Vanaf begin komend jaar blokkeren de bekende browsers sommige beveiligde websites. De SHA-1-beveiliging is namelijk achterhaald, die versleuteling uit 1995 is anno nu best kraakbaar.

Google, Microsoft en Mozilla voeren elk wijzigingen door in hun webbrowsers om de oude versleutelingstechniek SHA-1 (secure hash algorithm) voortaan te weigeren. Internetgebruikers worden dan bij het surfen naar dergelijke sites geconfronteerd met foutmeldingen. Websites komen op een zwarte lijst als ze voor hun beveiligde verbinding certificaten gebruiken die nog vertrouwen op het uit 1995 stammende SHA-1. Beveiligde verbindingen zijn dan namelijk af te tappen. Daarnaast kunnen nepsites voor bijvoorbeeld phishing zich met een nagemaakt beveiligingscertificaat voordoen als legitieme sites.

‘Bedreiging voor het web’

Google doet de bejaarde versleuteling in de ban met ingang van Chrome-versie 56. Die nieuwe versie is nu in de testfase en staat gepland om eind januari als definitieve release uit te komen. Google stelt dat de kraakbaarheid van hashing-algoritme SHA-1 binnenkort praktische aanvallen mogelijk maakt die een bedreiging vormen voor beveiligde webverbindingen. Chrome zal SHA-1 certificaten voor websites niet langer vertrouwen en dus toegang tot zulke onveilige sites blokkeren.

Ook Microsoft voert begin 2017 een zogeheten uitfasering door voor SHA-1. Zijn browsers Internet Explorer (IE) en Edge blokkeren vanaf 14 februari toegang tot websites die nog de oude versleuteling gebruiken. Daarbij krijgen gebruikers een waarschuwing voorgeschoteld, die meldt dat het door de website gebruikte beveiligingscertificaat niet valide is. “Hoewel we het met klem ontmoedigen, hebben gebruikers wel de optie om de foutmelding te negeren en door te gaan naar de website”, blogt Microsoft.

Stapje voor stapje

Firefox-maker Mozilla biedt zijn gebruikers straks ook de optie om websiteblokkering te omzeilen. Bij de invoering van de SHA-1-exit en de daaruit voortvloeiende waarschuwing voor onveilige verbindingen gaat Mozilla voorzichtig te werk. Firefox-versie 51 is het kantelpunt, maar de uitfasering wordt eerst naar een deel van de gebruikers uitgerold en geleidelijk aan breder doorgevoerd. Firefox 51 is nu uit als Developer Edition en komt eind januari als definitieve release.

Ondertussen heeft Apple nog geen formele plannen bekendgemaakt om SHA-1 uit te faseren voor zijn Mac- en iOS-browser Safari. Op macOS heeft Safari in de developersmodus wel allang een optie om SHA-1 certificaten als onveilig te behandelen. Met ingang van macOS Sierra (versie 10.12) worden websites met SHA-1 certificaten niet langer als veilig gezien. Deze stap voorwaarts gebeurt op bescheiden wijze: Safari toont in de adresbalk niet langer een slotje.

Kraakdoorbraak

Het schrappen van SHA-1 is al geruime tijd in aantocht. Het algoritme voor de eenrichtingsversleuteling (hashing) van data is in 2005 al ondermijnd en sindsdien zijn telkens stappen gezet waarmee de kraakbaarheid steeds dichterbij kwam. Eind 2015 hebben wetenschappers echter een doorbraak geboekt in het praktisch kraken van SHA-1.

Daarbij heeft een Nederlandse onderzoeker van het Centrum voor Wiskunde en Informatica (CWI) bijgedragen. Dit onderzoek en de inzet van voortschrijdende technologie, zoals de forse rekenkracht die GPU’s bieden, zorgt ervoor dat het kraken van SHA-1 aanmerkelijk goedkoper kan.

Bejaard

Sinds mei 2016 is het gebruik van SHA-1 op het web al flink afgenomen. Mozilla heeft een daling waargenomen van 3,5 naar 0,8 procent. Eind 2015 waren er nog bijna 1 miljoen sites met SSL-certificaten op basis van SHA-1.

De bejaarde versleuteling doet echter niet alleen dienst voor websitecertificaten die de verbinding tussen website en bezoeker moeten beveiligen. Het algoritme wordt ook gebruikt voor versleuteling van opgeslagen gebruikersgegevens zoals wachtwoorden. Zo is het recente uitlekken van gebruikersaccounts van datingsite Adult Friend Finder mede te danken aan gebruik van SHA-1. Verder blijkt een in 2012 gestolen database met gebruikersgegevens van LinkedIn ook ‘beveiligd’ met de oude techniek.

Sinds afgelopen vrijdag is TikTok in de Verenigde Staten afgesplitst van het Chinese moederbedrijf ByteDance.

Vorig jaar werd al aangekondigd dat TikTok zou worden afgesplitst in de Verenigde Staten. Dit omdat het socialmediaplatform daar onder vuur ligt. China heeft namelijk toegang tot gebruikersdata van TikTok-gebruikers, en het land kan ook ook de algoritme van gebruikers beïnvloeden.

Met die kritiek in het achterhoofd stelde de Amerikaanse president Donald Trump TikTok vorig jaar voor de keuze: de app helemaal niet beschikbaar maken in de VS, of het verkopen aan een Amerikaans bedrijf. Dat laatste is nu dus gebeurd.

Het Amerikaanse TikTok

De Amerikaanse vestiging waar TikTok in de VS nu onder valt heet TikTok USDS Joint Venture LLC. Het bedrijf wordt door Amerikaanse investeerders beheerd, waaronder Oracle, MGX en Silver Lake, die samen iets minder dan de helft van alle aandelen in handen hebben. Adam Presser, die voorheen aan het stuur stond van Warner Bros., is de ceo, terwijl Will Farrell - die eerder al bij TikTok aan het roer stond - de cso is.

Overigens is hiermee TikTok-eigenaar ByteDance niet helemaal buitenspel gezet: het bedrijf behoudt nog altijd bijna twintig procent van de aandelen van de Amerikaanse divisie, en TikTok-ceo Shou Chew maakt onderdeel uit van de raad van bestuur.

Wat verandert er aan TikTok?

De nieuwe Amerikaanse tak van TikTok zal niet veel invloed hebben op hoe we in Nederland TikTok consumeren. In de VS zal het Amerikaanse bedrijf echter modereren en bepalen hoe de algoritme werkt op basis van Amerikaanse data.

Het is echter niet duidelijk in hoeverre Amerikaanse gebruikers dat gaan merken, en deels voelt de oprichting van TikTok USDS Joint Venture LLC dan ook louter als een manier om de angst rondom Chinese invloed te sussen.

Tegelijkertijd is er onder sommige Amerikaanse gebruikers angst ontstaan dat juist de Amerikaanse overheid meer invloed gaat uitoefenen op de algoritme en dus politieke agenda's gaat pushen. Een heel gekke gedachte is dat niet: Oracle, een van de investeerders die nu over het Amerikaanse TikTok gaan, heeft nauwe banden met Trump.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.