Als je de specificaties van de Honor 200 Pro ziet, zou je niet meteen denken dat dit een vlaggenschiptoestel is. Met een prijskaartje van 799 euro zit hij dan ook onder de (introductie)prijs van menig concurrent.

Nadat het Chinese merk Honor in 2020 door moederbedrijf Huawei verkocht werd, zodat het zelfstandig verder kon en geen last zou hebben van de handelsrestricties van de Amerikaanse regering, is het in Europa lang stil geweest rondom dit merk. Niet dat de fabrikant geen toestellen maakte, maar niet elk model kwam naar Europa of Nederland. We hebben nog wel de Honor Magic V2 (een vouwtelefoon) en Magic 6 Pro langs zien komen, maar heel veel aandacht was daar niet voor. Met de Honor 200 Pro zet het merk zichzelf weer in de spotlights.

Dat doet Honor met een opmerkelijke smartphone. Het ontwerp doet ons denken aan smartphones van pakweg twee tot vier jaar geleden, toen afgebogen schermranden nog volop furore maakten. Het display van de Honor 200 Pro is dus niet plat, terwijl veel fabrikanten daar inmiddels weer op zijn overgestapt. Toegegeven, het geeft de 200 Pro een uniek gezicht in het huidige landschap, maar is dat wel wenselijk? Niet alleen gaat dit soort schermen eerder kapot, ook zijn ze moeilijker te repareren en worden aanrakingen soms genegeerd.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Verder niets mis mee

Met het 6,8-inch oledscherm zelf is gelukkig helemaal niets mis. Het biedt diepe en rijke kleuren, de kijkhoek is breed en de resolutie is voldoende. De resolutie van 1224 bij 2700 pixels is niet superhoog, maar alles oogt desondanks scherp en fraai. Hogere resoluties kunnen natuurlijk, maar dat gaat ten koste van de accuduur. Nog fijner is de verversingssnelheid. Dankzij het ltpo-scherm kan het systeem dynamisch wisselen tussen 1 en 120 Hz, afhankelijk van de content. Zodoende krijgt de batterij meer ruimte en duurt het langer voordat die helemaal leeg is.

Verder is er een vingerafdrukscanner in het scherm verwerkt. Net als bij de Poco F6 Pro merken we op dat die gevoelsmatig te laag zit, waardoor je soms je duim in een oncomfortabele positie houdt. Smartphones zijn inmiddels ontzettend doorontwikkeld, waardoor dit soort minuscule punten meetellen (maar toegegeven: ook weer niet te zwaar). We maken er desondanks melding van, zodat dit niet als een verrassing komt. De stereospeakers klinken tot slot prima en kunnen redelijk hoog in volume zonder dat er enige vervorming optreedt.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Prima processor, maar…

De Honor 200 Pro is tevens een van de eerste smartphones die beschikt over de Qualcomm Snapdragon 8s Gen 3-processor. Die is qua prestaties vergelijkbaar met wat de eerdergenoemde Poco F6 Pro biedt, evenals toestellen die de afgelopen vijftien maanden zijn voorzien van de Snapdragon 8 Gen 2-cpu. Het grote verschil tussen beide modellen is dat de nieuwe variant veel meer nadruk op AI-capaciteiten legt. Voor dagelijks gebruik is de processor ideaal en zul je op weinig momenten merken dat het aan optimalisaties ontbeert.

In vergelijking met de Exynos-processor in de Samsung Galaxy S24 en Tensor G3-chipset van de Google Pixel 8 presteert de Snapdragon 8s Gen 3 in de Honor 200 Pro stukken beter als het gaat om gaming. Ook in onze throttle-test komt naar voren dat de telefoon z’n mannetje staat. Niettemin zit de nieuwe processor net onder het niveau van de 8 Gen 2. Het aantal frames per seconde kan wat tegenvallen bij wat meer veeleisende games. Daarnaast kan het toestel best warm worden, maar de hitte van bijvoorbeeld de ASUS Zenfone 11 blijft uit.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Hoe zit het precies met de prijs?

Gezien de prijs willen we iets coulanter zijn met ons oordeel daarover. Maar ondertussen kun je bijvoorbeeld ook de eerdergenoemde Poco F6 Pro aanschaffen, die een premium smartphone-ervaring biedt voor de helft van de prijs. Dan valt de Honor ineens wat duurder uit dan we zouden willen. Waar komt dat prijsverschil dan precies vandaan? Daar zijn verschillende verklaringen voor. Zo rust Honor dit toestel meteen uit met meer opslagruimte en een grote accu (van 5200 mAh). In beide toestellen komen we daarnaast 12 GB aan werkgeheugen tegen.

Opladen gaat met een snelheid van 100 watt, waardoor je binnen drie kwartier bent voorzien van een volledig opgeladen smartphone. Ook is draadloos laden met 66 watt beschikbaar, en dat is een van de belangrijkste verschillen. Het kan dan ongeveer een uurtje duren voordat die gevuld is. Dan zijn betere scores dan bij Samsung of Google. Echter, verwacht niet eenzelfde soort gebruiksduur. Gemiddeld genomen houd je het een dag uit met de Honor 200 Pro (uiteraard afhankelijk van gebruik), terwijl concurrenten het tot anderhalve dag volhouden.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

De ovale cameramodule

Het prijsverschil met andere vlaggenschipvechters is beter te verklaren aan de hand van de cameramodule. Dit is duidelijk waar veel tijd en aandacht naar is uitgegaan. Achterop zitten een hoofdlens en een telelens van elk 50 megapixel (allebei met optische beeldstabilisatie). Ook zijn er een ultragroothoeklens van 12 en zelfs een selfiecamera van 50 megapixel aanwezig. De telelens stelt je in staat tot 2,5x optisch te zoomen. Dankzij de relatief grote sensor maakt de hoofdcamera zowel overdag als 's avonds mooie beelden.

Daarmee heeft de Honor 200 Pro een van de krachtigste camerasystemen voor midrange smartphones van dit moment in handen. De hoofdcamera kan goed overweg met lichtbronnen en legt zowel een heldere lucht als details in de schaduw goed vast. We vinden wel dat de kleuren soms wat kunstmatig worden ingevuld, maar je socials krijgen er ongetwijfeld een boost van. Verder is het zo dat de lens weinig tot geen ruis introduceert, ook niet 's avonds, en dat vooral portretfotografie overtuigt met een goed onderscheid tussen de persoon en de achtergrond.

Ingezoomde foto’s laten eveneens weinig te wensen over, mits je niet té ver inzoomt. Tot 2,5x gebeurt dat dus optisch, terwijl 5x alweer leunt op digitale zoom. Pas vanaf 10x zien we de eerste scheurtjes ontstaan, en dat is eigenlijk gewoon heel netjes. De ultragroothoeklens beschikt over autofocus en kan ook van dichtbij nette beelden schieten (ondanks de lagere resolutie). Tot slot heeft de selfiecamera een grote kijkhoek, waardoor die uitermate geschikt is voor groepsselfies. Door het gebrek aan autofocus kan het zijn dat je foto’s soms opnieuw moet maken.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Matig updatebeleid, leuke functies

Het systeem leunt op Android 14 met daaroverheen MagicOS 8.0. Het updatebeleid is met drie Android-upgrades en vier jaar aan beveiligingsupdates wat mager – daarvoor zit de Honor 800 Pro te hoog in het middensegment. Daarnaast komen we aardig wat bloatware tegen op de smartphone. Gelukkig is het gros van de ongewenste apps gewoon te verwijderen, maar dan nog. Hoe minder, hoe beter en hoe eerder je gewoon met je smartphone aan de gang kunt. Daar staat tegenover dat je best wat leuke functies tegenkomt op de Honor 200 Pro.

Zo is er de Magische capsule. Dat is een kloon van het Dynamische eiland op een iPhone, maar dat maakt hem niet minder welkom. In die capsule tref je muziekbediening, een timer of de opname-app aan. Dat scheelt weer een keer dat snelle menu naar beneden trekken. Daarover gesproken: dat menu doet sterk denken aan wat andere Chinese smartphonemakers ook bieden, zoals Oppo en Poco. Dat is een van Apple overgenomen stijl die we niet altijd kunnen waarderen – maar gelukkig kun je hier snel heen en weer swipen tussen menu en notificaties.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Honor 200 Pro kopen?

Onderaan de streep laat de Honor 200 Pro – ondanks de positieve elementen – zich toch wat moeilijk aanbevelen. Laten we positief beginnen. De camera’s presteren ontzettend goed (maar dat moet ook wel op dit prijspunt), het beeldscherm oogt levendig en soepel, en de accu is zo opgeladen. De processor is ideaal voor dagelijks gebruik en ook het design is wat ons betreft een dik pluspunt. O, en dat hadden we nog niet genoemd, maar de witte versie die wij hebben beschikt over een soort golvend effect op de ac wat het totaalplaatje echt uniek en eigen maakt.

Maar daar tegenover staan wel wat teleurstellende keuzes. Zo valt het updatebeleid tegen, zal niet iedereen het MagicOS kunnen waarderen en stelt de batterijduur ook wat teleur. En hoewel de selfiecamera beschikt over veel megapixels, voelt het gebrek aan autofocus echt aan als een groot gemis. 799 euro is misschien niet duur voor een vlaggenschip-ervaring, maar op dit prijspunt mag je net even wat meer verwachten. Honor heeft in elk geval duidelijke keuzes gemaakt en dat levert een goede smartphone op – maar helaas geen fantastische.

Onderweg telt soms iedere gram, zeker als je veel reist. Voor wie niet houdt van een zware rugtas heeft HP de OmniBook 7 Aero. Deze laptop weegt nog geen kilogram, maar heeft toch een processor met 8 cores in combinatie met 32 GB RAM. Dat klinkt als een uitstekend product voor wie veel onderweg is. Of dat echt zo is? Wij hebben hem getest.

Natuurlijk wist ik dat de HP OmniBook 7 Aero ongeveer een kilogram weegt, maar toch was ik positief verrast toen ik hem uit de doos haalde. De OmniBook 7 Aero is zó licht dat het bijna een stuk speelgoed lijkt. Dat is gelukkig niet het geval, want de behuizing van een aluminium-magnesium-legering zit ondanks het geringe gewicht degelijk in elkaar. Het is daardoor een laptop die je zonder zorgen in je rugtas stopt, waarna je eigenlijk niet meer merkt dat je hem bij je hebt. Mijn eigen laptop is met 1,35 kilogram ook niet bijzonder zwaar, maar toch voel ik een duidelijk verschil als ik de OmniBook 7 Aero meeneem. Fijn als je dagelijks met de trein naar kantoor of studie gaat.

©Jeroen Boer - ID.nl

Waar ik ook blij van word, is dat HP ondanks de compacte behuizing toch in een fijne verzameling aansluitingen heeft voorzien. Natuurlijk wordt de basis tegenwoordig gedekt door usb-c en daarvan krijg je er twee die allebei geschikt zijn voor zowel laden als het aansluiten van een beeldscherm. Thuis of op kantoor kun je hem dus met één kabel aansluiten op je werkplek. Maar omdat je een lichte laptop waarschijnlijk juist onderweg gebruikt, is het fijn dat HP je ook twee normale usb-poorten, een HDMI-aansluiting en een headsetaansluiting geeft. Zo kun je hem ook gewoon gebruiken op plekken waar nog een oudere monitor of beamer staat en heb je ook voor een usb-stickje geen adapter nodig. Het enige dat een klein beetje jammer is, is dat de usb-c-poorten geen usb 4 ondersteunen terwijl de gebruikte processor dat op zich wel kan.

©Jeroen Boer - ID.nl

Lekker tikken

Als je het scherm openklapt, wordt het palmgedeelte in een lichte hoek gezet zodat je fijner kunt tikken. Dat is op de OmniBook sowieso geen straf. Het toetsenbord heeft een prettige aanslag met duidelijke feedback. Prettig, zeker als je net als ik veel met teksten werkt. Het toetsenbord ziet er met zijn grijze toetsen ook overzichtelijk uit en heeft toetsverlichting in twee helderheidsstanden. Een eigenschap die wat mij betreft vooral weer onderweg als je werkt op allerlei ongunstige locaties onmisbaar is. De touchpad met geïntegreerde fysieke knop laat zich eerder omschrijven als oké. Het geheel werkt op zich goed, maar voelt wel minder premium dan het uitstekende toetsenbord.

©Jeroen Boer - ID.nl

Geen last van spiegeling

Het 13,3inch-scherm maakt gebruik van een IPS-paneel en heeft een resolutie van 2560 × 1600 pixels. Hierdoor krijg je goede inkijkhoeken en een scherp beeld. Handig voor onderweg is dat HP het paneel mat heeft afgewerkt, zodat je geen last hebt van storende lichtinval. Ook de helderheid is voor veel omstandigheden hoog genoeg. Verder is het scherm niet heel bijzonder. Zo wordt er slechts een maximale verversingssnelheid van 60 Hz ondersteund, terwijl steeds meer duurdere laptops schermen met een hogere verversingssnelheid hebben. Dat heeft misschien ook iets met de accuduur te maken, iets waarover je verderop meer leest. Boven het scherm vind je een prima webcam die ook geschikt is voor inloggen met gezichtsherkenning via Windows Hello. Prettig is dat de webcam een schuifje heeft om de lens fysiek te bedekken; zo weet je zeker dat je niet bespied wordt.

©Jeroen Boer - ID.nl

Goede prestaties

Op papier stelt de configuratie met een Ryzen AI 7 350, 32 GB RAM en een 1TB-ssd niet teleur. Misschien is 32 GB RAM een beetje overdreven voor een laptop die zich niet laat omschrijven als workstation, maar het is voor een laptop waarvan je het geheugen niet kunt uitbreiden ook weer niet heel gek. Dit is wellicht juist het moment om nog even je slag te slaan voordat laptops met veel geheugen veel duurder worden. De opslag wordt verzorgd door een ssd van 1 TB die gewoon prima presteert. Het is een M.2-ssd die je eventueel kunt vervangen als je opslag tekort komt.

De Ryzen AI 7 350 combineert vier normale met vier energiezuinige cores en heeft een npu die voldoet aan de eisen voor een Copilot+-pc. Je krijgt dus alle extra AI-functies van Windows 11. De prestaties van de chip zijn goed en de laptop scoort een mooie 7527 punten in PCMark 10. Ook de score van 1975 en 12433 punten in CineBench R23 voor respectievelijk single-core- en multi-core-prestaties zijn voor een mobiele processor uitstekend. De prestaties kennen bovendien weinig verval als je de laptop langdurig aan het werk zet. Helaas verandert de koeling dan wel in een soort stofzuiger: de laptop laat goed van zich horen als je hem wat langer aan het werk zet. Bij lichte dingen als browsen of tekstverwerken is de laptop gelukkig wel stil.

©Jeroen Boer - ID.nl

Best wel kleine accu

Wanneer een laptop zo dun en licht mogelijk is, kan het bijna niet anders dan dat er ergens concessies gedaan zijn. Dat is in het geval van deze HP overduidelijk de accu, want een accu met een capaciteit van slechts 43 Wh is tegenwoordig wel heel magertjes. Toch wist de HP me positief te verrassen, want de werktijd bij alledaagse (kantoor)werkzaamheden is met zo'n 12 uur helemaal niet zo verkeerd. Natuurlijk zijn er genoeg laptops met een veel langere accuduur (waaronder de eveneens ook superlichte ASUS ZenBook A14), maar een echte dealbreaker is de werktijd ook weer niet.

©Jeroen Boer - ID.nl

En gamen?

De Ryzen AI 7 350 heeft een geïntegreerde AMD Radeon 860M-gpu en is volgens AMD ook geschikt voor gamen. Je kunt natuurlijk niet verwachten dat een geïntegreerde gpu echt topprestaties biedt. Een score van 2571 punten in 3D mark Time Spy is in ieder geval niet heel indrukwekkend. Ik heb Shadow of the Tomb Raider geïnstalleerd, een spel waarvan ik weet dat het inmiddels goed speelbaar is op een geïntegreerde gpu. Het is een spel van alweer zeven jaar oud, maar grafisch nog altijd mooi. Om op Full HD een beetje soepel te kunnen spelen, moest ik kiezen voor de voorinstelling Lowest waarmee je zo'n 54 fps haalt. Opvallend is dat er met AI-upscaler Intel XeSS niet significant meer frames gehaald worden. Jammer, want op andere laptops heb ik goede ervaringen met zulke AI-upscalers. Het hangt natuurlijk ook een beetje van het spel af en een titel met ondersteuning voor AMD's eigen FSR presteert misschien wel wat beter. De prestaties in Shadow of the Tomb Raider geven wel een goed beeld van de mogelijkheden. Voor soepel gamen zul je wat oudere spellen met lagere kwaliteitsinstellingen of esports-titels moeten spelen. Dit klinkt misschien teleurstellend, maar voor een dunne en lichte ultrabook zijn de prestaties helemaal niet zo verkeerd. 

Conclusie

De HP OmniBook 7 Aero is al met al een heel fijne laptop en dat komt voor een groot deel door het gewicht. Je moet hem dus ook vooral overwegen als je echt een lichte laptop wilt hebben. De laptop weegt nog geen kilo, waardoor je hem altijd makkelijk meeneemt. Ondanks het lage gewicht zijn de prestaties prima en kun je comfortabel werken. Over de stevigheid hoef je je geen zorgen te maken; de aluminium-magnesiumbehuizing is lekker degelijk. Natuurlijk heeft HP wel wat concessies moeten doen om dat lage gewicht te bereiken. Zo is de accucapaciteit niet heel indrukwekkend, al overleef je met 12 uur werktijd op zich wel een werkdag. Voor hetzelfde geld kun je zeker laptops kopen waar je langer op kunt werken, maar die wegen dan ook een stuk meer dan een kilo.

Sony zou overwegen de PlayStation 6 intern uit te stellen en de console pas ergens na 2028 uit te brengen.

Dat meent MST Financial-analist David Gibson via Sandstone Insights Japan. Hoewel de PlayStation 5 al meer dan vijf jaar beschikbaar is - de console kwam eind 2020 uit - is het volgens hem onwaarschijnlijk dat Sony de PlayStation 6 binnenkort uitbrengt.

"Sony verwacht dat de levenscyclus van de PlayStation 5 wordt verlengd, en dat de PlayStation 6-release langer op zich laat wachten dan de meesten voorspellen", zo stelt Gibson. Hij verwacht dat de nieuwe console pas ergens na 2028 uitkomt - op zijn vroegst dus in 2029.

PlayStation 6 is nog niet aangekondigd

Sony zelf heeft nog geen officiële releaseperiode gegeven voor de PlayStation 6. De console is immers nog niet officieel aangekondigd, al is het logisch dat het bedrijf achter de schermen al aan een opvolger van de PlayStation 5 werkt.

Eerder gingen er al wel geruchten over een PS6-release in 2027 of 2028, maar volgens bovengenoemde analyse wordt het dus pas later. Er gaan ook geruchten dat Sony twee apparaten wil uitbrengen: een traditionele console en een hybride versie die ook als handheld gebruikt kan worden - vergelijkbaar met de Nintendo Switch dus.

Reden voor vertraging

Een van de redenen voor een vertraagde komst van PlayStation 6 kunnen de alsmaar stijgende prijzen voor geheugen zijn. Prijzen van RAM (Random Access Memory) stijgen alsmaar doordat er massaal RAM nodig is om het alsmaar populairder wordende AI werkende te houden. RAM is echter nodig in spelcomputers.

De theorie is dat bedrijven nu hun plannen voor nieuwe consoles uitstellen, omdat de prijzen voor RAM zo hoog liggen. Dat zou immers betekenen dat men ook hogere prijzen voor nieuwe consoles moet vragen, en dat zou eventueel een negatief effect op het succes van deze consoles kunnen hebben.

Valkuil van uitstel

Het intern uitstellen van de PlayStation 6 - of andere consoles - kan echter een prijzige aangelegenheid zijn voor bedrijven. Sony heeft vele miljoenen dollars in de ontwikkeling van een nieuwe console gestoken en mogelijk de technologie die in deze console zit gekozen.

Door de PlayStation 6 uit te stellen, veroudert de technologie in de console ook, en komt het bedrijf voor een lastige keuze te staan: gooit Sony de vele miljoenen aan onderzoekskosten weg om nieuwe specificaties samen te stellen, of brengt het bedrijf op een later moment een console met ietwat achterhaalde specificaties uit?