Het D-SUV-segment krijgt er een nieuwkomer uit China bij: de BYD Seal U. Deze volledig elektrische SUV valt op door zijn ruime interieur en comfortabele rijeigenschappen. Na een duurtest van 1000 km onthult Irwin Versteegh van InstaAutoVlog de plus- en minpunten van deze Tesla Model Y-concurrent. Ontdek of deze veelzijdige nieuwkomer kan concurreren op actieradius, oplaadmogelijkheden en uitrusting.

Het is druk in het D-SUV-segment. De Tesla Model Y is nog altijd koploper in deze klasse, maar allerlei andere spelers willen ook scoren. Denk aan de Skoda Enyaq, de Hyundai IONIQ 5, maar zeker ook aan de Volkswagen iD.4. Dat is dan ook de reden dat BYD een paar maanden geleden de Seal U aan het gamma toevoegde. De eerste impressies van Irwin Versteegh van InstaAutoVlog kun je lezen in het artikel BYD Seal U: Chinees alternatief voor saaie Duitse SUV's. Lees snel verder om te zien hoe deze EV na 1000 kilometer bevalt!

Forse SUV

Met een lengte van 4,78 meter, een breedte van net geen 1,90 meter en een hoogte van net geen 1,67 meter is de Seal U een forse SUV. De importeur overhandigde me de sleutels van een Tian Qing Blue exemplaar, uitgevoerd in Design-trim. De andere uitvoering die je kunt kiezen is Comfort. Het is trouwens onmogelijk om deze twee uitvoeringen aan de buitenkant van elkaar te onderscheiden. Zo rollen ze allebei op 19-inch bi-color lichtmetalen wielen en Michelin Primacy-banden, zijn ze beide uitgerust met leddagrijverlichting en ledkoplampen, en is ook de keuze uit lakkleuren standaard. Verder zien we getint glas vanaf de B-stijl, een groot panoramadak en aluminium dakrails. 

Ook binnen in de auto is BYD scheutig wat betreft de uitrusting. We zien op leer lijkend materiaal voor de stoelbekleding; de stoelen zelf zijn standaard verwarm- en koelbaar. De zittingen zijn lang, bieden prima ondersteuning en ook de rugleuning is uitstekend gevormd. Gedurende de testweek heb ik de stoelen als zeer prettig ervaren. Zelf in de markt voor een Seal U? Ga dan wel even proefzitten, want mocht je een iets langer bovenlijf hebben, dan zit de hoofdsteun wellicht in de weg. Deze zit vast en kan niet worden versteld.

©Irwin Versteegh

Ergonomie en opbergruimte

Verder is ook de zitpositie goed bevallen. Het stuurwiel is over een riant bereik verstelbaar en met name de ondersteuning voor beide ellebogen is prettig. Ook de ergonomie is dik in orde en zoals het een SUV betaamt, is er lekker veel opbergruimte aan boord. Voldoende bekerhouders, vakjes en bakjes, maar vooral de twee draadloze telefoonopladers zijn erg prettig.

Die weelde vind je niet alleen voorin, want ook op de tweede zitrij is de Seal U riant uitgerust. We zien een vlakke vloer, een prima gevormde achterbank en een eigen ventilatiesysteem en usb-aansluitingen. Ook over de ruime kofferbak met 552 liter inhoud valt weinig te klagen. Deze biedt je meer dan voldoende flexibiliteit en als je alles neerklapt, krijg je bijna 1,5 kuub stouwruimte tot je beschikking. Met name de mogelijkheid tot het onder de vloer opbergen van de laadkabel is fijn, al was een frunk – een extra opbergruimte onder de motorkap – nóg fijner geweest. 

©Irwin Versteegh

Geen EV-routeplanning

Niet te missen is het draaibare infotainmentsysteem met navigatie, Apple Carplay en Android Auto en een 360-graden camerasysteem. Alles wat te maken heeft met de elektronica van de auto verloopt via dit snel en overzichtelijk werkende systeem. Het enige verschil tussen de Comfort- en de Design-uitvoering is hier het schermformaat. De Comfort heeft een 12,8-inch scherm, terwijl we bij de Design 15,6 inch noteren.

Voor het navigatiesysteem volstaat het simpelweg invoeren van een eindbestemming, zoals ‘Q-Park Museumplein’ of ‘Kurhaus Scheveningen’ – erg fijn! Het enige manco blijft het feit dat BYD nog steeds geen EV-routeplanning aanbiedt. Je krijgt wel inzicht in de status van alle laadpalen en snelladers óp of langs je route, maar de auto aan de hand van ritgegevens zelfstandig een route via die laadpalen laten uitstippelen behoort niet tot de mogelijkheden. 

©Irwin Versteegh

Stille auto (maar wel een beetje koud)

Qua gebruiksgemak, connectiviteit en comfort is het interieur van de BYD Seal U uitstekend bevallen. Andere details, zoals een goed geïsoleerde cabine om het afrolgeluid en windgeruis te minimaliseren, dragen ook zeker bij aan deze ervaring. Toch zijn er ook wat aandachtspunten. Net als veel andere elektrische auto’s uit China heeft ook de Seal U moeite met het kundig op temperatuur brengen én houden van de cabine. Uiteindelijk had ik de temperatuurinstelling zelfs op 26 graden staan. In principe veel te hoog, maar het effect is hetzelfde als een graad of 21 in een auto van Europese makelij. Een verzachtende omstandigheid is de stoel- en stuurwielverwarming, die beide gelukkig uitstekend werken. 

Lees ook: 1000 km in de Volkswagen iD.7 - De elektrische droomsedan?

Opladen en capaciteit

En dat verwarmen gaat gelukkig standaard met een warmtepompinstallatie. Een sterk punt, aangezien deze energiebesparende techniek zeker nog geen gemeengoed is – zelfs niet in deze klasse. Ook een 3-fase-boordlader is standaard aanwezig, en dat is gezien het riante aantal kWh's beslist geen overbodige luxe.

Zo is de instapversie al voorzien van een net geen 72 kWh sterke Blade Battery en beschikt de geteste Design over zelfs 87 kWh capaciteit, goed voor respectievelijk 420 of 500 km (volgens de WLTP-testmethode). Snelladen kan-ie uiteraard ook, al is de Seal U op dat vlak vrij mild, met 115 kW voor de Comfort en 140 kW voor de Design. Dat zorgt in beide gevallen voor een 10-80%-lading in 40 minuten tijd. 

©Irwin Versteegh

Windgevoelig addertje onder het gras

De Design is dus voorzien van de grootste batterij: een naar goed BYD-gebruik nikkel- en kobaltvrije LFP-accu. In beide uitvoeringen stuurt deze accu zijn energie naar een 217 pk sterke elektromotor, maar in de Design-versie zien we iets meer Newtonmeters: 330 tegenover 310 voor de Comfort. Dat koppel is goed voor een 0-100-sprint in 9,3 seconden. Het vermogen en de prestaties van de voorwielaangedreven Seal U zijn adequaat, en dat geldt ook zeker voor het energieverbruik. Gedurende de 1000 kilometer-test nam de Seal U genoegen met een gemiddelde energieconsumptie van 21 kWh/100 km. In de praktijk is dat goed voor een range van 400 km, gemeten over een mooi gemixt traject.

Toch is er ook sprake van een addertje onder het gras: de wind. Wind mee of wind tegen kan een enorme invloed hebben op het energieverbruik van de Seal U. Wind tegen, na zeven uur 's avonds 130 km/u op cruisecontrol? Schrik dan niet van waarden die rond de 32 kWh/100 km schommelen. 100 km/u wind mee? Dan fluctueert-ie tussen de 15 en de 17 kWh/100 km.

©Irwin Versteegh

Onderscheidend rijcomfort

Ook het rijcomfort blijkt een sterke eigenschap van de Seal U. Met zijn onafhankelijke wielophanging en een fijne afstelling van de veren en dempers heeft het merk een fijne onderstelafstelling weten te realiseren. Onderscheidend zelfs, want in tegenstelling tot een aantal concurrenten is de Seal U een fijne dagelijkse metgezel. Er zit rust in het onderstel: drempels en oneffenheden verwerkt-ie kundig en dit alles zonder al te week te worden of zich te gedragen als een boot. Het enige dat beter kan, is het stuurgevoel – en dan voornamelijk het gebrek daaraan. De rechtuitstabiliteit is weliswaar dik op orde, maar met name gedurende het wisselen van rijstrook kan de communicatie beter. Nu is-ie soms wat erg vaag. 

Onderscheidend én SEPP

En wat dit dan allemaal mag kosten? In principe zeg ik genoeg als ik zeg dat dat beide varianten in aanmerking komen voor de SEPP-regeling. De meest complete Design kost rijklaar 45.990 euro, en voor dat bedrag krijg je gewoon ontzettend veel auto. Of-ie beter is dan sommige concurrenten? Niet direct, maar onderscheidend is-ie zeker. Zo rijdt de Seal U prettig comfortabel, heeft-ie een fraai afgewerkt interieur en ook het infotainmentsysteem mag als uniek worden bestempeld. 

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.