Wat mensen nog wel eens tegenstaat, is dat beveiligingscamera’s altijd meekijken. Maar de Aqara Camera Hub G3 doet dat niet. Wanneer je wil, rolt hij met z’n alziend oog naar binnen en filmt hij helemaal niets mee. Maar dat is niet het enige unieke verkooppunt van het apparaat, zoals je leest in deze Aqara Camera Hub G3 review.

De Aqara Camera Hub G3 heeft een kijkhoek van 110 graden, een resolutie van 2.304 bij 1.296 pixels en de mogelijkheid zowel op en neer als naar links en rechts te draaien. De camera draait bijna 360 graden rond en kan in een hoek van dertig graden omhoog of vijftien graden omlaag geplaatst worden. 

Je hebt hier bovendien geen extra kastje of hub voor nodig, aangezien je het apparaat direct aan wifi (over 2,4 of 5,0 GHz) koppelt. De beelden bekijk je vervolgens binnen de app of via een smart display, die voorzien is van Google Assistent of Amazon Alexa. Er is support voor beiden.

De Aqara Camera Hub G3 is dus redelijk uitgebreid en biedt veel opties aan met betrekking tot het in de gaten houden van het huis of een specifieke kamer. Wil je dat de camera helemaal niets meer zien, dan draai je simpelweg de zwarte, rolbare kop naar binnen. Voorop verschijnen dan twee oogleden met wimpers, die indiceren dat de camera uitstaat. 

Ook verschijnt dan de micro-sd-kaart in beeld, waar een kaartje van 128 GB in past. Dit is een slimme manier van opties aanbieden zonder dat dit ten koste gaat van het design, terwijl het ook nog eens bruikbaar en toegankelijk is.

©PXimport

Hub en camera in één

Het systeem volgt zowel mensen als dieren en kan ook personen herkennen (houd er dan wel rekening mee dat er beelden naar de Chinese servers van Aqara gestuurd worden). Binnen de camera – die tevens dienstdoet als videoverwerker – zit ook nog een Zigbee 3.0-hub. Daardoor is het mogelijk tot 128 andere Aqara-apparaten aan te sluiten aan het netwerk bij je in huis. Zo hoef je dus géén aparte hub te kopen wanneer je gebruikmaakt van meerdere Aqara-apparaten. Het is helaas niet mogelijk andere Zigbee-apparaten te koppelen; daar heb je een andere hub voor nodig.

Een groot voordeel van de Aqara Camera Hub G3 is dat in principe alle beelden en commando’s lokaal verwerkt worden. Wanneer je geen gebruikmaakt van gezichtsherkenning, dan verlaten je gegevens jouw netwerk niet. Dit betekent ook dat je geen maandabonnement hoeft af te sluiten om beelden te bekijken. 

Je bekijkt opgenomen materiaal binnen de app, mits daar natuurlijk ruimte voor is. Een micro-sd-kaart wordt niet standaard meegegeven door de fabrikant, dus die dien je zelf aan te schaffen. Een beetje vervelend, maar gelukkig zijn 128GB-kaartjes niet meer zo duur.

©PXimport

Handige app met veel opties

Wanneer je de app opent, dan zie je meteen een livefeed van het huidige beeld en de verschillende bedieningselementen. Je krijgt toegang tot een soort wiel met pijltjes, waarmee je de kijkhoeken bepaalt. Ook maak je razendsnel screenshots en andere opnames en open je de geavanceerde instellingen. Je maakt bovendien contact met andere mensen door op de telefoonhoorn te tappen. Dan horen mensen bij jou in huis jou spreken door de speaker achterop, terwijl jij hen hoort dankzij de ingebouwde microfoon. Het werkt heel simpel en dus ook lekker doeltreffend.

Bovendien stel je ook via de software in wanneer de camera met z’n oog naar binnen draait. De geavanceerde opties bieden toegang tot de eerdergenoemde herkenningsmogelijkheden en meer. Wanneer je bijvoorbeeld persoonsherkenning activeert, dan volgt de camera die persoon zodra die herkent wordt. 

Dankzij de draaibasis is dat ook een eitje. Dat betekent dat je de Aqara Camera Hub G3 op veel plekken in huis kwijt kunt en dus niet afhankelijk bent van een bepaalde hoek op positie. Je hoeft er alleen voor te zorgen dat de camera kan draaien en niets in de weg van de lens staat.

©PXimport

Aqara Camera Hub G3 – conclusie

Naast ondersteuning voor Google Assistant en Amazon Alexa, is er tevens ondersteuning voor Apple HomeKit. Dat maakt dit systeem tot één van de breedst inzetbare camera’s van dit moment. Het grote nadeel is dat je hem niet kunt opnemen in een Zigbee-netwerk en die alleen reageert op en samenwerkt met andere apparaten van Aqara. 

Je kunt wel beelden bekijken op smart display van Google, Amazon, Lenovo en meer, maar daar houdt de smarthome-ondersteuning bij op. Gelukkig is de app toegankelijk en zeer uitgebreid en is ook het design een groot pluspunt van dit model.

Bovendien is de beeldkwaliteit van hoog niveau, ook wanneer je beelden bekijkt wanneer het een beetje donker is. De audiokwaliteit is verstaanbaar voor iedereen; maar wellicht dat je internetverbinding parten speelt en gaten openlaat in de communicatie. Het duurt soms net even te lang voordat de camera reageert op commando’s vanuit de app, maar dat is onderaan de streep overkomelijk. Verder biedt dit model van 119,99 euro alleen maar voordelen aan.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.