Ik gebruik mijn iPad 128 GB heel fanatiek, maar dat betekent ook dat er veel op staat aan data. Ik heb nu last van ruimtegebrek op m'n iCloud-account. Moet ik echt ruimte bijkopen of is er een andere manier?

Je krijgt van Apple 5 GB opslagcapaciteit wanneer je een iCloud-account aanmaakt. Dat klinkt heel riant, bij Dropbox krijg je bijvoorbeeld maar 2 GB, maar in werkelijkheid kun je deze limiet heel snel bereiken. Wanneer je last hebt van chronisch ruimtegebrek in iCloud, dan kun je inderdaad overwegen om meer opslagcapaciteit te kopen. Lees ook: Welke clouddienst past bij mij?

Op zich is het bijkopen van opslagcapaciteit helemaal niet zo duur meer bij Apple. Voor 20 GB betaal je 99 cent per maand, en voor 200 GB betaal je 3,99 euro per maand, dat is goed te doen. Toch raden we je aan om niet meteen je portemonnee te trekken, er zijn namelijk nog genoeg andere gratis manieren om wél uit te komen met de opslagcapaciteit van iCloud.

©PXimport

Op zich zijn de iCloud opslagabonnementen helemaal niet zo duur.

Reservekopie beheren

Wanneer je iPad helemaal vol staat, zul je ongetwijfeld tegen het probleem oplopen dat er geen ruimte meer is om je reservekopie te maken. Dat geldt nog eens extra wanneer je meerdere iOS-apparaten hebt die gebruikmaken van hetzelfde Apple ID. Als je de reservekopieën slim beheert, is er makkelijk ruimte voor reservekopieën van vier tot vijf iOS-apparaten. Navigeer op je iPad naar Instellingen / iCloud / Opslag / Beheer opslag. Vervolgens zie je een lijst met apparaten waarvan in iOS een reservekopie is gemaakt en ook hoeveel ruimte die kopieën in beslag nemen. Druk op de naam van de reservekopie die hoort bij het apparaat dat je nu in je handen hebt (je kunt alleen de reservekopie bewerken van het apparaat dat bij die reservekopie hoort).

Onder het kopje Reservekopie-opties zie je nu alle onderdelen die mee worden genomen in de reservekopie. Ook de Fotobibliotheek is hier bijvoorbeeld onderdeel van. Dat is natuurlijk wel heel veilig, maar neemt eenvoudig een paar GB in beslag, en onthoud: je hebt er maar vijf. Dan is het verstandiger om bijvoorbeeld eens per week of per maand een reservekopie te maken van je foto's. Bijvoorbeeld door ze naar je pc/Mac te kopiëren. Als je ruimtevretende opties uitschakelt bij Reservekopie-opties, zul je zien dat het allemaal ineens wél past.

©PXimport

Als je je reservekopieën beheert, kun je veel ruimte besparen.

Andere Cloud-diensten

iCloud is vooral zo handig omdat het een cloud-dienst is, oftewel je kunt er altijd vanaf al je iOS-apparaten bij. Maar laten we niet vergeten dat er nog veel meer cloud-diensten zijn, zoals Dropbox, Box, OneDrive, Google Drive en ga zo maar door. Steeds meer apps ondersteunen de mogelijkheid om documenten op te slaan in dergelijke clouds en de bestanden daarvandaan te openen. Dat betekent dat je grote bestanden (waaronder ook je foto's) eenvoudig in de cloud kunt bewaren, waardoor ze geen ruimte meer in beslag nemen op je iPad en dus ook niet worden meegenomen in de reservekopie. Via sommige clouddiensten, bijvoorbeeld Dropbox, kun je iedere gemaakte foto automatisch laten opslaan. Echter zit je dan snel aan de limiet van de gratis 2 GB opslagruimte van Dropbox, waarna je foto's niet meer worden opgeslagen. Dit moet je dus goed in de gaten houden.

Diverse cloud-diensten hebben ook een functie om foto's eenvoudig door te bladeren. In dat geval maakt het - zolang je internet hebt - dus helemaal niet uit waar je bent ... je hebt alsnog toegang tot al je foto's, zonder dat je iPad- en iCloud-ruimte volledig is opgeslokt.

©PXimport

Door gebruik te maken van bijvoorbeeld Dropbox, kun je je foto's ook elders stallen.

Terug naar minder?

Het kan natuurlijk zijn dat je dit artikel onder ogen krijgt terwijl je al bent overgestapt op een betaald iCloud-plan en daar nu spijt van hebt. Geen zorgen, je kunt je iCloud-abonnement heel eenvoudig weer terugzetten naar de gratis versie via hetzelfde menu als waarin je de upgrade hebt aangeschaft.

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.