Je hebt een elektrische auto gekocht, maar nu moet je alweer de volgende belangrijke keuze maken. Welke laadpaal moet je kiezen en welke is geschikt voor jouw situatie?

Net als bij elektrische auto’s is de wereld van laadpalen erg divers. Verschillende laadpalen hebben verschillende kenmerken, capaciteiten en opties. Om je op weg te helpen, vertellen we je hier waar je op moet letten bij de keuze van een laadpaal thuis, en op kantoor. 

1- of 3-fase-aansluiting

Ongeacht het feit of jouw huis een 1- of 3-fase-aansluiting heeft en je EV een 1- of 3-fase-boordlader heeft, is het altijd verstandig om een laadpaal te kiezen die met 3-fase-stroom overweg kan. Misschien wil je nu nog niet sneller laden (dat doe je namelijk met een 3-fase-aansluiting, waarvoor je de meterkast en aansluiting mogelijk moet aanpassen), maar in de toekomst wel. Dan is het maar beter dat jouw laadpaal daar vast klaar voor is. 

Het verschil in laadsnelheid tussen een laadpaal met 1- of 3-fase-aansluiting is namelijk best groot. Heb je een 1-fase-aansluiting die is afgezekerd op 16 ampère (A), dan kun je laden met maximaal 3,6 kW. Heb je een 3-fase-aansluiting, dan kun je met dezelfde stroomsterkte met maximaal 11 kW laden. Dat scheelt enorm in laadtijd. 

©David.Sch

Laadpunt of laadpaal

Bedenk goed waar je je laadpunt precies wilt hebben. Parkeer je je auto altijd naast je huis, dan is het waarschijnlijk verstandig om een laadpunt aan de muur en in de buurt van de meterkast te monteren. Dat kost namelijk het minste geld. Parkeer je je auto niet in de buurt van een muur, dan moet je het laadpunt op een paal monteren. Dat kan, inclusief montage, zo een paar honderd euro extra kosten, ook omdat je waarschijnlijk een langere kabel nodig hebt die het laadpunt met de meterkast verbindt. Bijna elke lader is geschikt voor montage aan de muur of op een paal, en voor de functionaliteit van het laadpunt maakt deze keuze niets uit. 

Vaste of losse kabel

Ook hier weer een praktische keuze, die niets te maken heeft met de functionaliteit van het laadpunt. Thuis kan het bijvoorbeeld heel makkelijk zijn om een vaste kabel aan je laadpunt te hebben, zodat je bij thuiskomst niet de losse kabel in zowel je auto als het laadpunt hoeft te steken. Dat geldt mogelijk ook voor de laadpaal die je voor jouw werknemers en bezoekers faciliteert. 

Houd er wel rekening mee dat het laadpunt dan alleen te gebruiken is door auto’s met een en dezelfde aansluiting. Inmiddels gebruiken alle auto’s in Europa de Type 2-stekker, ook wel Mennekes-stekker genoemd. Toch rijden er ook nog auto’s rond met een Type 1-stekker. Deze kunnen dan niet van het laadpunt gebruikmaken. 

©Believe_In_Me

Dynamic Load Balancing

Steeds meer apparaten werken op stroom, ook bij jou thuis. Daarom is de kans groot dat er meerdere apparaten op hetzelfde moment om stroom vragen. Kies daarom altijd voor een laadpunt dat een vorm van Dynamic Load Balancing ondersteunt. Vragen veel apparaten tegelijkertijd om stroom en is het even niet nodig om je auto op te laden, dan zorgt de software ervoor dat er geen overbelasting van je thuisaansluiting plaatsvindt. 

Hier geldt opnieuw het volgende: mogelijk heb je nu nog geen inductieplaat of warmtepomp, en is Dynamic Load Balancing niet per se nodig. Toch is het fijn als je laadpunt hier al wel mee is uitgerust, zodat-ie is voorbereid op een toekomst waarin je méér elektriciteit zult gebruiken. We adviseren je dan ook om een laadpaal te kiezen die deze software ondersteunt. 

Slimme laadpaal

Dynamic Load Balancing is wat software betreft eigenlijk nog maar het begin voor een laadpunt. Heb je bijvoorbeeld zonnepanelen of in de toekomst een thuisbatterij? Of heb je een dynamisch energiecontract waarbij de stroomprijzen per uur verschillen? Kies dan een laadpaal die in staat is om met al die systemen samen te werken. Zo zijn er laadpunten die je kunt koppelen met je zonnepanelen of energiecontract, zodat je zelf niets hoeft te doen om zo slim en goedkoop mogelijk te laden.

Ook hier geldt: koop alvast een laadpunt dat er klaar voor is om in dit soort situaties optimaal zijn werk te doen. Nu zaken als zonnepanelen en dynamische energiecontracten steeds meer gemeengoed worden, is het slim om een laadpunt te kopen dat ook hiermee overweg kan. Zo hoef je deze niet over een paar jaar alweer te vervangen. 

©เลิศลักษณ์ ทิพชัย

Met of zonder autorisatie

Wil je een laadpunt voor thuis aanschaffen, dan klinkt het logisch om er eentje te kiezen waarbij je alleen de stekker hoeft aan te sluiten zodat-ie begint met laden. Jij bent waarschijnlijk de enige die er gebruik van maakt, bijvoorbeeld als je dat doet in een afgesloten garage.

Toch kan het heel handig zijn om een bepaalde vorm van autorisatie bij jouw eigen laadpaal te laten plaatsvinden. Zo voorkom je dat iedereen zomaar aan jouw laadpunt kan laden. Bovendien is het een eenvoudige manier om inzicht in je verbruik te krijgen. Dat is met name handig als je jouw auto zakelijk rijdt: zo worden alle stroomkosten eenvoudig en automatisch verrekend bij jouw werkgever. Door de autorisatie op jouw laadpunt wordt er namelijk maandelijks een factuur gestuurd voor de stroom die jij in je auto hebt geladen.

Er zijn overigens verschillende vormen van autorisatie bij een laadpunt. Zo zijn er laadpunten die – net als bij publieke laadpunten – werken met een laadpas/RFID-scanner. Ook zijn er laadpunten die met cijfercodes, apps of sleutels werken. Bepaal wat de handigste manier voor jou is en stem je keuze daar op af.

Er vallen ontslagen bij Wildlight Entertainment, dat eind januari nog hun multiplayergame Highguard uitbracht.

Wildlight bevestigde eerdere geruchten over een ontslagronde op social media. "Vandaag hebben we de moeilijke beslissing gemaakt om afscheid te nemen van een aantal teamleden, terwijl we een kerngroep van ontwikkelaars aanhouden om de game te blijven ondersteunen en innoveren."

Het bericht vervolgt: "We zijn trots op het team, talent en het product dat we samen hebben gecreëerd. We zijn ook enorm dankbaar voor de spelers die een poging waagden om de game te spelen, en allen die onderdeel van onze gemeenschap blijven."

Grootschalige ontslagronde

Hoewel Wildlight niet praat over de precieze hoeveelheid ontslagen, lijkt de vermelding van een "kernteam" dat overblijft te suggereren dat het om een aanzienlijke hoeveelheid mensen gaat.

Dat komt overeen met een LinkedIn-bericht van Alex Graner, een ontwikkelaar van die game die eerder ook aan Battlefield 6 werkte. Hij laat weten dat "het grootste gedeelte van het team" ontslagen is, waaronder hij zelf.

Over Highguard

Highguard is de debuutgame van Wildlight Entertainment. De game viel op voorhand vooral op omdat er een trailer van werd getoond aan het einde van The Game Awards eind vorig jaar. Die positie is meestal gereserveerd voor grote aankondigingen en aankomende games, en sommige kijkers vonden Highguard daar niet onder behoren.

Sinds eind vorige maand is Highguard speelbaar via Steam. De game ontving veel negatieve gebruikersrecensies, al heeft dat Wildlight niet tegengehouden om updates uit te blijven brengen. Rond release bereikte het spel een indrukwekkende gelijktijdige spelerspiek van bijna 100.000 mensen op Steam, maar inmiddels hangen de gelijktijdige spelersaantallen onder de 10.000. Het is dan ook aannemelijk dat dit deels de keuze om een grootschalige ontslagronde door te voeren heeft beïnvloed.

Lees hier meer informatie over Highguard.

Liveservicegames en hero shooters waren in 2016 niet per se nieuw. Destiny ging al twee jaar hard, en hoewel nieuwkomer Overwatch erg goed ontvangen werd, trokken sommigen al snel vergelijkingen met Valve’s inmiddels oude Team Fortress 2. Toch wist de hero shooter van Blizzard een Game of the Year Award voor de neus van onder andere Uncharted 4: A Thief’s End weg te grissen. Het was een glorieus begin van een moeizaam traject.

In de afgelopen tien jaar onderging Overwatch grote veranderingen. Na een groot succes met ruim 50 miljoen totale spelers in de eerste drie jaar kondigde Blizzard in 2019 aan dat er een vervolg zou komen, dat ‘naast het originele Overwatch’ moest bestaan en uitgebreid werd met Player-versus-Environment-content. De 6-tegen-6 Player-versus-Player-gameplay waar Overwatch om bekendstaat, zou blijven bestaan en voorzien worden van dezelfde content in de twee games. Ook zou Overwatch 2 een exclusieve PvE-modus met een verhaallijn en skill-trees krijgen, waarmee ieder personage op zowel grote als subtiele wijze aangepast kon worden.

©Blizzard

Nee, toch niet

Wie Overwatch 2 sinds de early access-verschijning eind 2022 heeft gespeeld, weet dat daar maar bar weinig van is waargemaakt. Overwatch en Overwatch 2 werden ten eerste geen aparte titels: laatstgenoemde heeft de plaats van het origineel simpelweg ingenomen. Die verhaalmodus? Voor 15 euro kreeg je met de 1.0-release van Overwatch 2 in augustus 2023 toegang tot drie missies. Die verkochten niet goed genoeg voor Blizzard – volgens bronnen Bloomberg - waarmee de mogelijkheid van meer PvE-content direct werd begraven.

Het was toen zelfs al bekend dat de PvE-modus grotendeels geschrapt was, gezien de modus volgens regisseur Aaron Keller ‘de focus tijdens het ontwikkelproces van de game belemmerde’. Dat is geen vreemde redenering, maar PvE was wel juist datgene dat Overwatch 2… nou ja, Overwatch 2 maakte. Uiteindelijk was de lancering van de ‘nieuwe’ game vooral een grote update, met drie nieuwe personages, wat extra arena’s en een nieuwe 5v5-opzet in plaats van 6v6. Er stond nu slechts een ‘2’ achter.

©Blizzard

Een alternatieve toekomst

Recent werd aangekondigd dat Overwatch 2 het cijfer van de naam afknipt met het twintigste seizoen en dus weer gewoon Overwatch heet – we zijn dus weer terug bij af. Ik stapte zelf destijds op de Overwatch-trein door juist de belofte van PvE in het vervolg, en heb uiteindelijk pakweg 300 uren tussen beide games verdeeld. Hoewel ik naarmate de tijd vorderde wat uren in de competitieve modus stak, maakte het spelen met vrienden de ervaring écht vermakelijk.

Gezellig kletsen, schreeuwen tegen willekeurige teamgenoten en de mix van tactiek en variatie die de vele personages in Overwatch bieden: dat staat mij bij. Een PvE-modus waarin juist dat samenspel en de speelwijze van de verschillende heroes aan te passen zijn naar jouw speelstijl was een soort heilige graal, die uiteindelijk dus nooit verscheen. Dat is eeuwig zonde. De competitieve e-sportscene van Overwatch is al sinds het begin een belangrijk aspect van de game, dus ergens is het begrijpelijk dat het team dit niet uit het oog wilde verliezen.

©Blizzard

Maar juist in de laatste jaren zien we een interessante verschuiving naar PvE, of in ieder geval multiplayer-ervaringen die niet geheel om competitie draaien. Denk aan Helldivers 2 van een paar jaar terug, waarin vrienden en willekeurige spelers het opnemen tegen legioenen aan vijanden – en zelfs wereldwijd samen naar een doel werken. Of de explosie aan zogenaamde ‘friendslop’ games als Peak en Lethal Company, die geheel draaien om het samen uitvoeren van taken als een berg beklimmen of het verzamelen van schroot. Een game als Arc Raiders bevat daarbij ook PvP-elementen, maar staat ook bij omdat meerdere spelers samen kunnen komen om een gigantische robot te verslaan. Video’s waarbij spelers plots oude vrienden tegenkomen in de game tonen aan waarom PvE momenteel zó ontzettend leuk kan zijn.

De realiteit

Het is achteraf makkelijk te zeggen, maar de originele visie voor Overwatch 2 had best een prominente rol in het huidige gamelandschap kunnen bekleden. Met de aankondiging werden uitgebreide skilltrees getoond voor de verschillende personages waar Overwatch om bekendstaat.

©Blizzard

Een van Mei’s speciale vaardigheden is bijvoorbeeld het veranderen in een ijspegel, om zo health terug te verdienen en een paar seconden onverwoestbaar te zijn. Met een van de skills die getoond werd veranderde deze ijspegel in een ijsbal, waarmee ze op spectaculaire wijze door groepen vijanden kan kegelen. De PvE-modus had de potentie om een soort zandbak voor dergelijke ideeën en ingrijpende veranderingen voor het klassieke Overwatch te worden. Een speelsere mix van skills en samenwerking om juist die avonturen uit bijvoorbeeld een Helldivers 2 te nabootsen. De tactische teamgameplay had dan ook niet hoeven verdwijnen, het zou juist vet geweest zijn om met vrienden verschillende skills af te stemmen en los te laten op de robots van Null Sector.

Dat is nog zoiets: de lore en verhaallijn van Overwatch zijn ontzettend interessant, en had meer in de schijnwerpers kunnen staan met de PvE-insteek. Nog voordat ik de games überhaupt had aangeraakt, verslond ik de prachtig geanimeerde filmpjes van Blizzard en verhalen die ze voor de personages uitbrachten.

Wat ik dan ook zie van de nieuwe update wringt met mijn gevoel. Ja, het lijkt erop dat Blizzard een inhaalslag maakt en sneller met nieuwe personages komt om de game fris te houden. Het wekt de indruk dat we weer terug zijn bij het ‘oude’ Overwatch, en dat de ontwikkelaar nog altijd een sterke hero shooter wil behouden nu concurrenten als Marvel Rivals het speelveld hebben betreden. Toch kan ik het niet laten om te fantaseren over hoe Overwatch meer had kunnen zijn dan een hero shooter.

De realiteit is dat het Overwatch-team geen goede balans wist te vinden tussen het bijhouden van de PvP- en competitieve scene van Overwatch en de ontwikkeling van de PvE. Zonde, want zeker in het huidige multiplayerklimaat, waar mensen steeds meer achterover lijken te hangen om met elkaar te spelen in plaats van tegen elkaar, had het originele Overwatch 2 perfect gepast.