Onlangs bestempelde Irwin van InstaAutoVlog de nieuwe BMW i5 als een van de fijnste en beste elektrische BMW's van dit moment. De verfijning, rijbeleving en de meer dan prima EV-capaciteiten zorgden voor een grote glimlach. Deze glimlach werd nog breder na de onthulling van de nieuwe 5-serie Touring die – in navolging van de sedan – óók als i5 op de markt verschijnt.

Chique verschijning

De demo-verantwoordelijke van BMW Nederland heeft zichzelf weer overtroffen, want er stond een zeer chique Tanzanit Blue Metallic i5 Touring op ons te wachten. Mede dankzij de mat-satijnen raamomlijsting, 20-inch lichtmetalen wielen en M-uitgevoerde bumpers presenteert de auto zich als een chique en strakke verschijning. Het rustige lijnenspel dat de designers ook op de Touring hebben weten door te trekken, draagt daar zeker aan bij.

Met een lengte van 5,06 meter en een breedte van 1,90 meter is de Touring qua afmetingen nagenoeg identiek aan de sedan. Opvallend genoeg is deze Touring met een hoogte van 1,50 meter wel een centimeter lager dan zijn sedan-broer.

Bekijk onderaan dit artikel een video van de BMW i5 Touring!

©Irwin Versteegh

Moderne cockpit

Bij het instappen valt de lage, maar comfortabele instap op. We nemen plaats in een aangename en ruim opgezette cabine. De optionele comfortstoelen zitten uitstekend en ook de verstelling van het stuur is prima in orde. Op het dashboard pronkt BMW's nieuwste generatie Live Cockpit Professional, waarin twee lcd-displays een hoofdrol spelen. Het rechterdisplay is een touchscreen, maar voor de meer traditionele BMW-rijder is de iDrive-controller nog steeds aanwezig.

©Irwin Versteegh

Bedieningsgemak met kanttekening

Het is opmerkelijk dat sommige andere BMW-modellen, zoals de iX1 en de 2-Serie Active Tourer, niet meer over de iDrive-controller beschikken. Het aanraakscherm voldoet goed en zorgt in potentie voor meer ruimte op de middenconsole. De interface is voor alle BMW's hetzelfde, ongeacht of ze een iDrive-controller hebben of niet. Deze gelaagde interface kan soms wat ingewikkeld zijn, maar is wel up-to-date met onder andere een goed werkende EV-routeplanner en actieve batterijverwarming voorafgaand aan een snellaadsessie.

©Irwin Versteegh

Beperkte ruimte achterin

De achterbank stelt helaas wat teleur. Het vrij traditionele CLAR-platform laat zich hier gelden, inclusief een forse cardantunnel (die uiteraard volledig overbodig is bij een EV). De beenruimte is daardoor krap en ook onze voeten kunnen we niet goed kwijt. Door de hoge vloer is de zitpositie matig. Alleen de hoofdruimte is overtuigend. Overigens is het gebruik aan ruimte achterin geen verrassing, aangezien de sedan-i5 op dit vlak ook niet weet te imponeren, zeker niet gezien het segment waarin hij opereert.

©Irwin Versteegh

Ruime bagageruimte

Het paradepaardje van de Touring is uiteraard de bagageruimte. Met een totaal van 490 liter biedt hij 90 liter méér inhoud dan de sedan. Na het neerklappen van de achterbank heb je echter maximaal 1700 liter tot je beschikking. Er ontstaat dan bovendien een vlakke laadvloer. Helaas is de opbergruimte onder de vloer (zoals in de sedan) verdwenen, waardoor de laadkabel daar niet kan worden opgeborgen.

©Irwin Versteegh

Efficiënte aandrijflijn

De i5 e-Drive 40 Touring is uitgerust met een 340 pk sterke elektromotor op de achteras. Dankzij een netto 81kWh-batterij heeft de auto een maximaal bereik van 560 km (WLTP) en kan standaard met een 11kW-boordlader of maximaal 205 kW (DC) worden bijgeladen. Vooral het adequate energieverbruik is positief. We noteerden een gemiddeld verbruik van 18 kWh/100 km, wat netjes is en goed voor een praktijkbereik van ongeveer 450 km. Voor wie meer vermogen en tractie wenst, is er de vierwielaangedreven M60 xDrive met 605 pk en 445 km bereik.

©Irwin Versteegh

Fijne rijeigenschappen, behalve rechtuit...

Het rijden met de i5 Touring is zeer aangenaam, zij het met een kleine maar. We reden met de e-Drive40. Net als de i4 en i5 sedan kent deze een wat ondermaatse rechtuitstabiliteit, wat we toch als hinderlijk ervoeren. Qua rijdynamiek zit het verder gelukkig wel snor. De i5 voelt lichter aan dan hij is en daardoor soms bijna speels. Dat is mede te danken aan het 'adaptief onderstel professional' onder de testauto, inclusief vierwielbesturing.

©Irwin Versteegh

Voorsprong op de concurrentie

Dat BMW momenteel het best verkochte elektrische automerk is, mag geen verrassing zijn. Het merk zet stevig door en heeft met de i5 Touring een unieke auto in het aanbod. Met deze volledig elektrische stationwagon in het e-segment geeft BMW eigenlijk alle andere premiummerken het nakijken.

Meer weten? Bekijk dan de video hieronder! 

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.