Apple's uitzonderlijke groei van afgelopen jaren kan in 2012 weleens tot stilstand gebracht worden. Het eerste jaar zonder visionair leider Steve Jobs is begonnen.

Het wordt zeker niet alleen kommer en kwel voor Apple; een aantal concurrenten moddert maar wat aan en zullen volgend jaar hoogstwaarschijnlijk op grotere afstand gezet worden. De iPad zal zijn onoverbrugbare voorsprong op de tabletmarkt behouden, terwijl de iPhone zonder problemen stand houdt in het Android-geweld, simpelweg omdat concurrenten van iOS weinig anders kunnen dan blijven afkijken.

Dit zijn een aantal boude voorspellingen over het roerige jaar dat Apple tegemoet gaat:

Apple krijgt een zakelijker strategie

CIO's kunnen een vriendelijker Apple verwachten met de nieuwe CEO Tim Cook als hoogste baas. In het verleden, zo zegt techanalist Rob Enderle, "had Apple niets op met het bedrijfsleven omdat Jobs dacht dat alle IT-managers idioten waren, waarschijnlijk een erfenis uit de Lisa-dagen. Cook is positiever gestemd over ondernemingen, waardoor ik verwacht dat Apple meer richting bedrijfsleven tegemoet zal treden."

Cook moet zich wel gaan bewijzen, want het is uiteraard lastig zowel bedrijven als klanten te plezieren. Beide groepen vragen om uitmuntend gebruiksgemak, maar daarbij mag niet vergeten worden dat het succes van Apple is gebaseerd op consumentenliefde voor zijn producten.

"Het gevaar is dat Apple te ver gaat, zoals Microsoft heeft gedaan, en daarbij de gebruiker uit het oog verliest", zegt Enderle. "In dat geval kan zo met het bedrijf gedaan zijn."

Wat wordt het volgende grote product?

Hoewel iedereen komend jaar de aandacht vestigt op de iPhone 5 (bekijk ook eens deze concepvideo van de toekomstige iPhone), is het onwaarschijnlijk dat Cook en zijn vrienden eenzelfde visionair product kunnen presenteren als Jobs met de iPhone en iPad heeft gedaan. Dat komt omdat Cook geen 'productmens' is. Zoals ook onder het bewind van bestuurderstypes als John Sculley en Gil Amelio het geval bleek, is Apple een ander bedrijf wanneer een bestuurder operations de winkel runt.

Waarom is Cook aangesteld?

"Cook werd gekozen omdat Jobs dacht dat, wanneer hij zou herstellen, hij zijn oude baan terug kon krijgen. Tot het allerlaatste moment dacht Jobs dat hij kon herstellen", zegt Enderle. "Het resultaat is dat ze nu de verkeerde man op de hoogste stoel in het bedrijf hebben zitten en daardoor ofwel het bedrijf moeten omvormen om de tekortkoming aan vaardigheden te beperken of een team rond Cook formeren. Ook kan Apple naar een echte opvolger van Jobs gaan zoeken. Doet het bedrijf niets, dan is stagnatie een reëel scenario.

(Vorig jaar, nog voor de dood van Jobs, liet auteur en leiderschapsexpert Paul David Walker doorschemeren dat hij zich afvroeg waarom Cook niet betrokken werd bij de Board van Apple als hij de gedroomde opvolger zou zijn. "Het is een heel andere manier van werken om een bedrijf succesvol te leiden en om te gaan met nieuwe realiteiten", vertelde Walker aan CIO.com. "Als Cook een goede operator is, is de kans groot dat hij geen visionair blijkt die nieuwe realiteiten weet te creëren.

Onrust aan de top

Toen de gezondheid van Jobs verder verslechterde, werd de kans miniem de hij Apple weer zou kunnen leiden. Daarnaast moet Apple lijdzaam toezien dat toptalenten zoals retailchef Rob Johnson en marketing VP Alison Johnson het bedrijf de rug toe keerden. Enderle verwacht dat deze exodus dit jaar zal doorgaan.

"De meeste jonge talenten bij Apple krijgen een bonus als de komende 24 maanden aan het bedrijf verbonden blijven", zegt Enderle. "Degenen die deze regeling niet hebben, vertrekken een voor een. Ik verwacht een grote uittocht als deze speciale regeling in 2013 ophoudt te bestaan."

De wil om te vertrekken bij Apple wordt vergroot door toegenomen interne onrust. Jobs was de persoon die alle geschillen oploste, daardoor kan zijn absentie een interne machtstrijd ontlokken, die het voor veel werknemers een onwerkbare situatie maakt.

"Ik verwacht veel intern drama dit jaar bij Apple", zegt Enderle. "Een aantal mensen zal ervoor kiezen hun baan op te zeggen, terwijl hun contract gewoon doorloopt."

De tegenstanders van Apple blijven op achterstand

Of Apple nu wel of niet te maken krijgt met deze problemen, is een ding zeker: De concurrenten van Apple kunnen niet profiteren van deze moeilijkheden. Zelfs als Apple volgend jaar zal worstelen, zijn de rivalen machteloos.

De grootste bedreiging in de door Apple gedomineerde tabletmarkt komt van de onlangs uitgebrachte Amazon Kindle Fire. Maar wordt dit niet gewoon een nieuwe HP TouchPad, oftewel een eendagsvlieg?

Amazon's op Android gebaseerde tablet werd op de markt gezet met veel tamtam en is honderden euro's goedkoper dan de iPad. Volgens berichten verliest Amazon 15 euro op iedere verkochte Kindle Fire. Cijfers over de verkoop tijdens de feestdagen zijn naar verwachting groots, maar helaas maakt Amazon geen verkoopcijfers bekend over Kindle-apparaten.

De krant New York Times publiceerde een aantal weken terug een kritisch stuk over de Kindle Fire, waarin met name vroege kopers ferme kritiek op het apparaat leverden. De iPad heeft de standaard gezet op gebied van gebruiksgemak, prestaties en multitouch-besturing; de Kindle Fire kan hier niet aan tippen.

Amazon werkt aan een grote softwareupdate en de kans is aanwezig dat ergens in de lente een opvolger wordt gepresenteerd. "Als dat niet lukt, dan is de Kindle Fire gedoemd om vergeten te worden", zei analist Jacob Nielsen van Nielson Norman Group tegen de New York Times.

Tegenvallende verkoopresultaten van de BlackBerry Playbook zetten ook vraagtekens bij de toekomst van RIM's tablet. "RIM is in vrije val geraakt en ik weet niet zeker of zij het tij kunnen keren", zegt Enderle, die daarbij zegt dat RIM nog veel kasreserves achter de hand heeft. "Ik gok dat zij in 2012 een ander bestuur of eigenaar krijgen."

Krijgt Android last van securityproblemen?

En dan zijn er nog de vele smaken die gezamenlijk het Android-platform maken die de Apple iPhone in verkoopaantallen dit jaar gepasseerd zijn. Maar het jaar eindigde voor Android ietwat in mineur door aanhoudende zorgen over de beveiliging van het mobiele besturingssysteem.

"Android heeft securityissues die lijken op de problemen die Microsoft eind jaren '90 ondervond", zegt Enderle. "Er hoeft maar iets te gebeuren en het kan gedaan zijn met het platform. Google moet leren van Microsoft en meer zijn best doen om het platform schoon te houden. Doen ze dat niet, dan loopt het met Android slecht af."

Met name dit laatste kan Apple weer heel erg goed uitkomen. Zo'n slecht jaar wordt het daarom ook niet.

©CIDimport

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.

Game of Thrones kennen we als een reeks brute, grootschalige verhalen, maar A Knight of Seven Kingdoms is het tegenovergestelde. Wat blijkt? Met een schattig, kleinschalig verhaal voelt Westeros alleen maar groter.

Het regent. Op een heuvel, onder een boom, zien we een kast van een vent in de weer met een schop. Een ridder, lijkt het. Hij graaft een graf. Tegelijkertijd praat de ridder in zichzelf: er is in de buurt een toernooi, en we kijken waarschijnlijk naar de winnaar. De muziek zwelt op, terwijl onze held vastberaden in de verte staart. De iconische Game of Thrones-muziek lijkt ons te gaan overspoelen, klaar om naar een prachtig geanimeerde intro te gaan. In plaats daarvan, knippen we naar een shot waarin onze held achter een boom staat te poepen.

De boodschap is duidelijk: de serie heeft schijt aan de verwachtingen die je van Game of Thrones hebt. De serie stond er ooit immers om bekend dat het brak met de conventies van mainstream fantasy. Nu de reeks daar inmiddels zelf toe behoort, is het aan A Knight on Seven Kingdoms om er weer een flinke draai aan te geven.

Een ridder van de heg

Nog een spin-off? George R. R. Martin is toch die schrijver die nooit schrijft? Tja, dat valt wel mee. Hoewel de beste man zich al tien jaar uit een hoekje probeert te schrijven met het langverwachte Winds of Winter, heeft hij een hoop andere verhalen in Westeros verteld.

Zo komen de verhalen van House of the Dragon uit het boek Fire and Blood, waarin we volgen hoe de Targaryen-familie zichzelf met generaties aan ruzies ten val brengt. Maar George R. R. Martin heeft de schaal ook wel eens flink verkleind: in het korte boek The Hedge Knight, dat nog stamt uit de vorige eeuw, volgen we een ridder en zijn schildknaap.

©HBO Max

Daarin volgen we de ridder Dunk - niet onze eigen Dunke, maar Ser Duncan The Tall. Hij is een ‘hagenridder’: een ridder zonder verwantschap aan een heer. Of, in andere woorden: een freelancer die, als hij niet werkt, in de heg mag slapen. Dunk blijft niet lang een zzp’er: hij ontmoet de kale stadsjongen Egg, die dolgraag zijn schildknaap wil zijn.

Vrede!?

De verhalen van dit geliefde tweetal bieden de basis van A Knight of the Seven Kingdoms. De twist? Er is vrede in Westeros - ja, het kan echt - en we volgen een nobody, dus er is ineens ruimte voor een gezellig, klein verhaal. Dat wordt gereflecteerd in de afleveringen: geen dik uur, maar een comfortabel halfuurtje.

©HBO Max

De ridder Dunk wil dolgraag bewijzen dat hij een eervolle ridder is, maar dat is in het brute Westeros best een uitdaging. Al helemaal als je een lompe lieverd als Dunk bent. Dan komt zo’n slimme, wereldwijze schildknaap als Egg ineens goed van pas.

Het wordt al helemaal lastig als je niet eens kan bewijzen dat je een ridder bent. Dan mag je namelijk niet eens meedoen aan een toernooi - eentje waarbij Dunk overigens zijn paard en zijn spullen kwijtraakt, mocht hij verliezen.

Meneer, mag ik meedoen?

Met dat toernooi wordt een van de Game of Thrones-clichés lekker op zijn kop gezet. In de oorspronkelijke serie zagen we in aflevering vier een heftig toernooi en House of the Dragon opende er zelfs mee: het is vaak een goede manier om zonder grote verhaalconsequenties te laten zien hoe gewelddadig Westeros is.

©HBO Max

In A Knight of the Seven Kingdoms komen we dat toernooi niet eens bínnen. Eerst moet Dunk maar eens bewijzen dat hij een ridder is, uitzoeken hoe zo’n toernooi werkt en een heer overtuigen hem te helpen - maar ook dansen, touwtje trekken en een poppenspel aanschouwen. Het is een fantastische stap terug van al die grootschalige oorlogen.

Doordat het verhaal zo’n piepkleine focus heeft, begin je om iedereen te geven: iemand die z’n paard verkoopt in A Knight of Seven Kingdoms is vele malen pijnlijker dan een draak die wordt doodgeschoten in Game of Thrones. We bevinden ons nog steeds in de brute wereld, maar het komt allemaal wat harder aan omdat we ook zien hoe grappig en gezellig het kan zijn.

©HBO Max

Een fossiele brandstof

Toch loopt ook A Knight of Seven Kingdoms een zeker risico. De kwaliteit van Game of Thrones kelderde toen de makers het bronmateriaal inhaalden. Ook die van House of the Dragon nam wat af, toen showrunner Ryan Condal besloot George R.R. Martin niet langer te raadplegen en de grote climax werd doorgeschoven naar het volgende seizoen.

Er zijn momenteel drie korte boeken rondom Dunk en Egg, waarvan dit eerste seizoen het eerste boek beslaat. George R.R. Martin zegt nog twaalf verhalen in zijn hoofd te hebben, maar volgens HBO-baas Casey Bloys moeten de seizoenen van A Knight of Seven Kingdoms jaarlijks verschijnen: dat klinkt goed, maar dan mag Martin wel even doorschrijven. Zijn verhalen voelen nu als een fossiele brandstof: het is een enorm waardevolle bron, maar die wordt niet echt meer aangevuld.

©HBO Max

Gelukkig lijken showrunner Ira Parker en George R.R. Martin goed bevriend. De schrijver heeft Parker een outline gegeven van de twaalf verhalen, dus in theorie kan de serie daarmee verder - maar laten we niet vergeten dat dit bij de laatste seizoenen van Game of Thrones óók het geval was.

Bombastisch gefluit

Toch verdient Ira Parker ons optimisme, want A Knight of Seven Kingdoms is een fenomenale toevoeging aan de wereld van A Song of Ice and Fire. Verhalen hebben contrast nodig: door het klein te houden, voelt de wereld groot. Door het lief te houden, komen de gemene momenten keihard aan.

©HBO Max

De muziek is hier een spectaculair voorbeeld van. De bombastische muziek wordt ons aan het begin als wortel voorgehouden, maar dat is het ook wel - in plaats daarvan moeten we het doen met een gezellig gitaartje, iemand die fluit en het gezang van de vogeltjes.

Als het balletje dan eenmaal gaat rollen, neemt de muziek toch een bombastischer formaat aan - maar op dat moment voelt het verdiend. En, het allerbelangrijkste: in die epische muziek zit óók gewoon nog dat schattige gefluit.

Afleveringen van A Knight of Seven Kingdoms verschijnen wekelijks op HBO Max.