De Poco X3 Pro is een 249 euro kostende smartphone met opvallend goede specificaties. Van een 120 Hz-scherm en een krachtige processor tot veel werk- en opslaggeheugen. Is dit de beste budgettelefoon van het jaar? Computer!Totaal zocht het uit en praat je bij in deze Poco X3 Pro review.

Poco was een dochtermerk van het bekende Xiaomi en staat sinds kort meer op eigen benen. De Poco-toestellen komen wel nog uit dezelfde fabriek als die van Xiaomi en gebruiken dezelfde MIUI-softwareschil. En hoewel Xiaomi bekendstaat om de scherpe prijs-kwaliteitsverhouding van zijn betaalbare smartphones, wilt Poco nog een stapje verder gaan. Over de recent uitgebrachte Poco X3 NFC van 229 euro schreef ik dat het een grensverleggende budgetsmartphone was. De splinternieuwe Poco X3 Pro heeft onder meer een snellere processor en meer opslaggeheugen en kost 249 euro. Maakt dit ‘m een betere koop? 

Eerst even iets wat mij opvalt. Het verkooppakket van de Poco X3 Pro is lekker compleet. De fabrikant levert naast een usb-c-kabel en oplaadadapter ook een transparant hoesje en een stickervel mee.

©PXimport

Lomp ontwerp 

Toen ik de Poco X3 Pro uit de doos pakte, moest ik vooral even wennen aan het gewicht. Met 215 gram is het één van de zwaarste smartphones van dit moment. Dat merk je voortdurend als je de telefoon vast hebt. Het is ook een grote smartphone, wat komt door het forse 6,67 inch-scherm. Wie een handzaam toestel zoekt, kan beter verder kijken.

De bouwkwaliteit van de Poco X3 Pro is dik in orde en het toestel houdt prettig vast. In de aan- en uitknop op de rechterzijkant is een betrouwbare en snelle vingerafdrukscanner geplaatst. De kunststof behuizing heeft een spatwaterbestendige afwerking en kan daarom tegen een regenbui. Een fijne gedachte. Minder gecharmeerd ben ik van het enorme Poco-logo op de achterkant, die de smartphone een heuse reclamezuil maakt. Gelukkig kun je dit oplossen met een hoesje.  

©PXimport

©PXimport

©PXimport

De stereo luidsprekers klinken duidelijk en kunnen lekker hard, al missen ze logischerwijs serieuze bas. De luidsprekers zijn wel beter dan gebruikelijk in deze prijsklasse. Poco laat ook een goede sier achter door de X3 Pro uit te rusten met handige functies. Van een hoofdtelefoonaansluiting en een infraroodsensor (om huishoudelijke apparatuur te bedienen) tot een nfc-chip om contactloos te pinnen in winkels; het is allemaal aanwezig. 

120 Hz-scherm oogt heerlijk soepel

Poco scoort ook punten door een goed scherm in de smartphone te zetten. Grote kans dat het om hetzelfde scherm gaat als in de Poco X3 NFC, want de eigenschappen zijn identiek. Ook de Poco X3 Pro heeft een 6,67 inch lcd-display met mooie kleuren en een scherpe full-hd-resolutie. Dankzij de hoge verversingssnelheid van 120 Hz oogt het scherm veel soepeler dan een traditioneel 60 Hz-scherm. Zo’n traditioneel display vernieuwt zichzelf 60 keer per seconde, waar de Poco X3 Pro dat 120 keer doet. Tekst leest prettiger weg, geoptimaliseerde games komen beter uit de verf en de smartphone voelt simpelweg wat sneller aan. Hoewel steeds meer smartphones van 250 euro een 120 Hz-scherm hebben, is het zeker nog geen standaardeigenschap. 

©PXimport

Het enige aandachtspunt van het Poco X3 Pro-scherm is dat het geen oled-display is. Vergelijkbaar geprijsde Samsung-smartphones (Galaxy A51 & Galaxy M21) hebben wel zo’n fraaier oled-scherm. De Xiaomi Redmi Note 10 Pro is een paar tientjes duurder en heeft ook een oled-scherm.

Hardware

De Poco X3 Pro is de eerste smartphone in Nederland met de nieuwe Qualcomm Snapdragon 860-processor. Dit is in feite een krachtigere versie van de Snapdragon 855, de beste processor uit 2019. En dat merk je: de Poco X3 Pro is hartstikke snel, geholpen door een royale 6 GB werkgeheugen. Het is zonder twijfel de snelste telefoon in zijn prijsklasse. Zwaardere games komen ook goed uit de verf. Het opslaggeheugen meet standaard 128 GB. Je kunt het geheugen vergroten met een micro-sd-kaartje. Poco verkoopt de X3 Pro ook met 8 GB werkgeheugen en 256 GB opslagruimte. Deze variant is vijftig euro duurder, een opvallend scherpe meerprijs waar de concurrentie niet aan kan tippen. 

Accuduur en opladen

De accucapaciteit van de Poco X3 Pro is met 5160 mAh lekker groot en in de praktijk voldoende voor anderhalf tot twee dagen gebruik. Opladen gaat vlot omdat het toestel snelladen ondersteunt. In de doos zit een 33 Watt-snellader en die heeft iets meer dan een uur nodig om de accu volledig op te laden. Een half uurtje bijladen tilt de accu al van 0 naar 50 procent. 

©PXimport

Camera's

Foto’s en video’s maakt de Poco X3 Pro met vier camera’s op de achterkant en een selfiecamera in een gaatje in het scherm. Die selfiecamera (20 megapixel) is prima, maar niet bijzonder. Gezien de prijs kun je dat ook niet verwachten. De vierdubbele camera achterop bestaat uit een 48 megapixel hoofdcamera, een 8 megapixel groothoeklens, een 2 megapixel macrocamera en een dieptesensor (2 megapixel).

De Poco X3 Pro gebruikt de 48 megapixel hoofdcamera om vier pixels samen te persen voor betere foto’s. Standaard schiet de camera dus 12 megapixel plaatjes en die zien er overdag heel aardig uit. De foto’s ogen realistisch, scherp en gaan goed om met de ondergaande zon. De groothoeklens legt een wijdere foto vast en hoewel die op alle punten wat minder indrukwekkend is, is de kwaliteit prima. De lagere resolutie merk je vooral als je de afbeelding op je computerscherm of televisie bekijkt. 

Hieronder zie je het verschil tussen de primaire camera en groothoeklens. De tweede serie toont het verschil tussen de automatische modus en de nachtmodus, waarbij ik de foto's geschoten heb met de hoofdcamera. 

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Met de 2 megapixel macrocamera maak je een foto van heel dichtbij. De minimale afstand tot een object blijft echter best groot en door de lage resolutie schiet de camera geen scherpe foto’s. Ik vind de camera daarom beperkt nuttig. De dieptesensor helpt bij het vervagen van de achtergrond als je een portretfoto maakt. Dat doet hij naar behoren.

In onderstaande vergelijking zie je van links naar rechts de hoofdcamera, macrocamera en groothoekcamera. 

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Software en updatebeleid

De Poco X3 Pro draait op Android 11, op moment van schrijven de meest recente versie. Poco belooft updates naar Android 12 en 13 en dat is in lijn met de concurrentie. Ook garandeert het bedrijf twee jaar regelmatige beveiligingsupdates. Ook gebruikelijk en goed genoeg voor een betaalbare smartphone. Samsung-smartphones onderscheiden zich met vier jaar updates en zijn daarom langer veilig te gebruiken. 

©PXimport

©PXimport

©PXimport

De MIUI-softwarelaag die Poco over Android heen legt, is even wennen. De schil voert visuele veranderingen door, waardoor je misschien even moet zoeken naar vertrouwde functies. Ook bevat de software een hoop geïnstalleerde apps en die kun je alleen via een omweg verwijderen. Tot slot verdient Poco geld door je af en toe reclames voor te schotelen. Je kunt alleen aangeven of je gepersonaliseerde advertenties wilt of niet en hebt geen mogelijkheid om de reclames eenmalig volledig af te kopen. Een gemiste kans als je het mij vraagt. 

Conclusie: Poco X3 Pro kopen?

De Poco X3 Pro biedt een indrukwekkende prijs-kwaliteitsverhouding en hoort zonder twijfel bij de beste smartphones onder de 300 euro. De telefoon combineert een mooi scherm en krachtige hardware met een lange accuduur en krijgt twee jaar updates. Aandachtspunten zijn de ingrijpende MIUI-software en het formaat en het gewicht van de smartphone. Als die je niet uitmaken, haal je voor 249 euro een uitstekende smartphone in huis. Het model met meer werk- en opslaggeheugen is vijftig euro duurder en vooral interessant als je écht veel opslagruimte nodig hebt.

Alternatieve smartphones die de moeite waard zijn, zijn de Xiaomi Redmi Note 10 Pro en Poco X3 NFC. Eerstgenoemde is iets duurder, wat langzamer en heeft standaard 64 GB opslaggeheugen, maar beschikt wel over een mooier oled-scherm en betere camera’s. De Poco X3 NFC start bij 229 euro, is ook wat langzamer en heeft eveneens 64 GB opslaggeheugen. Verder is hij bijna identiek, wat ‘m een interessant goedkoper alternatief maakt. Helemaal omdat het toestel regelmatig voor 199 euro in aanbieding is. 

High On Life bewees anno 2022 dat een humoristisch schietspel vandaag de dag bestaansrecht heeft. Genoeg bestaansrecht voor een volwaardig vervolg zelfs. High On Life 2 neemt een nog groter nakkie van hetzelfde spul. Verwacht een groter avontuur, meer bizarre vuurgevechten en een lachkick of twee, maar ook regelmatig een inkakker op het technische front.

We nemen het je niet kwalijk als je High On Life 2 niet aan hebt zien komen. Wij ook niet. Het eerste High On Life was succesvol genoeg, maar had ook prima op zichzelf kunnen blijven staan als one off. Des te meer nadat Justin Roiland, de oprichter van Squanch Games en prominent stemacteur in alle daar ontwikkelde games, in 2023 zijn banden met de studio verbrak. Dit kwam nadat Adult Swim - de studio achter Rick and Morty - de banden met hem verbrak wegens aanklachten van huiselijk geweld tegenover Roiland, ondanks dat de zaak werd geseponeerd wegens gebrek aan bewijs.

©Squanch Games

Dat voelt ergens nogal dubbel. Squanch’ eerste titel ‘post-Roiland’ is een vervolg op een game waar zijn stem en stijl onherroepelijk aan zijn verbonden. Het maakt de juiste toon vinden er vast niet makkelijker op. Desalniettemin: ditmaal dus geen Roiland, maar wel een tweede High On Life. Hetzelfde middel, nu op nieuw recept – al merk je dat lang niet altijd.

Doe maar een grammetje van het gebruikelijke

High On Life 2 is een vervolg in de puurste zin van het woord. De game blikt summier terug op het origineel en stort de speler linea recta in eenzelfde soort avontuur. Weer wil een kwaadaardige partij de mensheid tot drugs maken. Aan jouw stilzwijgende mensprotagonist om daar weer een stokje voor te steken. Gewapend met een boel bekende en nieuwe Gatliens – een ras bestaande uit pratende wapens met uiteenlopende persoonlijkheden – trekken we erop uit om ruimtegespuis aan gort te knallen.

Het enige verschil is de kwaadaardige partij in kwestie. Dat blijkt ditmaal geen moordlustig ruimtekartel, maar een groot farmaceutisch bedrijf. Met propaganda en politieke inmenging pogen zij de mensheid te reduceren tot vee, zodat mensen ‘legaal’ tot drugs verpulverd mogen worden. Sommige plotpunten verwijzen vrij letterlijk naar de wandaden van politici en Big Pharma in real life, maar High On Life 2 duikt nooit te diep in de thematiek. Onderaan de streep is het verhaal wederom een excuus om veel grapjes en meta-referenties te maken.

Genoeg te lachen

Laten we wel wezen: je speelt High On Life 2 voornamelijk voor die grapjes. Het eerste deel voelde als een soort interactieve spin-off van Rick and Morty – niet zo gek ook met bedenker Roiland achter het stuur – en deel twee houdt dat gevoel stevig vast. Aan de lopende band stort de game je in rare ruimtescenario’s, met úren aan absurd en grofgebekt stemmenwerk. Het klinkt allemaal ontzettend Justin Roiland-esk, ondanks de afwezigheid van die geestesvader. Roilands stem hoor je nergens meer terug, maar zijn vaste motieven, meta-humor en stamelende toon worden naadloos doorgezet.

©Squanch Games

De rode draad van High On Life 2 houdt je snel 10 à 12 uur bezig. In die tijdsspan vindt de game genoeg momenten om een paar lachjes te winnen. De ene keer doet het dat met geïmproviseerde meta-referenties, de andere keer met onverwachte spelmechanieken, zoals een quiz over belastingontduiking of een verborgen DOS-spel in het hoofdmenu van je ruimtepak. Als je goed gaat op absurdistische cartoonseries, dan ga je ook gewoon weer lekker op High On Life 2.

Sneller, groter, Higher On Life

Maar goed, High On Life 2 moest als vervolgdeel toch minstens de grotere en diversere High On Life worden – en zo geschiedde. Gaandeweg introduceert High On Life 2 niet alleen meer wapens dan voorheen, maar ook een skateboard en een drietal hubwerelden om al skateboardend uit te pluizen. Radical. Jammer genoeg pakt niet elk addendum op de gevestigde formule even sterk uit.

©Squanch Games

De bijna volautomatische skateboardbesturing brengt de vele schietpartijen wat speelse dynamiek, een beetje vergelijkbaar met Sunset Overdrive. Door voortdurend te blijven skaten, veel te grinden en acrobatisch heen en weer te grijphaak-slingeren, ontwijk je veel schoten en zoef je snel van slachtoffer naar slachtoffer. Het voelt uiteindelijk aardig fluïde.

Over het schietwerk gesproken: dat kan er allemaal mee door. High On Life 2 is nog altijd geen kunstige dans à la Doom, maar met het skateboard krijgt de gunplay ironisch genoegtoch iets meer eigen gezicht. De snelle wendbaarheid combineert goed met uitbundige wapens en de mild chaotische shootouts. Bovendien legt het skateboard een bouwsteen voor snelle verplaatsing en platformuitdagingen, die weer vaker van pas komen in de drie grotere hubwerelden.

©Squanch Games

Laten het nou net die hubs zijn die minder overtuigen. Hier vinden we winkels, verzamelobjecten en optionele zijmissies, met daarover een dun gespreid laagje van platformpuzzeltjes en wat komische interacties. Conceptueel leuk bedacht, maar in de praktijk schiet de invulling van de werelden tekort. De overwegend lege hubs komen wat zielloos over en verkenning wordt maar zelden beloond met een leuke zijmissie of memorabele collectible. Zie het als een soort microdosering van een beter doordachte open spelwereld.

Een bad trip, technisch gezien

Squanch Games heeft duidelijk grotere ambities, maar de uitwerking laat vaak te wensen over. Dat wordt echter pas pijnlijk als we het over de techniek achter High On Life 2 hebben. Die vliegt, denkelijk te wijten aan de grotere schaal, met regelmaat vol op zijn bek. Zelden speelde ik een singleplayershooter die zo instabiel was. Op de consoles schijnt dat nog alleszins mee te vallen, maar de pc-versie van High On Life 2 is een zooitje.

©Squanch Games

De instabiliteit is lastig te isoleren. Het zit in alles. Van ontbrekende geluidseffecten en  afgekapte stemopnames tot door de grond clippen en harde crashes. In mijn 25 uur speeltijd is de game zeker tien keer abrupt uitgevallen. De ene keer in een doodnormaal menu, de andere keer tijdens een baasgevecht. Daarbovenop komen nog een handvol soft locks – momenten waarin een missie of specifieke opdracht door een fout plots niet meer te voltooien is.

Wanneer High On Life 2 draaiende blijft, draait de game verre van optimaal. Zelfs met een flinke laag DLSS-upscaling heeft het spel moeite om een stabiele 60 frames per seconde aan te leveren in 1440p, nota bene op een nog relatief beefy RTX 3090 en Ryzen 9 5950X. Toch verandert de gemiddelde schietarena of wat snel skateboardwerk uiteindelijk in een barrage van microstottering. Onder andere Steam en Reddit staan momenteel bol van de klaagzang over de slordige technische staat van de game. Geheel terecht.

©Squanch Games

Stel deze trip nog even uit

De technische mankement voelen extra wrang wanneer je inziet dat High On Life 2 ook niet bepaald een prachtgame is. De kleurrijke, lompe stijl heeft zijn eigen plakkerige charme, maar grafisch gezien is het geen hoogstandje. In de achterhaalde lichteffecten en vaak maar half ingeladen texturen zie je een B-titel van de vorige consolegeneratie terug. Dat past ergens prima bij de banale insteek van het spel, maar laat het dan op zijn minst redelijk draaien. Daarin schiet High On Life 2 gruwelijk tekort, in ieder geval rond de releaseperiode.

Met name door de technische staat is het lastig om High On Life 2 aan te raden. Al ben je nog zo’n liefhebber van het origineel of grove scifihumor in het algemeen; lachen wordt moeilijk als de game elk moment de geest kan geven. Sowieso doet iedereen er daarom goed aan om deze trip uit te stellen, in ieder geval totdat Squanch Games de broodnodige patches uitrolt. De grappen werken immers het beste als ze niet halverwege een zin wegvallen.

High On LIfe 2 is nu verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles en pc. Op 20 april aanstaande komt de game ook uit op Nintendo Switch 2. Voor deze review is de game op een gedegen pc gespeeld.

Shadow and Order, de langverwachte nieuwe update voor Destiny 2, is enkele weken voor release met een ruime drie maanden uitgesteld.

Shadow and Order stond eigenlijk gepland voor een release op 3 maart, maar zal nu pas op 9 juni uitkomen. Een grote verrassing voor fans van de game is dat niet, want ondanks dat de releasedatum naderde bleef het stil rondom het spel. Daarbij brengt Bungie, de ontwikkelaar van Destiny 2, op 5 maart ook al de nieuwe multiplayershooter Marathon uit.

Bungie heeft inmiddels dus bevestigd dat Shadow and Order op 9 juni zal verschijnen. "De update wordt aangepast en uitgebreid om forse quality-of-life-verbeteringen door te voeren en zal ook een nieuwe naam krijgen."

Veel meer details werden niet gegeven, maar Bungie laat weten dat er dichterbij de releasedatum meer informatie bekend wordt gemaakt. Eerder werd al gemeld dat de dlc nieuwe 'Weapon Tier Upgrading' zal bevatten, alsmede Pantheon 2.0. Zover bekend wordt dit alles via een gratis update geleverd.

De uitbreiding maakt onderdeel uit van een vorig jaar begonnen, meerjarige verhaal-arc genaamd The Fate Saga. Bungie meldde daarbij dat Destiny 2 elk jaar twee betaalde verhalende updates en twee gratis updates krijgt. Shadow and Order - of hoe de update straks ook gaat heten - zal dus gratis zijn.

Destiny 2 kampt al geruime tijd met dalende spelersaantallen en veel klachten van fans. De hierboven genoemde nieuwe jaarlijkse structuur van de game was een poging van Bungie om fans weer tevreden te stellen, maar vooralsnog lijkt dat niet echt te lukken - en dit uitstel zal ook niet helpen.

Bungie komt binnenkort met Marathon

Zoals gezegd staat er binnenkort wel een nieuwe game van Bungie op stapel, namelijk Marathon. Dat is een player-versus-player extraction-shooter met een sciencefictionthema. In de game besturen spelers een soort futuristische huurmoordenaars die ook wel Runners worden genoemd. Spelers verkennen een verloren kolonie op de planeet Tau Ceti IV en vechten het tijdens het verzamelen van loot tegen elkaar uit. Er kan in teamsverband of alleen gespeeld worden.

De game komt op 5 maart naar PlayStation 5, Xbox Series X en S en Steam. De standaard editie gaat 39,99 euro kosten. Mensen die de game aanschaffen, krijgen het gehele jaar door nieuwe content voorgeschoteld, inclusief nieuwe maps en evenementen. Vanaf 26 februari tot en met 2 maart wordt er daarnaast een open bèta voor de game gehouden. Deze 'server slam' is bedoeld om de servers te testen voordat het spel uitkomt.