Microsoft heeft ontwikkelaarsplatform GitHub overgenomen. De aquisitie van 7,9 miljard euro is zeker niet de grootste van het bedrijf, maar misschien wel de meest invloedrijke. Het is namelijk precies de kant die het bedrijf de laatste jaren op is gegaan.

Het gaat niet slecht met Microsoft. Wie oppervlakkig naar het Redmondse bedrijf kijkt ziet misschien een techbedrijf dat het meerdere keren niet voor elkaar kreeg om iets te bereiken in mobiele telefonie, en waarvan het bekendste product een besturingssysteem is voor een platform dat steeds minder belangrijk wordt.

Maar dat is allemaal schijn. In werkelijk is Microsoft nog steeds financieel erg gezond. Sterker nog, het is inmiddels zelfs https://www.businessinsider.nl/microsoft-alphabet-beurswaarde/ groter dan Google-moederbedrijf Alphabet. Onder leiding van nieuwe ceo Satya Nadella heeft Microsoft de laatste jaren weer aan relevantie weten te winnen.

Boze ontwikkelaars

Met de overname van GitHub ging 7,5 miljard dollar gemoeid. Er gingen al tijden geruchten over een overname, maar inmiddels is die definitief aangekondigd.

Niet iedereen is daar even blij mee. Veel ontwikkelaars stappen uit frustratie en baldadigheid over naar concurrenten zoals GitLab. De Nederlandse startup laat weten een vertienvoudiging te zien van het aantal dagelijkse aanmeldingen.

Je kunt je daarbij afvragen hoe groot de exodus is. Harde cijfers zijn er nog niet, dus grote kans dat de gefrustreerde GitHub-gebruikers net zo zijn als Facebook-gebruikers na het Cambridge Analytica-schandaal.

Openheid

De grootste frustratie zit voor ontwikkelaars in de mate van openheid bij Microsoft. GitHub is het epicentrum van open source-software, waar je code gratis kunt delen zonder addertjes onder het gras en zonder angst dat het door een commercieel bedrijf wordt misbruikt. De ontwikkelaars die nu weg stappen van GitHub zijn bang dat Microsoft die filosofie uiteindelijk de nek omdraait, en dat GitHub straks een commercieel platform wordt waarbij al die vrijheden langzaam verdwijnen. Dat is niet wat Microsoft zelf belooft, maar in een dergelijk geval moet je natuurlijk eerst zien, en dan pas geloven.

Goed nieuws voor GitHub

Voor GitHub is de overname goed nieuws. In typische Silicon Valley-stijl is het bedrijf waanzinnig populair en heeft het miljoenen opgehaald in venture capital, maar desondanks krijgt GitHub het niet voor elkaar geld te verdienen.

Dat levert risico's op voor ontwikkelars. Programmeurs en bedrijven die samen miljarden uren aan werk opslaan op een platform dat verlies lijdt lijkt geen gezonde langetermijnstrategie - wat als je plotseling alles kwijtraakt omdat het bedrijf over de kop gaat? Toegegeven, die kans is niet groot, maar is nog kleiner nu Microsoft de eigenaar is.

Gouden zet voor Microsoft

Maar wat is nou het voordeel voor Microsoft zelf? Een paar jaar geleden was het nog ondenkbaar geweest dat het bedrijf zich met GitHub zou bemoeien. Microsoft is altijd fel anti-open-source geweest, met een quote van voormalig ceo Steve Ballmer als tekenend voorbeeld:

Inmiddels is een duidelijke omslag te zien. Die is vooral in gang gezet door de nieuwe ceo Satya Nadella. Hij is veel minder stoïcijns over samenwerking met andere partijen, waaronder open source-platformen als Linux. Onder Nadella's leiding bracht Microsoft zijn Office-applicaties uit voor Android en iOS, en was het Word/Excel/Powerpoint-trio één van de belangrijkste launchtitels van de iPad Pro.

Écht opvallend was het feit dat Windows 10 Bash-integratie kreeg, en dat het bedrijf SQL Server voor Linux uitbracht.

Lees ook: Waarom Microsoft nu ineens Linux omarmt

Van Windows naar de cloud

Al die ontwikkelingen tonen aan dat Windows voor Microsoft allang niet meer het belangrijkste product is. Waarom zou het bedrijf de upgrade anders gratis weggeven toen die net uitkwam? Dat was geen wanhoopspoging om meer mensen op het platform te houden, want Windows is nog steeds oppermachtig qua gebruikersaantallen. Sterker nog, Windows 10 is een belangrijke factor in de discussie over open source-software. Het hele platform is gebouwd op Progressive Web App-technologie, wat uit zichzelf open is.

Voor Microsoft is 'de cloud' het belangrijkst. API's, platforms zoals Azure, en ontwikkeltools die daarop werken zijn de toekomst.

Integratie met Azure

Uiteraard is die verschuiving naar open source niet volledig altruïstisch. Microsoft wil zoveel mogelijk ontwikkelaars op Azure krijgen, het belangrijke cloudplatform waarmee het bedrijf concurreert met Amazons Web Services. Een goede integratie van GitHub met ontwikkeltools voor Azure is dan ook een gouden zet.

Het is dan wel van levensbelang dat GitHub open blijft. Het zou de doodsteek zijn als Microsoft het platform dichttimmert en ontwikkelaars dwingt om Azure of andere tools te gebruiken. Dat lijkt Microsoft wel te beseffen. "We zijn bewust van de verantwoordelijkheid die we met deze samenwerking hebben", schrijft Nadella in een blogpost. "We zijn toegewijd aan de GitHub-gemeenschap, en zorgen dat de ontwikkelaars daar voorop blijven staan en dat GitHub een onafhankelijk en open platform blijft."

Binding met ontwikkelaars

De overname speelt ook in op Microsofts langetermijnstrategie die steeds meer aansluiting zoekt bij ontwikkelaars. Microsoft biedt nu al een flink aantal tools aan voor ontwikkelaars. Visual Studio Code en .NET Core zijn bijvoorbeeld ook al open source, en Microsoft had ooit een eigen codeplatform waarmee het ontwikkelaars probeerde binnen te halen (dat vorig jaar werd gesloten). Aangezien GitHub nog steeds hét platform is voor ontwikkelaars is de binding met die groep niet te onderschatten.

Tot slot ziet Microsoft waarschijnlijk ook kansen voor vacatures, al zal dat aspect minder zwaar wegen. Een GitHub-pagina is voor veel ontwikkelaars een belangrijk deel van hun cv. Een goede integratie met LinkedIn, dat Microsoft vorig jaar voor een recordbedrag overnam, kan daar een belangrijke rol in spelen.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.