Het Bosch Purion-display is een wat oudere fietscomputer die je vroeger wat vaker tegenkwam dan nu. Maar hij is er nog steeds en kan als een wat simpeler en goedkoper alternatief fungeren. Hoe werkt dit systeem precies en hoe pas je de instellingen aan? We vertellen je er alles over in het uitgebreide artikel.

In vergelijking met de Bosch Kiox, Bosch Intuvia en Shimano Steps is de Bosch Purion een veel simpeler apparaat. Niet alleen in de functionaliteiten, maar ook in de bediening. Daarnaast is opvallend dat het systeem werkt op een simpele CR 2016-batterij. Dit is een soort platte munt, die je gewoon bij de supermarkt of natuurlijk de fietshandelaar kunt kopen. Je hebt twee van deze zogenaamde knoopcellen nodig om de boordcomputer van stroom te voorzien.

©VladaKg03 - stock.adobe.com

Bosch Purion inschakelen en gebruiken

Aan de bovenkant van de Bosch Purion zit de aan-uitknop. Wanneer je die kort indrukt, gaat het scherm aan. Je krijgt drie verschillende indicatoren te zien. Het grote getal is je huidige snelheid, daaronder staat de ondersteuningsmodus en daaronder staat dan weer de batterij-indicator. Links naast het display zitten twee knoppen: de plus- en minknop. Door op de knoppen te drukken, wissel je van stand. Dit zijn off (uit), eco, tour, sport en turbo. Turbo is de hoogste ondersteuning.

E-bikes hebben vaak meerdere functies, maar dit display (en tevens bedieningspaneel) heeft daar niet genoeg knoppen voor. Daarom moeten we bijvoorbeeld de plusknop ingedrukt houden om de lampen te activeren. Links naast de batterij-indicator verschijnt dan een symbool. Dan weet je – ook overdag – dat de verlicht aan staat. Door dezelfde knop wederom even vast te houden, schakel je de lampen weer uit. Ga hier verstandig mee om, zodat de accu niet onnodig energie verbruikt.

Met de minknop kunnen we extra informatie opvragen. Die informatie verschijnt dan in de regel van de stand die je gebruikt. Dat begint bij trip (de dagteller), total (het totaal aantal gereden kilometers) en range. Range staat voor bereik, en geeft dus aan hoeveel kilometer je nog met ondersteuning kunt fietsen. De ondersteuningsmodus heeft veel invloed op het bereik, logischerwijs. Als je dus een lekker eind wilt fietsen, kun je het beste van de eco- of tourstand gebruikmaken.

Loopstand gebruiken

Elektrische fietsen hebben vaak een zogenaamde loopstand. In deze modus gaat de fiets vanzelf naar voren met een snelheid van ongeveer vijf kilometer per uur. Het is de bedoeling dat je die stand activeert wanneer je met de e-bike aan de hand een stukje gaat lopen. Bijvoorbeeld wanneer je hem in de schuur zet of wanneer je over de stoep loopt. Je drukt hiervoor eerst op de walkknop (die zit onderop het schermpje) en daarna (binnen drie seconden) op de plusknop.

Zo’n loopstand wordt ook wel duwhulp genoemd, net zoals bij andere e-bikes. De modus stopt automatisch wanneer je harder loopt dan zes kilometer per uur. Dat gebeurt ook wanneer de elektrische fiets op wat voor manier dan ook geblokkeerd wordt (je gebruikt de remmen of je loopt ergens tegenaan) of wanneer je de plusknop loslaat. Daarna keert de fiets terug naar de vorige stand waar die in stond. Onthoud dus dat als je de hulp wil uitschakelen, je de plusknop loslaat.

Tot slot kijken we nog even naar hoe je de meeteenheid verandert van kilometer per uur naar mijl per uur (of andersom): dat doe je door de minknop en de powerknop gelijktijdig in te drukken. Een kind kan de was doen!

Liveservicegames en hero shooters waren in 2016 niet per se nieuw. Destiny ging al twee jaar hard, en hoewel nieuwkomer Overwatch erg goed ontvangen werd, trokken sommigen al snel vergelijkingen met Valve’s inmiddels oude Team Fortress 2. Toch wist de hero shooter van Blizzard een Game of the Year Award voor de neus van onder andere Uncharted 4: A Thief’s End weg te grissen. Het was een glorieus begin van een moeizaam traject.

In de afgelopen tien jaar onderging Overwatch grote veranderingen. Na een groot succes met ruim 50 miljoen totale spelers in de eerste drie jaar kondigde Blizzard in 2019 aan dat er een vervolg zou komen, dat ‘naast het originele Overwatch’ moest bestaan en uitgebreid werd met Player-versus-Environment-content. De 6-tegen-6 Player-versus-Player-gameplay waar Overwatch om bekendstaat, zou blijven bestaan en voorzien worden van dezelfde content in de twee games. Ook zou Overwatch 2 een exclusieve PvE-modus met een verhaallijn en skill-trees krijgen, waarmee ieder personage op zowel grote als subtiele wijze aangepast kon worden.

©Blizzard

Nee, toch niet

Wie Overwatch 2 sinds de early access-verschijning eind 2022 heeft gespeeld, weet dat daar maar bar weinig van is waargemaakt. Overwatch en Overwatch 2 werden ten eerste geen aparte titels: laatstgenoemde heeft de plaats van het origineel simpelweg ingenomen. Die verhaalmodus? Voor 15 euro kreeg je met de 1.0-release van Overwatch 2 in augustus 2023 toegang tot drie missies. Die verkochten niet goed genoeg voor Blizzard – volgens bronnen Bloomberg - waarmee de mogelijkheid van meer PvE-content direct werd begraven.

Het was toen zelfs al bekend dat de PvE-modus grotendeels geschrapt was, gezien de modus volgens regisseur Aaron Keller ‘de focus tijdens het ontwikkelproces van de game belemmerde’. Dat is geen vreemde redenering, maar PvE was wel juist datgene dat Overwatch 2… nou ja, Overwatch 2 maakte. Uiteindelijk was de lancering van de ‘nieuwe’ game vooral een grote update, met drie nieuwe personages, wat extra arena’s en een nieuwe 5v5-opzet in plaats van 6v6. Er stond nu slechts een ‘2’ achter.

©Blizzard

Een alternatieve toekomst

Recent werd aangekondigd dat Overwatch 2 het cijfer van de naam afknipt met het twintigste seizoen en dus weer gewoon Overwatch heet – we zijn dus weer terug bij af. Ik stapte zelf destijds op de Overwatch-trein door juist de belofte van PvE in het vervolg, en heb uiteindelijk pakweg 300 uren tussen beide games verdeeld. Hoewel ik naarmate de tijd vorderde wat uren in de competitieve modus stak, maakte het spelen met vrienden de ervaring écht vermakelijk.

Gezellig kletsen, schreeuwen tegen willekeurige teamgenoten en de mix van tactiek en variatie die de vele personages in Overwatch bieden: dat staat mij bij. Een PvE-modus waarin juist dat samenspel en de speelwijze van de verschillende heroes aan te passen zijn naar jouw speelstijl was een soort heilige graal, die uiteindelijk dus nooit verscheen. Dat is eeuwig zonde. De competitieve e-sportscene van Overwatch is al sinds het begin een belangrijk aspect van de game, dus ergens is het begrijpelijk dat het team dit niet uit het oog wilde verliezen.

©Blizzard

Maar juist in de laatste jaren zien we een interessante verschuiving naar PvE, of in ieder geval multiplayer-ervaringen die niet geheel om competitie draaien. Denk aan Helldivers 2 van een paar jaar terug, waarin vrienden en willekeurige spelers het opnemen tegen legioenen aan vijanden – en zelfs wereldwijd samen naar een doel werken. Of de explosie aan zogenaamde ‘friendslop’ games als Peak en Lethal Company, die geheel draaien om het samen uitvoeren van taken als een berg beklimmen of het verzamelen van schroot. Een game als Arc Raiders bevat daarbij ook PvP-elementen, maar staat ook bij omdat meerdere spelers samen kunnen komen om een gigantische robot te verslaan. Video’s waarbij spelers plots oude vrienden tegenkomen in de game tonen aan waarom PvE momenteel zó ontzettend leuk kan zijn.

De realiteit

Het is achteraf makkelijk te zeggen, maar de originele visie voor Overwatch 2 had best een prominente rol in het huidige gamelandschap kunnen bekleden. Met de aankondiging werden uitgebreide skilltrees getoond voor de verschillende personages waar Overwatch om bekendstaat.

©Blizzard

Een van Mei’s speciale vaardigheden is bijvoorbeeld het veranderen in een ijspegel, om zo health terug te verdienen en een paar seconden onverwoestbaar te zijn. Met een van de skills die getoond werd veranderde deze ijspegel in een ijsbal, waarmee ze op spectaculaire wijze door groepen vijanden kan kegelen. De PvE-modus had de potentie om een soort zandbak voor dergelijke ideeën en ingrijpende veranderingen voor het klassieke Overwatch te worden. Een speelsere mix van skills en samenwerking om juist die avonturen uit bijvoorbeeld een Helldivers 2 te nabootsen. De tactische teamgameplay had dan ook niet hoeven verdwijnen, het zou juist vet geweest zijn om met vrienden verschillende skills af te stemmen en los te laten op de robots van Null Sector.

Dat is nog zoiets: de lore en verhaallijn van Overwatch zijn ontzettend interessant, en had meer in de schijnwerpers kunnen staan met de PvE-insteek. Nog voordat ik de games überhaupt had aangeraakt, verslond ik de prachtig geanimeerde filmpjes van Blizzard en verhalen die ze voor de personages uitbrachten.

Wat ik dan ook zie van de nieuwe update wringt met mijn gevoel. Ja, het lijkt erop dat Blizzard een inhaalslag maakt en sneller met nieuwe personages komt om de game fris te houden. Het wekt de indruk dat we weer terug zijn bij het ‘oude’ Overwatch, en dat de ontwikkelaar nog altijd een sterke hero shooter wil behouden nu concurrenten als Marvel Rivals het speelveld hebben betreden. Toch kan ik het niet laten om te fantaseren over hoe Overwatch meer had kunnen zijn dan een hero shooter.

De realiteit is dat het Overwatch-team geen goede balans wist te vinden tussen het bijhouden van de PvP- en competitieve scene van Overwatch en de ontwikkeling van de PvE. Zonde, want zeker in het huidige multiplayerklimaat, waar mensen steeds meer achterover lijken te hangen om met elkaar te spelen in plaats van tegen elkaar, had het originele Overwatch 2 perfect gepast.

Samen met onze vrienden van bol geven we wekelijks een nieuwe game weg, en deze week is dat natuurlijk Mario Tennis Fever.

Fever verscheen namelijk deze week voor de Nintendo Switch 2 en is volgens onze Simon een uitstekende Mario-sportgame. Met z'n Fever Rackets - die speciale slagen vol onvoorspelbare effecten mogelijk maken - goede basisgameplay en flink wat content weet Fever boven de afgelopen delen uit te stijgen:

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Winnen

Wat moet je doen om te winnen? Ga naar de website van bol, vind de productcode in de url (bestaande uit zestien cijfers) en vul die hieronder in het invulformulier in! Vergeet ook niet je naam en emailadres in te vullen, dan sturen we je zo snel mogelijk een code om de game fysiek op bol.com te bestellen!

Werkt het formulier niet? Klik dan hier.