Ga je verhuizen en neem je je laadpaal mee? Met een goede voorbereiding voorkom je ongewenste verrassingen. Lees hier hoe je een laadpaal probleemloos verhuist naar je nieuwe woning.

Voorbereidingen voor het verhuizen van een laadpaal

Voor het verhuizen van een laadpaal moet een aantal zaken geregeld worden. Het is slim om hier ruim op tijd over na te denken, zodat je laadpaal gebruiksklaar is zodra je in je nieuwe huis woont.

De eigenaar van de laadpaal

Je weet waarschijnlijk wel of je de eigenaar van de laadpaal bent. Maar je bent niet de eerste die wordt verrast door het feit dat het laadstation geleased is. Controleer altijd eerst of je een contract hebt met een leverancier en wat de voorwaarden voor een verhuizing zijn.

©Daisy Daisy

De nieuwe locatie van de laadpaal

Heb je een eigen parkeerplaats bij je nieuwe woning? Dan is het plaatsen van de paal waarschijnlijk geen probleem. Maar als je een parkeerplaats deelt met een Vereniging van Eigenaren (VvE), dan zul je de installatie eerst moeten overleggen. Wanneer je geen eigen parkeergelegenheid hebt, is het plaatsen van je privélaadpaal lastiger, maar lang niet altijd onmogelijk. Je mag namelijk een kabel tot 10 meter vanaf de laadpaal bij je huis naar een auto op een nabijgelegen parkeerplaats gebruiken. De regels verschillen per gemeente, dus check die eerst even voordat je met deze operatie begint. Als dit allemaal niet toegestaan is, kun je bij de gemeente een openbare laadpaal aanvragen. Daarvoor is www.laadpaalnodig.nl het aangewezen platform.  

Een wandlader of een paal?

Als je een eigen oprit hebt, is een wandlader over het algemeen de gemakkelijkste optie. Een laadpaal heeft als voordeel dat je deze van de woning af kunt plaatsen. Bepaal vooraf wat het handigst is bij je nieuwe woning en of je je huidige laadstation gewoon mee kunt nemen.

Publiek of voor privégebruik?

Bij een publieke laadpaal kan iedereen zijn of haar auto opladen. Je kunt je eigen laadpaal daarvoor aanmelden en als eigenaar bepaal jij het tarief dat anderen betalen. Maar daar heb je wel een vergunning voor nodig. Je laadstation wordt geregistreerd, zodat anderen die kunnen vinden op een van de vele apps. Heb jij je laadpaal beschikbaar gesteld voor publiek gebruik? Dan is het iets meer papierwerk om de verhuizing te regelen.

Ook lezenswaardig: De 5 goedkoopste manieren om thuis je elektrische auto op te laden

©Gregor Jeric gjeric@gmail.com

Koper heeft interesse in de laadpaal?

Het komt nogal eens voor dat de nieuwe eigenaar van een huis dacht dat de laadpaal inbegrepen was bij de koop. Normaal gesproken is een laadstation geen onderdeel van het huis. Maar het is wel mogelijk om hier afspraken over te maken met de koper. Het kan namelijk praktischer zijn om het station niet mee te verhuizen. Bijvoorbeeld wanneer deze niet aangesloten of geplaatst kan worden bij de nieuwe woning.

Een andere optie is dat de laadpaal niet meer ideaal of toereikend is voor je huidige elektrische auto. Kosten van het demonteren, verplaatsen en opnieuw installeren van de laadpaal worden dan voorkomen. Je zult zelf de afweging moeten maken of het verkopen van het laadstation handig is in jouw situatie.

Abonnement van de laadpaal

Maak je gebruik van een abonnement? Zorg er dan voor dat je dat tijdig laat overzetten naar de nieuwe plek. Zo voorkom je dat je de laadpaal tijdelijk niet kunt gebruiken. Overleg de verhuizing met je provider om jouw specifieke situatie door te spreken en een migratie te plannen.

De nieuwe groepenkast voorbereiden

Voor de verhuizing is het verstandig om het een en ander te weten te komen over de nieuwe groepenkast en wat de verschillen zijn met je huidige. In principe is iedere groepenkast geschikt voor het opladen van elektrische auto’s. Maar een standaard 1-fase groepenkast beschikt over 230V en 16A, waardoor het maximale laadvermogen 3,7 kWh is. Het opladen van een accu van 90 kW duurt daarmee meer dan 24 uur.

Daarom is het nuttig om de groepenkast uit te rusten met 3 fasedraden en er zo een 3-fase groepenkast van te maken. Het aantal kWh, en dus de laadtijd, verdrievoudigt hierdoor. Er zijn zelfs groepenkasten die, in plaats van de standaard 16A, 32A aankunnen. Het is hoe dan ook belangrijk om vooraf uit te zoeken wat de verschillen zijn tussen je huidige en nieuwe groepenkast.

Zo weet je welk type groepenkast je hebt

Of je een 1- of 3-fase groepenkast hebt, lees je eenvoudig af op de kWh-meter. Bij een 1-fase aansluiting staat er 220/230V. Een 3-fase aansluiting wordt aangeduid met 380/400 V of 3×220/230 V. Je bepaalt zelf of je het nodig vindt om de meterkast te verzwaren, maar laat deze operatie wel altijd uitvoeren door een bevoegd elektricien.

Lees ook: Hier moet je op letten bij de keuze van een laadpaal thuis (en op kantoor)

Ontkoppeling, transport en installatie

Je hebt nu al het andere gepland, nu de daadwerkelijke verhuizing van de laadpaal nog. Hoe regel je de ontkoppeling, transport en montage?

Ontkoppeling en transport

Voor het ontkoppelen en het transport van de laadpaal schakel je een professionele installateur in. Die zorgt over het algemeen ook voor de installatie op de nieuwe locatie. Tijdens een verhuizing ben je tenslotte al druk genoeg. Daarom is het prettig om een partij in te schakelen die het hele proces van A tot Z voor je regelt.

Plaatsen van de laadpaal

De installateur die de laadpaal plaatst, legt ook meteen de bekabeling van de meterkast naar het laadstation. Een bevoegd bedrijf kijkt vooraf wat de situatie bij je huidige en toekomstige woning is en zal op basis daarvan een prijsindicatie geven.

©Summit Art Creations - stock.adobe.com

Wat kost dat?

Zelf een laadpaal verhuizen is geen goed idee, tenzij je een bevoegd monteur of elektricien bent. Voor het demonteren, transporteren en plaatsen van een laadpaal ben je al snel tegen de 1000 euro kwijt, en nog een stuk meer als je bijvoorbeeld de meterkast laat aanpassen. Hou vooraf rekening met de kosten zodat je niet achteraf voor een vervelende verrassing komt te staan.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.