Het Bosch Kiox-display is een moderne fietscomputer die je aan een app op je smartphone kunt koppelen en bedoeld voor mensen die iets meer uit hun elektrische fietservaring willen halen. Maar hoe werkt dit systeem precies en hoe pas je de instellingen aan? We vertellen je er alles over in het uitgebreide artikel.

Wanneer je de Bosch Kiox voor het eerst uit de doos haalt, is het de bedoeling dat je hem eerst een uur oplaadt. Dat doe je met een micro-usb-kabel. Mocht je de aansluiting niet kunnen vinden: die zit onderop achter een afdekkapje. Na het opladen schuif je het display op de houder op de fiets, totdat je een klik hoort. Links op het stuur vind je de bediening van het scherm. Aan de voorkant van de unit zit de aan- en uitknop. Na het indrukken van die knop gaat het scherm aan.

Maar liefst vijf knoppen op de Bosch Kiox

Vervolgens kom je terecht op de pagina waar je gebleven was, op het moment dat je de Bosch Kiox uitschakelde. Met de knoppen links op het bedieningspaneel kun je de weergave op het scherm aanpassen. Er zijn maar liefst vijf knoppen aanwezig: links, rechts, plus, min en de bevestigingsknop. Soms moet je eerst even op OK (een knop op het display) drukken om toegang te krijgen tot de rest van de functies. Je drukt op OK via de bevestigingsknop links.

Wanneer je dan op de links- of rechtsknop drukt, dan blader je door de weergaven. Zo kun je je afstand, reistijd en snelheid zien, het vermogen en het cadans bekijken (dit geeft aan hoe snel je met je pendalen rondgaat), wat het bereik is van de e-bike zien of je smartphone gekoppeld is en de huidige snelheid. Ondertussen zie je bovenin, in de statusregel, hoe het gesteld is met de accu en in welke modus je rijdt. Je mag altijd zelf weten welke informatie je in beeld hebt staan.

Sneller of langzamer?

Met de plus- en minkop bepaal je in welke stand je rijdt. Per fiets verschilt het aanbod, maar meestal heb je de keuze uit off, eco, Tour+, eMTB en Turbo. Wanneer je een stand uitkiest, dan verandert de kleur van de tekst in de statusregel. Ook zie je dat de kleur op het bedieningspaneel verandert. Tot slot is er nog de zogenaamde duwhulp (ook wel eens loopstand genoemd). Die heb je nodig wanneer je met je fiets gaat lopen. Je activeert hem door de minknop ingedrukt te houden.

Dan komen we aan bij de instellingen. De knop voor instellingen tref je aan in hetzelfde menu als de smartphonekoppeling. Je opent het menu met de bevestigingsknop links door de knop op het scherm met de pijltjestoetsen te selecteren. Vervolgens kun je in het menu naar een volgende pagina te gaan door een functie of onderdeel te selecteren en op rechts te drukken. Dan kom je in een submenu terecht. Met de knop naar links kom je uiteraard weer op de vorige pagina terecht.

De tijd en meer aanpassen

Binnen de instellingen kun je naar Systeem gaan. Daar tref je allerlei opties aan die je kunt aanpassen of personaliseren. Denk dan aan de tijd, maar ook aan de taal of de meeteenheden. Wil je de tijd aanpassen op je Bosch Kiox? Ga dan naar Instellingen > Systeem > Tijd en pas met de plus- en minknoppen de tijd aan (handig voor wanneer je wil schakelen tussen zomer- en wintertijd). En net zoals bij alle andere instellingen is het zo dat je de keuzes bevestigt met de bevestigingsknop.

Tot slot kun je ook een app koppelen aan de fiets. De app is gratis beschikbaar voor Android en iOS en stelt je onder meer in staat de maximale snelheid aan te passen. Ook stel je via de app in dat de fiets alleen met ondersteuning werkt op het moment dat je telefoon in de buurt is. Dit kun je zien als een soort elektronische beveiliging; Bosch Kiox werkt dan alleen wanneer je smartphone gekoppeld is. Verder krijg je handige overzichten van je tochten te zien en kun je je routes inplannen.

Op zoek naar een andere fietscomputer? Bosch heeft ook de Intuvia, terwijl het merk Shimano de Steps aanbiedt.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.