Er zijn verschillende manieren om je gegevens veilig te houden, waaronder BitLocker van Windows 10. Deze slimme functie past een sterke versleuteling toe op de inhoud van je harde schijf. BitLocker instellen werkt als volgt.

BitLocker is een versleutelingstechnologie waarmee je een extra beveiligingslaag aanbrengt op je computer. Standaard worden erdoor alle gegevens op de harde schijf versleuteld. Elke keer dat de computer wordt ingeschakeld en het juiste wachtwoord wordt gegeven, worden de gegevens toegankelijk gemaakt. Wordt je computer onverhoopt gestolen of raak je deze kwijt, dan is het voor personen met slechte bedoelingen nagenoeg onmogelijk om je gegevens te zien. BitLocker werkt samen met de hardware op je computer om de gegevens te versleutelen. Lees straks meer over de systeemeisen hiervoor.

Voordat je verder gaat, controleer je eerst of je BitLocker bezit. De versleutelingstechniek is namelijk niet in alle Windows-versies aanwezig. Je vindt BitLocker in Windows 10 Professional, maar niet in de Home-versie van Windows. Om snel te zien welke uitvoering je gebruikt, open je het instellingenvenster (Windows-toets+I) en kies je voor Bijwerken en beveiliging, Activering. Bij Editie lees je welke Windows-versie wordt gebruikt.

Hoewel BitLocker niet aanwezig is in Windows Home, wordt de versleuteling wel ondersteund door deze versie. Dit betekent dat je een externe harde schijf of usb-stick met een bestaande BitLocker-versleuteling gewoon kunt openen met Windows Home en hierin wijzigingen kunt aanbrengen. Het voor de eerste keer versleutelen met BitLocker en het aanpassen van de instellingen blijft echter voorbehouden aan de Pro-versie.

BitLocker met / zonder TMP

BitLocker stelt een paar belangrijke eisen aan je computer. De versleuteling maakt gebruik van een Trusted Platform Module, kortweg TPM. Dit is een fysieke chip die zich op het moederbord bevindt en een geheime sleutel bevat. De TPM-chip controleert in samenwerking met een versleutelingstechnologie zoals BitLocker of er niet is geknoeid met de computer, bijvoorbeeld door een persoon die je gegevens probeert te bekijken.

De TPM wordt overigens niet alleen gebruikt voor BitLocker. De chip kan ook worden ingezet voor digital rights management (bijvoorbeeld voor het beschermen van gevoelige gegevens) en voor het beheer van softwarelicenties.

©PXimport

Geeft BitLocker aan dat je buiten de boot valt omdat de computer niet aan de vereisten voldoet? Als de computer geen TPM-chip heeft, kun je alsnog gebruikmaken van BitLocker. Het is hiervoor nodig om expliciet aan Windows te laten weten dat BitLocker mag worden gebruikt zonder de eerdergenoemde chip, zoals je in bovenstaande afbeelding ziet. Open het onderdeel Groepsbeleid door in het Startmenu Gpedit.msc te typen, gevolgd door een druk op Enter. Zoek in de lijst links naar Beleid voor lokale computer en klap de volgende onderdelen uit: Computerconfiguratie, Beheersjablonen, Windows-onderdelen, BitLocker-stationsversleuteling, Systeemstations.

Bekijk nu de lijst aan de rechterkant van het venster en zoek naar de vermelding Extra authenticatie vereisen bij opstarten. Dubbelklik hierop. Een nieuw venster wordt geopend, waarin je verschillende instellingen vindt. Kies nu voor Ingeschakeld. Je vindt deze optie linksboven in het venster. Bij Opties activeer je de optie BitLocker zonder een compatibele TPM toestaan (vereist een wachtwoord of een opstartsleutel op een USB-flashstation). Klik hierna op OK. Hierna start je BitLocker opnieuw op. Grote kans dat BitLocker nu wél naar behoren werkt.

BitLocker inschakelen

BitLocker is standaard uitgeschakeld. Open het Startmenu en typ Configuratiescherm. Kies voor Systeem en beveiliging en klik hierna op BitLocker-stationsversleuteling. Bij Station met besturingssysteem zie je of de beveiliging is ingeschakeld. Om BitLocker te activeren, klik je op BitLocker inschakelen. Windows controleert of de computer aan alle eisen voor BitLocker voldoet.

BitLocker moet ontgrendeld worden bij het opstarten van Windows en je kunt nu aangeven op welke manier dit moet gebeuren. Zo kun je ervoor kiezen om de ontgrendelgegevens op een usb-stick te plaatsen. Alleen wanneer je de usb-stick plaatst, wordt BitLocker ontgrendeld en kun je met de computer werken. Kies je voor deze optie, zorg dan voor een lege usb-stick (van minstens 1 GB) en klik op de optie Een USB-flashstation plaatsen. Je kunt BitLocker ook ontgrendelen met behulp van een wachtwoord. Kies dan voor Geef een wachtwoord op. Zorg voor een sterk wachtwoord: het moet bestaan uit een combinatie van kleine en hoofletters en het moet tekens bevatten.

©PXimport

Herstelsleutel aanmaken

In geval van nood, bijvoorbeeld als je je wachtwoord bent vergeten, bestaan er een aantal vluchtroutes om alsnog toegang te krijgen tot je gegevens. Hoewel deze voorzorgsmaatregelen niet verplicht worden gesteld bij het instellen van BitLocker, kun je deze optie beter niet overslaan: het ontgrendelen van een BitLocker-schijf zonder wachtwoord is niet mogelijk, dus zonder vluchtroute ben je je gegevens kwijt. Ook Microsoft heeft niet de mogelijkheid om de versleuteling ongedaan te maken. Met behulp van een herstelsleutel kun je jezelf dus een hoop leed besparen.

BitLocker biedt een viertal routes. Zo kun je de herstelsleutel opslaan in je Microsoft-account – online dus. Wil je liever niet afhankelijk zijn van opslag in de cloud, kies dan voor een lokale herstelsleutel. Zo kun je de sleutel opslaan op een usb-stick. Kies dan voor Opslaan op een USB-flashstation. De meeste flexibiliteit biedt het opslaan van de herstelsleutel in een bestand. Dit bestand kun je vervolgens zelf bewaren op een geschikte locatie, bijvoorbeeld op een nas, als je daarvan gebruik maakt. Kies voor de optie Opslaan in een bestand.

Tot slot is er de mogelijkheid om de sleutel af te drukken en op papier te bewaren. Kies dan voor De herstelsleutel afdrukken. Herstelsleutel veilig gesteld? Klik op Volgende.

©PXimport

Volledige schijf of niet?

BitLocker vraagt nu welk deel van de schijf moet worden versleuteld. De keuze is afhankelijk van je situatie. Stel je een nieuwe computer of een nieuwe harde schijf in, dan hoeft alleen het in gebruik zijnde gedeelte te worden versleuteld. Alle gegevens die er daarna ‘bij komen’, worden automatisch versleuteld. Kies voor Alleen gebruikte schijfruimte versleutelen.

De kans is echter groot dat je een bestaande computer of harde schijf versleutelt met BitLocker. De schijf is dan al enige tijd in gebruik geweest. Kies er dan voor om de volledige schijf te versleutelen. Hiermee voorkom je dat delen van de harde schijf alsnog informatie blijven bevatten: bijvoorbeeld verwijderde bestanden. Kies voor de optie Volledige schijf versleutelen. Deze optie is sowieso aan te bevelen als je geen risico wilt nemen. Het enige nadeel ten opzichte van de eerste optie is dat het proces iets meer tijd in beslag neemt.

Versleutelingsmodus kiezen

Windows vraagt nu welke versleutelingsmodus moet worden gebruikt. Ben je van plan om de versleutelde schijf alleen te gebruiken in combinatie met Windows 10, dan kies je voor de optie Nieuwe versleutelingsmodus. Deze optie kies je bijvoorbeeld als je de ingebouwde schijf van de computer wilt versleutelen. Wil je echter een externe harde schijf versleutelen met BitLocker en ben je van plan om deze schijf ook te koppelen aan oudere Windows-versies (zoals Windows 8.1)? Kies dan voor de eerdere versie van de versleutelingsmodus (via de optie Compatibele modus). Deze versie wordt ook ondersteund door oudere Windows-versies.

Versleutel je een externe schijf en weet je nog niet zeker op welke andere Windows-computers je deze wilt gebruiken, kies dan altijd voor de optie Compatibele modus. Bevestig met een klik op Volgende.

©PXimport

Alle instellingen zitten erop en het is tijd om de schijf te versleutelen. Tijdens de encryptie kun jegewoon doorwerken. In het eindvenster van de wizard zorg je ervoor dat de optie BitLocker-systeemcontrole uitvoeren ook is ingeschakeld. Dit is een extra veiligheidsmaatregel, die ervoor zorgt dat BitLocker eerst controleert of de benodigde sleutels in orde zijn en pas daarna met het daadwerkelijke versleutelen van de harde schijf begint. Klik op Doorgaan.

Herstelsleutel gebruiken

Het gebruik van de herstelsleutel in geval van nood is tot slot relatief eenvoudig. Ben je je BitLocker-wachtwoord vergeten, dan kies je voor de optie Herstelsleutel gebruiken. Heb je de sleutel bijvoorbeeld in je Microsoft-account opgeslagen, dan open je een browser (op een andere computer) en open je de website van je Microsoft-account.

In het hoofdvenster klik je in de sectie Apparaten op Alle apparaten. Kies de computer waarop je BitLocker hebt ingesteld en klik op Beheren. Blader naar de sectie BitLocker-gegevensbescherming. Hier vind je de BitLocker-herstelsleutel.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.