Satisfyer, LELO, WeVibe: het zijn allemaal leuke merken, maar ze moeten wel van ver komen. Wist je dat we in Nederland ook een aantal goede sekstoymerken rijk zijn? Wil je graag het echte ‘Dutch Design’, dan zijn dit vijf merken om in de gaten te houden. 

Biird

Biird is een Nederlands merk dat opvalt omdat het sekstoys maakt die gezien mogen worden. Vooral de Namii vinden we erg leuk, omdat het een klein lampje heeft, maar er zijn meer producten die op prachtige wijze worden gepresenteerd (en ook nog eens heel effectief kunnen zijn). Biird wint regelmatig awards, zoals recent voor de Evii, een externe vibrator met twee motoren die wordt opgeladen op een soort plateau dat meteen dienst doet als plek om je sieraden op neer te leggen. Biird is enorm creatief met zijn opladers en dat alleen al is een enorm frisse wind door de sekstoy-industrie. De speeltjes zijn ook ontzettend zacht, waardoor je ze steeds even wil aanraken als je er langs loopt. Nogmaals: ze zijn zo mooi van design dat je ze gewoon, zonder blikken of blozen, op je nachtkastje kunt zetten. Hier kun je Biird vinden.

©Biird | https://www.biird.co

Rianne S

Rianne S is het merk van Rianne Swiersta, die sinds 2010 seksspeeltjes maakt. Een van de dingen die we erg leuk vinden aan dit merk is dat Rianne haar inspiratie uit onder andere films en verhalen haalt: zo maakte ze ‘Eva’s Appel’, een sekstoy die zorgt dat Eva uit het scheppingsverhaal juist een heldin is, in plaats van een schurk. Ze maakt toys met klei en door ze te tekenen, waarbij er in China 3D-modellen worden gemaakt waarvan vervolgens prototypes worden gemaakt. Een motor erin, door het testpanel heen en klaar. Natuurlijk gaat daar wel wat tijd overheen, maar inmiddels heeft Rianne S als merk een zeer indrukwekkende line-up. Eentje die je onder andere kunt vinden bij magazine Linda, want de seksspeeltjescollectie die ze daarvoor maakte, zette haar in één klap op de kaart. Onze tip? Ze heeft een erg indrukwekkende collectie Geisha-balletjes voor genot én training. Check hier haar website.

©Rianne S https://www.rianne-s.com

EasyToys

In tegenstelling tot de andere merken in dit lijstje is EasyToys niet per se op zoek naar naturel kleuren en subtiliteit: het feit dat dit Nederlandse merk (dat overigens ook buitenlandse merken verkoopt) een sekstoy in de vorm van een knalroze rookworst ontwikkelde voor de HEMA (als onderdeel van een meer uitgebreide speeltjes-collectie) zegt wel dat het juist enorm ondeugend is. En veel oer-Hollandser wordt het ook niet. EasyToys is net als de HEMA een warenhuis, maar dan online en vol met alles voor in de slaapkamer, of de bank, of waar en hoe je ook maar seks hebt. De keuze is reuze, maar het is leuk om te zien dat EasyToys ook zijn eigen producten maakt. Zeker dat het ook nog eens zo succesvol is. Je vindt de website EasyToys hier.

The Oh Collective

Dit is één van onze favoriete, Nederlandse merken, omdat het is gestart door vier leuke dames: Simona Xu, Winxi Kan, Eden Chiang en Diana Lin. Deze vriendinnen gaven elkaar een soort uitdagingen voor meer spanning in de slaapkamer en daarbij kwamen ze tot de conclusie dat veel seksspeeltjes over-de-top zijn en niet echt bij ze pasten. Ze vinden het belangrijk om taboes bespreekbaar te maken en seksspeeltjes te maken die veilig zijn en die je je goed laten voelen over jezelf: empowered zelfs. De vegan speeltjes van The Oh Collective zijn met hun verschillende schakeringen blauw erg leuk om te zien en zitten in prachtige verpakkingen. Vooral de Dream Team-box is het proberen waard: die zit vol met speeltjes om samen met een partner te ontdekken. Je vindt The Oh Collective hier.

Aia*

Het merk Aia* maakt geen speeltjes, maar wel iets dat van pas kan komen tijdens een vrijpartij: glijmiddel. Het is opgericht door de broer en zus Hugo en Simone Kuijer, die Aia zien als een sexual wellness-merk dat zich onderscheidt van de standaard heftige glijmiddelen in hun zuurstokkerige tubes, met hun smaakjes en hun ingrediëntenlijst die vol vage spulletjes staat. Aia is natuurlijk en vegan en wordt zelfs duurzaam geproduceerd. En de bruinoranje flesjes zien er ook nog eens heel stijlvol uit. Kun je zo op je nachtkastje laten staan. Je vindt de website van Aia hier.

©Aia* | https://timeforaia.com/

Hallo Vlaanderen!

Het laatste merk waarmee we je willen laten kennismaken is Self Studies. Het is een Vlaams merk dat is gestart door twee vrouwen uit Antwerpen, Sarah Downe en Lauren Verweij. Het is iets meer gefocust op zelfliefde en gendergelijkheid. Dit merk is curator van een aantal heel vrolijke, roze gadgets, zoals een op een snoepje lijkende masturbator en de Magic Flamingo, die zowel de G-spot als de clitoris stimuleert en erg stil is. We zijn echter vooral onder de indruk van de toys met heel natuurlijke kleuren, zoals de clitvibrator Kushi, die op een soort schelp lijkt, of de witte Yuki met zijn steen-achtige vormen. Dit is de website van Self Studies.

Genoeg keuze dus, wederom in allerlei vormen, kleuren en maten. Toch leuk om een merk te kunnen ondersteunen dat van eigen (of bijna eigen) bodem komt. Veel plezier!

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.