Microsoft heeft ontwikkelaarsplatform GitHub overgenomen. De aquisitie van 7,9 miljard euro is zeker niet de grootste van het bedrijf, maar misschien wel de meest invloedrijke. Het is namelijk precies de kant die het bedrijf de laatste jaren op is gegaan.

Het gaat niet slecht met Microsoft. Wie oppervlakkig naar het Redmondse bedrijf kijkt ziet misschien een techbedrijf dat het meerdere keren niet voor elkaar kreeg om iets te bereiken in mobiele telefonie, en waarvan het bekendste product een besturingssysteem is voor een platform dat steeds minder belangrijk wordt.

Maar dat is allemaal schijn. In werkelijk is Microsoft nog steeds financieel erg gezond. Sterker nog, het is inmiddels zelfs https://www.businessinsider.nl/microsoft-alphabet-beurswaarde/ groter dan Google-moederbedrijf Alphabet. Onder leiding van nieuwe ceo Satya Nadella heeft Microsoft de laatste jaren weer aan relevantie weten te winnen.

Boze ontwikkelaars

Met de overname van GitHub ging 7,5 miljard dollar gemoeid. Er gingen al tijden geruchten over een overname, maar inmiddels is die definitief aangekondigd.

Niet iedereen is daar even blij mee. Veel ontwikkelaars stappen uit frustratie en baldadigheid over naar concurrenten zoals GitLab. De Nederlandse startup laat weten een vertienvoudiging te zien van het aantal dagelijkse aanmeldingen.

Je kunt je daarbij afvragen hoe groot de exodus is. Harde cijfers zijn er nog niet, dus grote kans dat de gefrustreerde GitHub-gebruikers net zo zijn als Facebook-gebruikers na het Cambridge Analytica-schandaal.

Openheid

De grootste frustratie zit voor ontwikkelaars in de mate van openheid bij Microsoft. GitHub is het epicentrum van open source-software, waar je code gratis kunt delen zonder addertjes onder het gras en zonder angst dat het door een commercieel bedrijf wordt misbruikt. De ontwikkelaars die nu weg stappen van GitHub zijn bang dat Microsoft die filosofie uiteindelijk de nek omdraait, en dat GitHub straks een commercieel platform wordt waarbij al die vrijheden langzaam verdwijnen. Dat is niet wat Microsoft zelf belooft, maar in een dergelijk geval moet je natuurlijk eerst zien, en dan pas geloven.

Goed nieuws voor GitHub

Voor GitHub is de overname goed nieuws. In typische Silicon Valley-stijl is het bedrijf waanzinnig populair en heeft het miljoenen opgehaald in venture capital, maar desondanks krijgt GitHub het niet voor elkaar geld te verdienen.

Dat levert risico's op voor ontwikkelars. Programmeurs en bedrijven die samen miljarden uren aan werk opslaan op een platform dat verlies lijdt lijkt geen gezonde langetermijnstrategie - wat als je plotseling alles kwijtraakt omdat het bedrijf over de kop gaat? Toegegeven, die kans is niet groot, maar is nog kleiner nu Microsoft de eigenaar is.

Gouden zet voor Microsoft

Maar wat is nou het voordeel voor Microsoft zelf? Een paar jaar geleden was het nog ondenkbaar geweest dat het bedrijf zich met GitHub zou bemoeien. Microsoft is altijd fel anti-open-source geweest, met een quote van voormalig ceo Steve Ballmer als tekenend voorbeeld:

Inmiddels is een duidelijke omslag te zien. Die is vooral in gang gezet door de nieuwe ceo Satya Nadella. Hij is veel minder stoïcijns over samenwerking met andere partijen, waaronder open source-platformen als Linux. Onder Nadella's leiding bracht Microsoft zijn Office-applicaties uit voor Android en iOS, en was het Word/Excel/Powerpoint-trio één van de belangrijkste launchtitels van de iPad Pro.

Écht opvallend was het feit dat Windows 10 Bash-integratie kreeg, en dat het bedrijf SQL Server voor Linux uitbracht.

Lees ook: Waarom Microsoft nu ineens Linux omarmt

Van Windows naar de cloud

Al die ontwikkelingen tonen aan dat Windows voor Microsoft allang niet meer het belangrijkste product is. Waarom zou het bedrijf de upgrade anders gratis weggeven toen die net uitkwam? Dat was geen wanhoopspoging om meer mensen op het platform te houden, want Windows is nog steeds oppermachtig qua gebruikersaantallen. Sterker nog, Windows 10 is een belangrijke factor in de discussie over open source-software. Het hele platform is gebouwd op Progressive Web App-technologie, wat uit zichzelf open is.

Voor Microsoft is 'de cloud' het belangrijkst. API's, platforms zoals Azure, en ontwikkeltools die daarop werken zijn de toekomst.

Integratie met Azure

Uiteraard is die verschuiving naar open source niet volledig altruïstisch. Microsoft wil zoveel mogelijk ontwikkelaars op Azure krijgen, het belangrijke cloudplatform waarmee het bedrijf concurreert met Amazons Web Services. Een goede integratie van GitHub met ontwikkeltools voor Azure is dan ook een gouden zet.

Het is dan wel van levensbelang dat GitHub open blijft. Het zou de doodsteek zijn als Microsoft het platform dichttimmert en ontwikkelaars dwingt om Azure of andere tools te gebruiken. Dat lijkt Microsoft wel te beseffen. "We zijn bewust van de verantwoordelijkheid die we met deze samenwerking hebben", schrijft Nadella in een blogpost. "We zijn toegewijd aan de GitHub-gemeenschap, en zorgen dat de ontwikkelaars daar voorop blijven staan en dat GitHub een onafhankelijk en open platform blijft."

Binding met ontwikkelaars

De overname speelt ook in op Microsofts langetermijnstrategie die steeds meer aansluiting zoekt bij ontwikkelaars. Microsoft biedt nu al een flink aantal tools aan voor ontwikkelaars. Visual Studio Code en .NET Core zijn bijvoorbeeld ook al open source, en Microsoft had ooit een eigen codeplatform waarmee het ontwikkelaars probeerde binnen te halen (dat vorig jaar werd gesloten). Aangezien GitHub nog steeds hét platform is voor ontwikkelaars is de binding met die groep niet te onderschatten.

Tot slot ziet Microsoft waarschijnlijk ook kansen voor vacatures, al zal dat aspect minder zwaar wegen. Een GitHub-pagina is voor veel ontwikkelaars een belangrijk deel van hun cv. Een goede integratie met LinkedIn, dat Microsoft vorig jaar voor een recordbedrag overnam, kan daar een belangrijke rol in spelen.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.