Je hebt vast wel eens gehoord van een slimme tv, of zelfs van een slimme koelkast, maar wist je dat er tegenwoordig ook slimme babyfoons zijn? Hier leggen we je uit wat zo’n smart babyfoon precies is. Heel kort door de bocht is het een babyfoon met camera en app, maar een slimme babyfoon kan nog veel meer, zoals bijvoorbeeld je baby geruststellen met een muziekje. Daarom vertellen we je ook wat het verschil is tussen een smart babyfoon en een babyfoon met camera. Na het lezen van deze informatie kun jij met een gerust hart op zoek naar de beste slimme babyfoon!

Babyfoons met app-ondersteuning

Er is nogal wat onduidelijkheid over wat een slimme babyfoon precies is. Over het algemeen wordt er bij dit apparaat echter een combinatie van camera en smartphone gebruikt. De slimme babyfoon maakt dus geen gebruik van een traditioneel ouderstation in de vorm van een monitor. In plaats daarvan kun je met een slimme babyfoon je baby via (een app op) je smartphone of tablet bekijken.

De slimme babyfoon bestaat uit een babystation, dat je via wifi met je thuisnetwerk verbindt. Zodra deze verbinding gelegd is, kun je overal ter wereld je baby monitoren met je smartphone. Om je baby te kunnen zien, is het meestal nodig een app van de producent te downloaden en in te loggen. Daarbij kun je soms ook anderen uitnodigingen om mee te kijken, zoals bijvoorbeeld opa en oma.

Het grote voordeel van een babyfoon met app is natuurlijk het feit dat je geen rekening hoeft te houden met het bereik van de babyfoon. Zolang je internet hebt, kun je overal ter wereld naar je baby kijken. Ook is het beeld vaak heel scherp, soms zelfs in HD-kwaliteit.

De meeste slimme babyfoons hebben echter nog veel meer functionaliteiten: zo is het vaak mogelijk om een melding te ontvangen wanneer er beweging is in de babykamer. Dankzij deze melding hoef je de app niet de hele tijd geopend te houden.

Naast deze bewegingsdetectie kan de slimme babyfoon ook uitgerust zijn met sensoren voor temperatuur en luchtvochtigheid. Ook kent een smart babyfoon vaak een terugspreekfunctie, waarmee je, via een ingebouwde luidspreker in het babystation, je baby gerust kunt stellen of een slaapliedje voor hem kunt zingen. Over deze functie vertellen we je verderop graag meer.

Sommige mensen twijfelen of een babyfoon-app veilig is. Het is altijd aan te raden onderzoek te doen naar de reputatie die de fabrikant heeft op het gebied van dataveiligheid en privacy. Ook doe je er goed aan om te kijken of er bijvoorbeeld geen beelden opgeslagen worden in de cloud van de producent. Daarnaast is er ook veel dat je zelf kunt doen om je tegen hackers te beschermen, bijvoorbeeld zorgdragen voor een veilige verbinding en het veranderen van de standaard inloggegevens. Tip: baby, admin en 1234 zijn géén veilig wachtwoorden!

Babyfoons met camera

Geef je toch liever de voorkeur aan een traditionele babyfoon? De babyfoon met camera beschikt tegenwoordig ook over steeds meer functies. Een Philips Avent babyfoon, een Luvion babymonitor of een Dormi babyfoon met camera? Er zijn ontzettend veel merken met babyfoons met camera in hun assortiment. De keuze is daarom ook reuze! Net als bij de slimme babyfoon zijn er ook hier weer een aantal eigenschappen om op te letten.

Ongeacht of je voorkeur uitgaat naar een traditionele babyfoon met camera (waarbij je niet via internet kunt meekijken, maar alleen via een monitor op het ouderstation – dat deel van de babyfoon dat je met je meeneemt) of naar een slimme babyfoon, is het verstandig om je te verdiepen in de hoogte van de resolutie, de mogelijkheden tot inzoomen/bewegen en de keuze tussen kleur of zwart-witbeeld. Andere afwegingen hebben te maken met de aanwezigheid van een nachtlampje of nachtzicht, en de mogelijkheid om te filmen en foto’s te maken.

Vaak zijn de mogelijkheden van een slimme babyfoon uitgebreider dan die van een traditionele babyfoon met camera. Hierbij geldt (zoals eigenlijk voor alles) meestal dat hoe luxer de uitvoering, hoe hoger het prijskaartje vaak is.

©PXimport

Babyfoons met automatische geruststelling van je baby

We zeiden het zonet al: steeds meer (slimme) babyfoons hebben verschillende functies om je baby op afstand gerust te stellen. De bekendste functie is de terugspreekfunctie, waarmee je via een luidspreker met je baby kunt praten. Andere functies zijn bijvoorbeeld het afspelen van een slaapliedje of het projecteren van sterren op het plafond. Je regelt dat alles gewoon via een druk op de knop, zonder dat je de babykamer binnen hoeft te gaan. Er zijn meerdere modellen waarop je deze functies kunt vinden, zoals bijvoorbeeld een Alecto babyfoon, een Philips babyfoon en een Luvion babyfoon. Bedenk echter goed of je deze opties noodzakelijk vindt, aangezien ze het prijskaartje van een babyfoon flink kunnen opdrijven. Op Kieskeurig.nl kun je het aanbod sorteren op deze en op andere opties.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.