. Kun je dan het geluid van die match via Chromecast doorsturen naar je keukenspeaker zodat je alles kunt volgen? Het korte antwoord is: nee. De Chromecast-technologie is ontworpen rond streamende audio en video. Het kan dus niet het geluid dat binnenkomt in de soundbar (van de tv) naar elders casten. Ook niet als je die soundbar in een groep stopt met de speaker in de keuken. Dit kan wel met 'echte' multiroomplatforms, zoals van Sonos, Bluesound en HEOS.

Lees ook: Multiroom: een muzieksysteem voor heel je huis

HDMI 2.1 is de nieuwste standaard voor beeldoverdracht, maar lang niet iedereen heeft de extra bandbreedte ook écht nodig. Vooral voor gamers met een PlayStation 5, Xbox Series X of krachtige pc is het relevant. Kijk je alleen films of televisie? Dan volstaat de oudere aansluiting vaak prima. Wij leggen uit waar de grens ligt.

Als je momenteel op zoek bent naar een nieuwe televisie of monitor vlíegen de technische termen je om de oren. HDMI 2.1 wordt door fabrikanten en winkels vaak gepresenteerd als een absolute noodzaak voor een scherm dat klaar is voor de toekomst. Hierdoor ontstaat de angst dat je een miskoop doet als je kiest voor een model met de oudere HDMI 2.0-standaard. Toch is dat in veel Nederlandse huiskamers een misvatting, want de voordelen zijn nogal specifiek. Veel consumenten betalen onnodig extra voor een functie die ze technisch gezien nooit zullen activeren. Na het lezen van dit artikel weet je precies of jij die snelle poort nodig hebt, of dat je dat budget beter aan een groter scherm of beter geluid kunt besteden.

De kern van het probleem: bandbreedte

Het fundamentele verschil tussen de gangbare HDMI 2.0-standaard en de nieuwere 2.1-versie zit 'm in de digitale snelweg die ze bieden. Je kunt het zien als een waterleiding: door een 2.1-kabel kan veel meer water (of dus data) tegelijk worden gepompt (48 Gbit/s in dit geval) dan door de oudere 2.0-variant (die 'maar' 18 Gbit/s kan verwerken). Die extra ruimte is nodig voor 4K-beelden met een zeer hoge verversingssnelheid (120 beelden per seconde) of voor extreem hoge resoluties zoals 8K.

Een hardnekkige mythe is dat HDMI 2.1 het beeld altijd mooier maakt. Dat is onjuist. Als je naar een Netflix-serie kijkt in 4K, ziet dat er via een 2.0-poort exact hetzelfde uit als via een 2.1-poort. De kabel verandert niets aan de kleuren, de scherpte of het contrast; hij zorgt er alleen voor dat het signaal 'erdoor' past. Pas als er een file op de kabel ontstaat (omdat je te veel beelden per seconde wilt versturen) wordt de nieuwe standaard noodzakelijk. Zolang je dataverbruik onder de limiet van HDMI 2.0 blijft, voegt versie 2.1 niets toe aan de beeldkwaliteit.

Wanneer werkt dit wél goed?

HDMI 2.1 komt pas echt tot zijn recht als je de grenzen van beweging en snelheid opzoekt. Dat is vrijwel exclusief het domein van de fanatieke gamer. Heb je een PlayStation 5 of Xbox Series X in huis en wil je games spelen in de hoogste 4K-resolutie met 120 beelden per seconde (120 Hz)? Dan is een HDMI 2.1-aansluiting op je tv onmisbaar. Zonder deze poort blijft je console steken op 60 beelden per seconde, wat minder vloeiend oogt bij snelle shooters of racegames.

Ook pc-gamers met een zware, moderne videokaart (zoals de NVIDIA RTX 40- of 50-serie) profiteren hiervan als ze hun pc op de tv aansluiten. Naast de snelheid biedt de 2.1-standaard ondersteuning voor Variable Refresh Rate (VRR). Dat zorgt ervoor dat de televisie zijn verversingssnelheid continu aanpast aan de spelcomputer, wat haperingen en 'tearing' (waarbij het beeld in tweeën lijkt te breken) voorkomt. Daarnaast is er Auto Low Latency Mode (ALLM), een signaal waardoor je tv automatisch naar de spelmodus schakelt zodra je de console aanzet. Voor wie de maximale prestaties uit een moderne spelcomputer wil halen, is HDMI 2.1 dus een logische en eigenlijk verplichte keuze.

Oké, maar wanneer werkt dit níet goed?

Voor de gemiddelde kijker is de meerwaarde van HDMI 2.1 nagenoeg nihil. Kijk je voornamelijk lineaire televisie (nieuws, talkshows), sportwedstrijden, films op Blu-ray of series via streamingdiensten als Disney+ en Videoland? Dan kom je nooit in de buurt van de bandbreedte die HDMI 2.0 niet meer aankan. Films en series worden vrijwel altijd gemaakt en uitgezonden in 24, 30 of maximaal 60 beelden per seconde. Een standaard HDMI 2.0-aansluiting kan 4K-beeld op 60 Hz fluitend aan, inclusief HDR (High Dynamic Range).

Ook voor bezitters van een oudere of minder krachtige spelcomputer, zoals de PlayStation 4, de Xbox One of de Nintendo Switch, voegt de nieuwe poort niets toe. Het signaal dat deze apparaten uitsturen is simpelweg niet zwaar genoeg om de bredere snelweg nodig te hebben. Je koopt in dat geval een Ferrari om er vervolgens alleen maar mee in een 30-kilometerzone te rijden. Je betaalt voor capaciteit die ongebruikt blijft, terwijl je dat geld wellicht beter had kunnen investeren in een tv met een beter contrast of hogere helderheid.

Dealbreakers

Er zijn specifieke situaties waarin het blindstaren op HDMI 2.1 je keuze onnodig beperkt of zelfs leidt tot een slechtere aankoop. Dit zijn de harde grenzen:

©DC Studio

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om de juiste keuze te maken, moet je kritisch kijken naar wat er in je tv-meubel staat of komt te staan. De vuistregel is eenvoudig: ben jij iemand die elke frame telt in een online shooter en heb je de hardware om dat te genereren? Dan moet HDMI 2.1 bovenaan je wensenlijst staan; zonder die poort knijp je de prestaties van je dure console af en mis je de soepelheid waarvoor je betaald hebt.

Ben je daarentegen een filmliefhebber die geniet van de hoogste beeldkwaliteit in HDR, of kijk je vooral sport? Richt je dan op het contrast, de helderheid en de kleurweergave van het paneel. Een kwalitatief hoogwaardig paneel met een 'oudere' aansluiting geeft een indrukwekkender plaatje bij films dan een middelmatige tv die toevallig wél een 2.1-aansluiting heeft. Laat je niet gek maken door het idee van toekomstbestendigheid als de beloofde toekomst niet aansluit bij jouw kijkgedrag.

Dus...

HDMI 2.1 is essentieel voor gamers met een PS5, Xbox Series X of krachtige pc die willen spelen in 4K bij 120 Hz. Voor filmkijkers, serie-bingers en tv-kijkers biedt de standaard geen zichtbare beeldverbetering ten opzichte van HDMI 2.0. De extra bandbreedte is puur bedoeld voor zeer hoge framerates die videocontent niet gebruikt. Kies alleen voor HDMI 2.1 als je hardware hebt die deze snelheid daadwerkelijk kan benutten. In alle andere gevallen is de kwaliteit van het beeldscherm zelf veel belangrijker dan het type aansluiting.

Op 26 januari kan de wereld aan de slag met Highguard. Het lijkt erop dat iedereen weet wat Highguard is, terwijl tegelijkertijd ook niemand precies weet wát Highguard nou precies is. In dit artikel zetten we dus uiteen wanneer je de game kunt spelen, en waarom deze titel van Wildlight Entertainment zoveel aandacht krijgt.

Releasedatrum van Highguard

Highguard is vanaf vandaag, 26 januari, rond 19:00 uur Nederlandse tijd beschikbaar op pc, PlayStation 5 en Xbox Series X en S. De exacte releasetijd is nog niet bekend, maar vermoedelijk zal de game rond die tijd op alle platforms beschikbaar worden.

Daarbij is het spel free-to-play, dus je hoeft niets te betalen om Highguard te spelen. Daarbij ondersteunt de game crossplay en cross-save, dus je kunt de game samen met vrienden op andere platforms spelen en je progressie op andere platforms meenemen. Het spel is niet te preloaden, maar vereist op pc in ieder geval 25 GB aan beschikbare opslagruimte.

Met de lancering van het spel zendt ontwikkelaar Wildlight Entertaiment om 19:00 uur Nederlandse tijd ook direct een zogenaamde Launch Showcase uit op YouTube - ook hieronder te bekijken. De studio belooft in deze showcase een ‘deepdive in de gameplay’ van Highguard te tonen, de contentplannen voor het eerste jaar uit de doeken te doen en nog ‘veel meer’. 

Wat is Highguard?

Aan team-based PvP heroshooters als Overwatch is geen gebrek, maar Highguard lijkt zich bij die groep te scharen. Het spel wordt ontwikkeld door Wildlight Entertainment, dat weer bestaat uit oud-ontwikkelaars van onder andere Titanfall en Apex Legends. Mensen die dus meer dan prima shooters in elkaar hebben gedraaid, waardoor de interesse toch ietwat gewekt wordt. 

Ieder team in de game bestaat uit drie zogenaamde Wardens, waarvoor verschillende personages gekozen kunnen worden. In de trailer zien we bijvoorbeeld een ridderachtige personage, die met een speciale vaardigheid elektrische stokken rond kan gooien. Ook is er een groot ijsmonster dat schijnbaar muren kan laten verschijnen, een soort cowboy met beestachtige klauwen en een personage dat met messen kan gooien. Ook heeft ieder personage schijnbaar toegang tot geweren om het vijandelijke team mee te bevechten.

Het doel van een potje is namelijk het vinden van de ‘Shieldbreaker’, een soort groot zwaard waarmee je de basis van de tegenstanders open kan breken en uiteindelijk overnemen. Wanneer dit lukt is het potje gewonnen. In de context van de game krijgt jouw team op die manier de controle over het continent. 

©Wildlight Entertainment

Waarom is er zoveel om Highguard te doen?

Wildlight positioneert de game in hun marketing als een “nieuw soort shooter”, maar veel spelers zijn op basis van de trailer nog niet overtuigd. Highguard doet qua opzet van de potjes wel een paar dingen anders dan hero-shooters als Overwatch en Marvel Rivals, maar zoals Concord in 2024 liet zien is de huidige markt voor dit subgenre binnen shooters redelijk verzadigd. Velen zijn simpelweg nog niet overtuigd dat Highguard daadwerkelijk iets vernieuwends met zich mee weet te brengen.

Dit valt ook te verwijten aan een opvallend gebrek aan marketing van de game. Zo’n anderhalve maand voor release hoorden we voor het eerst van Highguard, toen de trailer werd getoond als afsluiter van The Game Awards. Normaliter is de laatste aankondiging van die show een van de hoogtepunten, maar Highguard wist mensen niet te enthousiasmeren. 

De gesprekken rondom Highguard werden echter nog vreemder, toen opviel dat Wildlight geruime tijd niets meer plaatste op sociale media over de game. Na de initiële aankondiging van de game werd er wekenlang niets meer geplaatst op het X-account van Highguard, tot drie dagen voor launch - toen het bedrijf een countdown startte. Ook dit maakte het lastig om enthousiast te worden voor Highguard. 

©Wildlight Entertainment

In de afgelopen dagen doken er berichten en geruchten op die stelden dat Geoff Keighley - de presentator en oprichter van The Game Awards - Highguard specifiek had uitgekozen als afsluiter van The Game Awards, omdat hij hier wel iets in zag. Op 25 januari plaatste Keighley een gif op X, waarin John Hammond uit Jurassic Park zegt: “Over 48 uur accepteer ik jullie verontschuldigingen”. 

Natuurlijk gunnen we iedere game waar tijd en passie in heeft gezeten het beste, maar het is ook niet te ontkennen dat het verhaal rondom Highguard op zijn minst frappant te noemen is. Nou ja, vanaf 19:00 uur kunnen we het spel zelf onder handen nemen. Verwacht daarom binnenkort impressies op onze socials en ID.nl.