Huawei stapt voor het eerst in de pc-markt met de MateBook, een hybride tablet die met een hoes met toetsenbord is om te toveren tot een licht Windows 10-apparaat. De MateBook moet de concurrentie aangaan met onder andere de Surface van Microsoft.

De naam MateBook is niet helemaal uniek. Het apparaat ligt namelijk qua design grotendeels in lijn met de Mate-telefoons van het bedrijf, die dunne maar stevig zijn. Dat lijkt ook het geval met de MateBook, want die is met zijn 6,9 mm ook niet erg dik.

Bovendien is het apparaat erg licht. De tablet zelf weegt slechts 640 gram, een heel stuk minder dan de grotere iPad Pro of de dikke (maar krachtige) Surface Pro's van Microsoft.

©PXimport

Goed mobiel apparaat

Het is de eerste keer dat Huawei in de pc-markt stapt, waarbij het bedrijf voor het gemak door laptop-fase heeft overgeslagen die de meeste fabrikanten 5 jaar geleden nog even doorliepen. Huawei is goed in het maken van mobiele apparaten, en dat is ook wel te zien. De MateBook is een prima tablet, die via de dock snel om te toveren is tot laptop.
 

Handig Windows 10

Huawei heeft voor Windows 10 gekozen als besturingssysteem voor de MateBook, en dat is een slimme keus. Door Android (of een custom OS) links te laten liggen is de MateBook in de eerste plaats een laptop, waarop je goed kunt multitasken en die je goed kunt gebruiken om bijvoorbeeld met meerdere bestanden te werken - iets dat ons erg tegenstond van de iPad Pro, waarbij iOS je toch erg tegenhoudt in je productiviteit.

©CIDimport

Snelle vingerafdrukscanner

Huawei heeft zijn apparaat een aantal andere handige foefjes gegeven, zoals een vingerafdrukscanner. En, zoals we ook al in het kleine broerte de Mate S zagen, durft Huawei die op een aparte plek te zetten. In de MateBook zit de vingerafdrukscanner in de aan-knop aan de zijkant - volgens Huawei genoeg om het apparaat meteen aan te zetten met slechts één korte druk. In onze korte demonstratie met het apparaat leek de afdrukscanner inderdaad ook erg snel, maar daar hebben we na de scanner in de Mate S ook wel vertrouwen in.
 

Beeldscherm

Met zijn beeldscherm van 12" is de MateBook net zo groot als de iPad Pro, al heeft het apparaat dunnere bezels zodat hij uiteindelijk alsnog een stuk kleiner is. Zeker met het lagere gewicht is het apparaat zo een stuk handzamer, en voelt het veel fijner aan om 'em vast te houden. Waar je de iPad Pro en zeker de Surface niet even snel op de bank erbij pakt, lijkt dat met de MateBook een stuk fijner te zijn. Heeft Huawei daarmee de gouden combinatie te pakken?
 

Accessoires

De vergelijkingen met andere tablet/laptops houdt overigens niet op met de afmetingen of specificaties, maar zijn ook terug te zien in de accessoires. Met name de stylus is interessant, want daarmee hoopt Huawei mee te kunnen doen met Apple en Microsoft. De Chinese stylus heeft iets meer dan 2,000 drukpunten, maar wat 'em vooral interessant maakt is de laserpen en de knoppen voor 'Volgende' en 'Vorige' die de pen handig maken voor bij presentaties.

©PXimport

De MateBook is dan ook makkelijk aan te sluiten op een tv met de speciale dock, die niet alleen als powerbank fungeert maar ook als output voor hdmi en zelfs VGA. Daarnaast is de dock bedoeld om extra usb-poorten te leveren en zelfs om voor een vaste ethernet-verbinding te zorgen.

©PXimport

©PXimport

Duur

Qua prijs is de MateBook een klein beetje goedkoper dan de concurrenten, maar de tablet is niet helemaal de Chinese prijzen-killer die je misschien zou verwachten. Het basismodel, met 128 GB en de M3-processor, kost 799 euro. De prijzen lopen op tot maximaal 1799 euro voor het duurste model (met M7-processor en 512 GB geheugen), een prijs waarvan zelfs de iPad Pro-bezitters de neus op durven halen.

©PXimport

Tel daarbij nog de prijzen op die je voor de accessoires betaalt (149 euro voor het toetsenboard, 69 euro voor de stylus en 99 euro voor het dock) en de MateBook is een duur grapje. Maar je krijgt er ook wel een prima apparaat voor terug.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.