We moeten verduurzamen vanwege het klimaat en daarom wordt groot ingezet op elektrisch rijden en huizen van het gas afkoppelen. Alleen hoe goed gaan die twee zaken samen? Een elektrische auto is een grootverbruiker van energie en ook een warmtepomp is geen kleinverbruiker in huis. Zonnepanelen bieden dan uitkomst, maar je moet wel met een paar factoren rekening houden als je een warmtepomp en een elektrische laadpaal wil voorzien van stroom met zonnepanelen.

🔋 Na het lezen van dit artikel weet je: Of je meterkast geschikt is voor een warmtepomp of elektrische laadpaal | Hoe je kunt berekenen hoeveel zonnepanelen je ongeveer nodig hebt | Dat je niet altijd kunt laden met zonne-energie

Lees ook: Thuis een laadpaal installeren? Dit moet je eerst doen

Kun je een elektrische auto laden met energie van zonnepanelen?

Als je thuis een laadpaal wilt installeren voor je elektrische auto, dan kan het slim zijn om ook meteen zonnepanelen te installeren. Hierdoor kun je op zonnige dagen de energierekening beperken door de opgewekte stroom van je zonnepanelen te gebruiken om de accu van je elektrische auto op te laden. De vraag is natuurlijk: hoeveel panelen heb je nodig?

Het antwoord op die vraag is helaas niet eenvoudig. Dit is namelijk van veel factoren afhankelijk. Om te beginnen is het belangrijk om te weten hoeveel je auto verbruikt. Je kunt dit schatten door het verbruik van je auto in kilowattuur per kilometer te nemen. Vermenigvuldig dit aantal met het aantal kilometer dat je gemiddeld per jaar rijdt en je krijgt het aantal kWh dat de zonnepanelen in ieder geval moeten opwekken om je auto te kunnen opladen.

Dit getal is wel de situatie onder ideale omstandigheden, want je kunt je auto niet altijd opladen tijdens momenten dat de zon schijnt. Daarnaast wil je waarschijnlijk ook andere apparaten in huis van stroom voorzien met je zonnepanelen. Neem dit verbruik dus ook mee in je berekening om te kijken hoeveel panelen je nodig hebt.

Kun je een laadpaal installeren als je ook een warmtepomp hebt?

Mocht je al een warmtepomp of een elektrische auto hebben, dan weet je al dat ze allebei veel energie verbruiken. Zowel voor een warmtepomp als een laadpaal voor elektrische auto aan huis moet je een fase-3-meterkast hebben. Daarnaast moet je genoeg capaciteit hebben om beide te kunnen voorzien van stroom. Mocht je niet weten of je genoeg capaciteit hebt, laat dan een specialist komen om dit te controleren.

Een laadpaal en warmtepomp kunnen allebei voorzien worden voorzien van stroom via zonnepanelen. Hiervoor heb je wel meer panelen nodig dan wordt ingeschat voor het verbruik van een gemiddeld huishouden.

©Robert Poorten

Hoeveel panelen heb je gemiddeld nodig voor een elektrische auto en warmtepomp?

Voor een elektrische auto met een gemiddeld verbruik wordt meestal tussen de 8 en 10 zonnepanelen geadviseerd. Voor een warmtepomp is dit 7 tot 9 panelen. Wil je ook de rest van je elektrische apparatuur zoveel mogelijk op zonne-energie laten draaien? Dan zit je al snel op circa 20 zonnepanelen. Natuurlijk is dit aantal variabel en afhankelijk van verschillende factoren, zoals bijvoorbeeld de ligging van je huis (en daarmee je zonnepanelen). Daarom is het verstandig om je te laten adviseren door een specialist voor je een grote investering doet om zonnepanelen te laten plaatsen.

Volledig laden zonder netstroom erg lastig

Daarnaast moet je er rekening mee houden dat je niet altijd wilt of kunt laden op momenten dat ook de zon schijnt. Na zonsondergang bijvoorbeeld, maar ook tijdens een zeer bewolkte dag, kan het vermogen van de zonnepanelen niet meer voldoende zijn om alles van stroom te voorzien. In die gevallen moet je terugvallen op netstroom en maak je meer kosten. Gelukkig is er nog een salderingsregeling. Kort gezegd betekent dit dat de energie die je gedurende het jaar terug levert aan het net, mag wegstrepen tegen je verbruik. Deze regeling wordt alleen langzaam afgebouwd, dus voor de lange termijn moet je rekening houden met hogere kosten.

Lees ook: Zonnepanelen en de salderingsregeling: nu en straks

©Thomas Holt

Een laadpaal aan huis of een laadpaal in de straat

Het kan zijn dat je na het maken van de rekensom tot de conclusie komt dat het niet mogelijk is om zowel een elektrische laadpaal als een warmtepomp te voorzien van stroom met zonnepanelen. Bijvoorbeeld door de ligging van je huis of omdat er simpelweg niet genoeg panelen op het dak passen. Een alternatief vinden voor een warmtepomp is lastig, maar voor een laadpaal zijn er gelukkig meer mogelijkheden. Je kunt namelijk bij de gemeente een aanvraag doen voor een openbare laadpaal in de straat. Deze moet je weliswaar delen met de buren, maar je hoeft dan niet zelf een grote investering te doen in de laadpaal en eventuele extra zonnepanelen. Laden via een openbare paal kost wel altijd geld, ook als de zon schijnt.

Lees ook: Zo vraag je een openbare laadpaal aan

Kun je een laadpaal thuis laten plaatsen? Check hier het aanbod bij Coolblue.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.