Huawei stapt voor het eerst in de pc-markt met de MateBook, een hybride tablet die met een hoes met toetsenbord is om te toveren tot een licht Windows 10-apparaat. De MateBook moet de concurrentie aangaan met onder andere de Surface van Microsoft.

De naam MateBook is niet helemaal uniek. Het apparaat ligt namelijk qua design grotendeels in lijn met de Mate-telefoons van het bedrijf, die dunne maar stevig zijn. Dat lijkt ook het geval met de MateBook, want die is met zijn 6,9 mm ook niet erg dik.

Bovendien is het apparaat erg licht. De tablet zelf weegt slechts 640 gram, een heel stuk minder dan de grotere iPad Pro of de dikke (maar krachtige) Surface Pro's van Microsoft.

©PXimport

Goed mobiel apparaat

Het is de eerste keer dat Huawei in de pc-markt stapt, waarbij het bedrijf voor het gemak door laptop-fase heeft overgeslagen die de meeste fabrikanten 5 jaar geleden nog even doorliepen. Huawei is goed in het maken van mobiele apparaten, en dat is ook wel te zien. De MateBook is een prima tablet, die via de dock snel om te toveren is tot laptop.
 

Handig Windows 10

Huawei heeft voor Windows 10 gekozen als besturingssysteem voor de MateBook, en dat is een slimme keus. Door Android (of een custom OS) links te laten liggen is de MateBook in de eerste plaats een laptop, waarop je goed kunt multitasken en die je goed kunt gebruiken om bijvoorbeeld met meerdere bestanden te werken - iets dat ons erg tegenstond van de iPad Pro, waarbij iOS je toch erg tegenhoudt in je productiviteit.

©CIDimport

Snelle vingerafdrukscanner

Huawei heeft zijn apparaat een aantal andere handige foefjes gegeven, zoals een vingerafdrukscanner. En, zoals we ook al in het kleine broerte de Mate S zagen, durft Huawei die op een aparte plek te zetten. In de MateBook zit de vingerafdrukscanner in de aan-knop aan de zijkant - volgens Huawei genoeg om het apparaat meteen aan te zetten met slechts één korte druk. In onze korte demonstratie met het apparaat leek de afdrukscanner inderdaad ook erg snel, maar daar hebben we na de scanner in de Mate S ook wel vertrouwen in.
 

Beeldscherm

Met zijn beeldscherm van 12" is de MateBook net zo groot als de iPad Pro, al heeft het apparaat dunnere bezels zodat hij uiteindelijk alsnog een stuk kleiner is. Zeker met het lagere gewicht is het apparaat zo een stuk handzamer, en voelt het veel fijner aan om 'em vast te houden. Waar je de iPad Pro en zeker de Surface niet even snel op de bank erbij pakt, lijkt dat met de MateBook een stuk fijner te zijn. Heeft Huawei daarmee de gouden combinatie te pakken?
 

Accessoires

De vergelijkingen met andere tablet/laptops houdt overigens niet op met de afmetingen of specificaties, maar zijn ook terug te zien in de accessoires. Met name de stylus is interessant, want daarmee hoopt Huawei mee te kunnen doen met Apple en Microsoft. De Chinese stylus heeft iets meer dan 2,000 drukpunten, maar wat 'em vooral interessant maakt is de laserpen en de knoppen voor 'Volgende' en 'Vorige' die de pen handig maken voor bij presentaties.

©PXimport

De MateBook is dan ook makkelijk aan te sluiten op een tv met de speciale dock, die niet alleen als powerbank fungeert maar ook als output voor hdmi en zelfs VGA. Daarnaast is de dock bedoeld om extra usb-poorten te leveren en zelfs om voor een vaste ethernet-verbinding te zorgen.

©PXimport

©PXimport

Duur

Qua prijs is de MateBook een klein beetje goedkoper dan de concurrenten, maar de tablet is niet helemaal de Chinese prijzen-killer die je misschien zou verwachten. Het basismodel, met 128 GB en de M3-processor, kost 799 euro. De prijzen lopen op tot maximaal 1799 euro voor het duurste model (met M7-processor en 512 GB geheugen), een prijs waarvan zelfs de iPad Pro-bezitters de neus op durven halen.

©PXimport

Tel daarbij nog de prijzen op die je voor de accessoires betaalt (149 euro voor het toetsenboard, 69 euro voor de stylus en 99 euro voor het dock) en de MateBook is een duur grapje. Maar je krijgt er ook wel een prima apparaat voor terug.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.