De Xiaomi 12X is een opvallend compacte smartphone met overwegend premium specificaties. Zijn prijs ligt een stuk onder die van échte vlaggenschepen. Biedt Xiaomi hiermee het beste van twee werelden? Je leest het in deze Xiaomi 12X review.

De Xiaomi 12X is de goedkoopste telg in de 12-serie, die verder bestaat uit de 12 en 12 Pro. De adviesprijzen bedragen 699, 899 en 1099 euro. Xiaomi heeft de drie toestellen op 1 april uitgebracht. 

Collega Joris publiceerde onlangs uitgebreide reviews van de Xiaomi 12 en de Xiaomi 12 Pro. Ik ben aan de slag gegaan met de 12X, die sinds zijn release overigens al flink in prijs gezakt is. Op moment van schrijven, begin juni, haal je de smartphone in huis vanaf 549 euro. 

Ontwerp

De scherpe prijs zie je niet direct terug aan het ontwerp. De Xiaomi 12X is gemaakt van glas en voelt premium aan, met een matte afwerking die vingerafdrukken minimaliseert. Het toestel valt met name op omdat hij compact is, te danken aan het 6,28inch-scherm met gekromde zijkanten. De Xiaomi 12X is iets smaller dan de Samsung Galaxy S22 en een fractie langer. 

Met 176 gram is hij bijna even zwaar als de S22. Die weegt 168 gram. Als je een handzame (Android)-smartphone zoekt, is de Xiaomi 12X zeker het bekijken waard.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Een nadere blik op de 12X verraadt toch wat bezuinigingen om tot de vriendelijke verkoopprijs te komen. Zo is de behuizing alleen spatwaterdicht. Veel concurrerende smartphones hebben een IP-certificering die een water- en stofdicht ontwerp garandeert. En de 12X kan ook niet draadloos opladen, eveneens jammer en wel erg gangbaar in dit prijssegment. Wel boven verwachting goed zijn de luidsprekers, die de Harman Kardon-naam dragen. 

Een goed scherm

Wie ook bezuinigingen op het beeldscherm verwacht, heeft het (gelukkig) mis. Xiaomi stopt een uitstekend scherm in de 12X. Het 6,28inch-display ondersteunt 12-bitkleurweergave, een primeur voor een smartphone. De Xiaomi 12 (Pro) heeft ook een 12-bit-scherm. Het scherm kan meer kleuren tonen, waardoor de weergave realistischer is. Toegegeven: het verschil met een dure smartphone met 10-bit-scherm is klein, maar het is fijn dat Xiaomi innoveert. 

Het Xiaomi 12X-scherm is ook erg prettig om naar te kijken vanwege de scherpe Full-HD-resolutie, de hoge maximale helderheid en de soepele verversingssnelheid van 120 Hz. Dat het scherm wat gekromde zijkanten heeft, vind ik zelf geen plus- of minpunt. Sommige mensen vinden de gekromde zijkanten vervelend omdat ze sneller per ongeluk wat op het scherm aantikken. Ik heb hier geen last van gehad op de 12X.

De vingerafdrukscanner zit op deze smartphone in het scherm. Hoewel hij snel en accuraat genoeg is, vind ik de scanner net te laag geplaatst. 

©PXimport

Specificaties

De specificaties van de 12X verraden dat het toestel honderden euro's goedkoper is dan topsmartphones. Zo kiest Xiaomi voor een midrange Qualcomm Snapdragon 870-processor, die in de praktijk wat langzamer is dan de beste processors van dit moment. Is dat storend? Voor mij niet, want de Xiaomi 12X is gewoon lekker snel. Dat zal ook komen door de ruime hoeveelheid werkgeheugen (8GB) die je ook in dure smartphones vindt. Het opslaggeheugen is met 256 GB zelfs royaal, want de duurdere Samsung Galaxy S22 en Apple iPhone 13 komen met 128 GB. 

Net als de concurrentie ondersteunt de Xiaomi 12X 5G-internet. Daar heb je pas vanaf eind 2023 wat aan, als de belangrijke 3,5GHz-frequentie beschikbaar komt. Het is handig en vanzelfsprekend dat de 12X hierop voorbereid is. Ondersteuning voor wifi 6 is aanwezig, maar de Snapdragon 870 ondersteunt geen wifi 6E. Dat zal weinig mensen uitmaken, aangezien wifi 6E pas over een paar jaar interessant lijkt te worden. Handig is de aanwezigheid van een infraroodsensor om je airco of televisie te bedienen. Natuurlijk is ook een NFC-chip aanwezig om contactloos te pinnen in de supermarkt.

©PXimport

Accuduur en opladen

In de Xiaomi 12X zit een niet-verwijderbare accu met een capaciteit van 4.500 mAh. Niet bijzonder klein of groot voor dit type smartphone. In de praktijk gaat de accu probleemloos een lange dag mee en hoef je 'm pas de volgende ochtend op te laden. Dat is fijn en vermoedelijk deels te danken aan de energiezuinigere processor. Premium smartphones hebben een krachtigere processor die meer stroom vraagt. 

Opladen doet de Xiaomi 12X via de meegeleverde 67watt-oplader. Dat die in de doos zit, is sowieso noemenswaardig. Concurrenten als Apple en Samsung verkopen hun dure telefoons immers met alleen een usb-kabel, naar eigen zeggen om het milieu minder te belasten. Xiaomi kiest ervoor om een usb-kabel en adapter in het doosje te stoppen. Minder goed voor het milieu, maar wel gebruiksvriendelijker omdat je direct aan de slag kunt met de juiste oplader. 

De krachtige adapter heeft drie kwartier nodig om de accu volledig op te laden en dat is lekker snel. De Xiaomi 12 laadt overigens even snel op, want die heeft een even grote accu en dezelfde oplader. De Xiaomi 12 Pro komt met een marginaal grotere accu en een 120watt-oplader, waardoor hij slechts twintig minuten nodig heeft om op te laden. Overigens kan de Xiaomi 12X niet draadloos opladen, wat veel concurrenten wél kunnen. Jammer.

©PXimport

Camera's

Op de achterkant van de Xiaomi 12X vind je drie camera's, precies dezelfde als op de duurdere Xiaomi 12 overigens. Het gaat om een 50megapixel-hoofdcamera, een 13megapixel-groothoekcamera en een 5megapixel-macrocamera. De hoofdcamera beschikt over optische beeldstabilisatie (OIS). De fotokwaliteit van de hoofdcamera is er goed. Realistisch, scherp en gedetailleerd, ook bij minder licht. Met de groothoekcamera leg je een groter deel van de omgeving vast. De lens kent weinig vervorming maar toont objecten als huizen wel wat donkerder dan gewenst. 

De zoomfunctie die je in de camera-app vindt, wekt de indruk dat de smartphone 2x zoom biedt. Dat is niet zo: de Xiaomi 12X mist een echte zoomcamera en maakt via software een uitsnede van het beeld. Een 'zoomfoto' stelt daarom weinig voor, maar ziet er gelukkig wel prima uit. In dit prijssegment kun je genoeg smartphones kopen die wél een echte zoomcamera hebben. Dat is goed om in je achterhoofd te houden. 

Hieronder zie je van links naar rechts de normale camera, de groothoekcamera en de softwarematige 2x-zoomfunctie.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Bij het fotograferen van kleurrijke objecten als bloemen valt op dat de Xiaomi 12X prettige plaatjes schiet. De kleuren zijn levensecht, de belichting is dik in orde en de afbeeldingen komen scherp over. 

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Oude software

Heel gek is dat de Xiaomi 12X in de winkels verschijnt met Android 11, de versie uit 2020. Waar is Android 12 van vorig jaar? Wel te vinden op de Xiaomi 12 en Xiaomi 12 Pro, maar om onduidelijke redenen dus nog niet om de 12X. Een update brengt hier verandering in, al is het onduidelijk wanneer die update komt. Medio mei, toen ik de telefoon terugstuurde, had ik 'm nog niet. En dat is jammer, want Xiaomi noemt de Android 12-update als één van de drie updates voor het toestel. De andere Xiaomi 12-modellen, die wel al op Android 12 draaien, krijgen dus één update extra. 

Beveiligingsupdates rolt Xiaomi vier jaar lang uit. Daar mag wel meer tempo in komen. Half mei was de 12X nog steeds voorzien van de update van december 2021. Dat terwijl Google elke maand een update uitbrengt - Xiaomi had dus bij mei kunnen zijn maar loopt er zeker vier achter. 

©PXimport

©PXimport

©PXimport

De MIUI-softwareschil over Android heen is sowieso niet mijn favoriet. Xiaomi levert een aantal commerciële apps mee die je zelf moet verwijderen als je ze niet wil en het merk dringt ook advertenties op bij het instellen van het toestel. Zelfs als je aangeeft dat je geen gepersonaliseerde reclames wil, kun je nog algemene advertenties te zien krijgen. Dat vind ik niet passen op een dure smartphone. 

De visuele aanpassingen van MIUI moeten je liggen, maar naar mijn mening zijn ze wel erg ingrijpend en zeker niet altijd een verbetering ten opzichte van de standaard Android-versie.

©PXimport

Conclusie: Xiaomi 12X kopen?

De Xiaomi 12X is een wat vreemde eend in de bijt, want er zijn maar weinig compacte smartphones met goede specificaties. En dat maakt 'm een welkome toevoeging in de volle smartphonemarkt. De 12X biedt namelijk veel waar voor niet teveel geld. Je koopt 'm op dit moment voor 550 tot 600 euro. 

Op belangrijke punten als het scherm, de accuduur, camera's en snelheid scoort de smartphone goed. De software daarentegen is een zwak punt en je moet rekening houden met bezuinigingen als het gebrek aan een waterdichte behuizing en draadloos opladen. Gelet op die scherpe verkoopprijs is de Xiaomi 12X een interessante keuze. Wil je een compacte smartphone die completer is, dan is de duurdere Samsung Galaxy S22 nog steeds je beste optie.

Andere interessante alternatieven voor de Xiaomi 12X vind je in onze actuele koopgids van de beste smartphones vanaf 600 euro.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.