Dat TomTom je de weg kan wijzen als je op reis bent, hoeven we je niet meer te vertellen. Dat het bedrijf je ook wil helpen op om op het rechte pad te blijven als je aan het sporten slaat, ligt iets minder voor de hand. De TomTom Spark 3 is echter een breed inzetbaar sporthorloge waarmee je zowel indoor, outdoor als in het water uit de voeten kunt.

De TomTom Spark 3 is geen smartwatch – het scherm is geen touchscreen en er worden geen notificaties van je telefoon getoond – maar om de Spark een simpel fitnessbandje te noemen gaat dan weer te ver. Het voldoet aan nagenoeg alle eisen waaraan een sporthorloge moet voldoen, en heeft een paar leuke extra’s. Lees ook: De beste fitness-gadgets.

Looks

De Spark 3 heeft een vierkant scherm met afgeronde hoeken. Het horloge is aan de dikke kant, zeker als je het vergelijkt met pure fitnessbandjes die ook de tijd tonen. Strakke lange mouwen kunnen wat achter het horloge blijven hangen. Het bandje is voorgevormd en past daardoor zeer soepel om de arm, al is dat natuurlijk voor iedereen verschillend.

©PXimport

Het bandje is eigenlijk een soort case voor het horloge zelf. Je kunt het horloge loshalen om het in de oplader te stoppen. Die oplader is, zoals bij veel sport- en smartwatches, geen universele usb c- of micro-usb-oplader, maar een techniek die door weinig andere apparaten wordt gebruikt. Dat euvel lijkt bij fitnesshorloges een vrij universeel probleem, en ook TomTom ontkomt er niet aan.

Het scherm van de Spark is de rust zelve. De tijd wordt groot in beeld getoond, met in een klein hoekje de datum. Handig is het backlight voor donkere omstandigheden, dat je aanzet door kort je hand op het scherm te leggen.

Menu

De menustructuur van de Spark 3 is even wennen. Onder het horloge zelf zit een vierkante knop, die je niet zelf kunt indrukken, maar waarvan de zijkanten als vier knoppen fungeren. Met de knop naar links kom je in de stappenteller en caloriemeter terecht; een keer klikken geeft aan hoeveel stappen je vandaag hebt gezet, twee hoe je er deze hele week voor staat. Terug naar het horlogescherm ga je door weer op de knop naar rechts te drukken, wat enigszins onlogisch lijkt, maar als je het menu eenmaal in je hoofd hebt zitten, werkt het eigenlijk wel prettig.

De knop naar rechts brengt je naar het menu om live je sportprestaties op te nemen. Je kunt kiezen tussen rennen, fietsen, zwemmen, fitness, freestyle en een simpele stopwatch. Elke sportdiscipline heeft een andere manier van meten.

Met de knop naar beneden kom je in het instellingenmenu terecht. Daar kun je verschillende zaken aanpassen, zoals de eenheden voor afstand, je profielgegevens en je doelen. Hier vind je vreemd genoeg ook de hartslagmeter.

Prestaties

Waar de Spark 3 tijdens gewoon gebruik wat onhandig kan overkomen, is hij tijdens het sporten wel goed in zijn element. De verschillende modi hebben elk hun eigen scherm met info die je nodig kan hebben tijdens die specifieke sport. Zo wordt bij het hardlopen standaard je gemiddelde tempo per kilometer getoond, zie je bij het fietsen als eerste je gemiddelde snelheid in km/u en zie je tijdens het zwemmen het aantal baantjes dat je hebt getrokken.

©PXimport

Met de pijltjesknopen kun je altijd switchen naar een andere weergave. De Spark 3 heeft voldoende meters ingebouwd voor snelheid, afstand en locatie om je een duidelijk beeld te geven van je sportieve activiteiten, of je dat nu te land, ter zee of in de lucht doet. Handig is ook de doelenweergave, waarmee je niet ziet hoe lang je al bezig bent of hoeveel afstand je al hebt afgelegd, maar hoe ver je nog moet.

Sensoren

De sensoren in de Spark lijken accuraat genoeg om er conclusies aan te verbinden, al blijft het lastig uit te rekenen welke hartslagsensor het bij het juiste eind heeft. De foutmarge is klein en de hartslagmeter loopt snel op bij activiteit, dus lijkt de nauwkeurigheid betrouwbaar genoeg. Als je een perfecte hartslagsensor wil is een polsband sowieso niet de juiste optie, maar voor een indicatie tijdens het sporten voldoet de Spark 3 prima.

Ook de stappenteller doet zijn ding, al heeft die wel veel moeite met het daadwerkelijk herkennen van een stap. Zo is voorgekomen dat ik de melding van 10.000 stappen per dag kreeg terwijl ik op mijn plek de afwas stond te doen, en dus alleen mijn armen bewoog. De Spark is zeker niet het enige horloge met dit probleem, maar het maakt het wel lastig de uitkomsten serieus te nemen.

App

De Spark communiceert met een app op je smartphone of een online portal, als je je horloge met via usb aan je pc hebt verbonden. Het synchroniseren met de app is wat onhandig, omdat het horloge na enige tijd van inactiviteit de verbinding ‘vergeet’. Als je niet actief synchroniseert, doet de Spark dat ook niet voor je. Daar wen je na verloop van tijd aan, maar het voelt als een onnodige extra handeling, helemaal omdat je na een paar minuten weer opnieuw moet verbinden.

Het synchroniseren werkt verder prima. Je krijgt de overzichten die je ook op de Spark kunt vinden, maar dan beter vormgegeven en in en duidelijk jasje gestoken. Ook vind je er een langetermijnanalyse van je sportgegevens, met je doelen afgezet tegen de daadwerkelijke prestaties.

Extra’s

Op de Spark 3 vind je verder nog een aantal functies die je niet zo snel op andere sporthorloges terugziet. Zo is er een kompas, dat in vergelijking met een al eerder gekalibreerd kompas prima lijkt te werken. En hoewel waterdichtheid op een sporthorloge veel vaker voorkomt, is het fijn dat de Spark er ook over beschikt.

Met een andere leuke feature kun je vooraf routes downloaden die je kunt gebruiken tijdens je loop- of fietsrondje. Wil je die ene gave run van vorig jaar nog eens doen? Dan kun je hem in je horloge zetten, zodat je de weg niet kwijt raakt. Je kunt ook een fietstochtje van iemand anders nadoen, als je hem wil rijden zonder die persoon.

©CIDimport

©CIDimport

Hardware

De duurdere versie van het horloge komt met 3GB aan opslagruimte voor je muziek. Dat is wel nodig als je je smartphone inderdaad wil thuislaten. 3GB is voldoende om een paar leuke playlists op te zetten, al is de manier waarop dat moet gebeuren wel wat omslachtig. Als je eenmaal een playlist op de Spark hebt staan, kun je via bluetooth je koptelefoon koppelen. Dat gaat op zich prima, maar de verbinding is niet erg stabiel. Het kan gebeuren dat tijdens een run of fietstochtje het bluetoothsignaal even wegvalt.

Het scherm is alleen een display en heeft geen touchmogelijkheden, wat in eerste instantie even schrikken is bij een horloge van boven de 200 euro. De hardwareknop went echter snel en ook de menustructuur eronder leer je vanzelf kennen, al kost dat iets meer tijd. En dat je het horloge ook kunt bedienen in de stromende regen en met dikke handschoenen aan, is eigenlijk ook wel fijn.

Het voordeel van de niet-continue koppeling met je smartphone is dat de batterij een stuk langer meegaat dan bij smartwatches die wel constant in verbinding met je telefoon staan. Als je de sensoren in de Spark met rust laat, gaat hij makkelijk een paar weken mee. Dat wordt iets minder als je de hartslagmeter en de gps-functies vaak gebruikt, maar ook dan is het ruim voldoende als je hem op zondagavond even aan je pc koppelt.

Conclusie

De TomTom Spark 3 is een sporthorloge met veel mogelijkheden. Het menu is even wennen, maar als je eenmaal doorhebt hoe het werkt, blijkt dat TomTom er goed over heeft nagedacht. Er zijn standaard workouts ingericht voor hardlopen, fietsen, zwemmen en fitnessen, waarbij je oefening-specifieke informatie op je horloge krijgt. De sensoren werken naar behoren, al raakt de stappenteller weleens in de war. De batterijduur is beduidend beter dan bij smartwatches die notificaties tonen. Met wat leuke extra’s als het kompas, de eigen muziekspeler en de mogelijkheid tot het inladen van routes onderscheidt de Spark zich van de concurrentie. Je betaalt wel voor de vele mogelijkheden: de duurste versie, die hier getest is, kost 249 euro. Goedkopere versies beginnen al bij 129 euro, maar dan moet je het wel doen zonder de hartslagmeter, extra opslagruimte en andere sensoren. Doe je veel verschillende sporten, en laat je het liefst je telefoon thuis als je op pad gaat? Dan is de Spark 3 zeker een goede optie om te overwegen.

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.