De Poco X3 Pro is een 249 euro kostende smartphone met opvallend goede specificaties. Van een 120 Hz-scherm en een krachtige processor tot veel werk- en opslaggeheugen. Is dit de beste budgettelefoon van het jaar? Computer!Totaal zocht het uit en praat je bij in deze Poco X3 Pro review.

Poco was een dochtermerk van het bekende Xiaomi en staat sinds kort meer op eigen benen. De Poco-toestellen komen wel nog uit dezelfde fabriek als die van Xiaomi en gebruiken dezelfde MIUI-softwareschil. En hoewel Xiaomi bekendstaat om de scherpe prijs-kwaliteitsverhouding van zijn betaalbare smartphones, wilt Poco nog een stapje verder gaan. Over de recent uitgebrachte Poco X3 NFC van 229 euro schreef ik dat het een grensverleggende budgetsmartphone was. De splinternieuwe Poco X3 Pro heeft onder meer een snellere processor en meer opslaggeheugen en kost 249 euro. Maakt dit ‘m een betere koop? 

Eerst even iets wat mij opvalt. Het verkooppakket van de Poco X3 Pro is lekker compleet. De fabrikant levert naast een usb-c-kabel en oplaadadapter ook een transparant hoesje en een stickervel mee.

©PXimport

Lomp ontwerp 

Toen ik de Poco X3 Pro uit de doos pakte, moest ik vooral even wennen aan het gewicht. Met 215 gram is het één van de zwaarste smartphones van dit moment. Dat merk je voortdurend als je de telefoon vast hebt. Het is ook een grote smartphone, wat komt door het forse 6,67 inch-scherm. Wie een handzaam toestel zoekt, kan beter verder kijken.

De bouwkwaliteit van de Poco X3 Pro is dik in orde en het toestel houdt prettig vast. In de aan- en uitknop op de rechterzijkant is een betrouwbare en snelle vingerafdrukscanner geplaatst. De kunststof behuizing heeft een spatwaterbestendige afwerking en kan daarom tegen een regenbui. Een fijne gedachte. Minder gecharmeerd ben ik van het enorme Poco-logo op de achterkant, die de smartphone een heuse reclamezuil maakt. Gelukkig kun je dit oplossen met een hoesje.  

©PXimport

©PXimport

©PXimport

De stereo luidsprekers klinken duidelijk en kunnen lekker hard, al missen ze logischerwijs serieuze bas. De luidsprekers zijn wel beter dan gebruikelijk in deze prijsklasse. Poco laat ook een goede sier achter door de X3 Pro uit te rusten met handige functies. Van een hoofdtelefoonaansluiting en een infraroodsensor (om huishoudelijke apparatuur te bedienen) tot een nfc-chip om contactloos te pinnen in winkels; het is allemaal aanwezig. 

120 Hz-scherm oogt heerlijk soepel

Poco scoort ook punten door een goed scherm in de smartphone te zetten. Grote kans dat het om hetzelfde scherm gaat als in de Poco X3 NFC, want de eigenschappen zijn identiek. Ook de Poco X3 Pro heeft een 6,67 inch lcd-display met mooie kleuren en een scherpe full-hd-resolutie. Dankzij de hoge verversingssnelheid van 120 Hz oogt het scherm veel soepeler dan een traditioneel 60 Hz-scherm. Zo’n traditioneel display vernieuwt zichzelf 60 keer per seconde, waar de Poco X3 Pro dat 120 keer doet. Tekst leest prettiger weg, geoptimaliseerde games komen beter uit de verf en de smartphone voelt simpelweg wat sneller aan. Hoewel steeds meer smartphones van 250 euro een 120 Hz-scherm hebben, is het zeker nog geen standaardeigenschap. 

©PXimport

Het enige aandachtspunt van het Poco X3 Pro-scherm is dat het geen oled-display is. Vergelijkbaar geprijsde Samsung-smartphones (Galaxy A51 & Galaxy M21) hebben wel zo’n fraaier oled-scherm. De Xiaomi Redmi Note 10 Pro is een paar tientjes duurder en heeft ook een oled-scherm.

Hardware

De Poco X3 Pro is de eerste smartphone in Nederland met de nieuwe Qualcomm Snapdragon 860-processor. Dit is in feite een krachtigere versie van de Snapdragon 855, de beste processor uit 2019. En dat merk je: de Poco X3 Pro is hartstikke snel, geholpen door een royale 6 GB werkgeheugen. Het is zonder twijfel de snelste telefoon in zijn prijsklasse. Zwaardere games komen ook goed uit de verf. Het opslaggeheugen meet standaard 128 GB. Je kunt het geheugen vergroten met een micro-sd-kaartje. Poco verkoopt de X3 Pro ook met 8 GB werkgeheugen en 256 GB opslagruimte. Deze variant is vijftig euro duurder, een opvallend scherpe meerprijs waar de concurrentie niet aan kan tippen. 

Accuduur en opladen

De accucapaciteit van de Poco X3 Pro is met 5160 mAh lekker groot en in de praktijk voldoende voor anderhalf tot twee dagen gebruik. Opladen gaat vlot omdat het toestel snelladen ondersteunt. In de doos zit een 33 Watt-snellader en die heeft iets meer dan een uur nodig om de accu volledig op te laden. Een half uurtje bijladen tilt de accu al van 0 naar 50 procent. 

©PXimport

Camera's

Foto’s en video’s maakt de Poco X3 Pro met vier camera’s op de achterkant en een selfiecamera in een gaatje in het scherm. Die selfiecamera (20 megapixel) is prima, maar niet bijzonder. Gezien de prijs kun je dat ook niet verwachten. De vierdubbele camera achterop bestaat uit een 48 megapixel hoofdcamera, een 8 megapixel groothoeklens, een 2 megapixel macrocamera en een dieptesensor (2 megapixel).

De Poco X3 Pro gebruikt de 48 megapixel hoofdcamera om vier pixels samen te persen voor betere foto’s. Standaard schiet de camera dus 12 megapixel plaatjes en die zien er overdag heel aardig uit. De foto’s ogen realistisch, scherp en gaan goed om met de ondergaande zon. De groothoeklens legt een wijdere foto vast en hoewel die op alle punten wat minder indrukwekkend is, is de kwaliteit prima. De lagere resolutie merk je vooral als je de afbeelding op je computerscherm of televisie bekijkt. 

Hieronder zie je het verschil tussen de primaire camera en groothoeklens. De tweede serie toont het verschil tussen de automatische modus en de nachtmodus, waarbij ik de foto's geschoten heb met de hoofdcamera. 

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Met de 2 megapixel macrocamera maak je een foto van heel dichtbij. De minimale afstand tot een object blijft echter best groot en door de lage resolutie schiet de camera geen scherpe foto’s. Ik vind de camera daarom beperkt nuttig. De dieptesensor helpt bij het vervagen van de achtergrond als je een portretfoto maakt. Dat doet hij naar behoren.

In onderstaande vergelijking zie je van links naar rechts de hoofdcamera, macrocamera en groothoekcamera. 

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Software en updatebeleid

De Poco X3 Pro draait op Android 11, op moment van schrijven de meest recente versie. Poco belooft updates naar Android 12 en 13 en dat is in lijn met de concurrentie. Ook garandeert het bedrijf twee jaar regelmatige beveiligingsupdates. Ook gebruikelijk en goed genoeg voor een betaalbare smartphone. Samsung-smartphones onderscheiden zich met vier jaar updates en zijn daarom langer veilig te gebruiken. 

©PXimport

©PXimport

©PXimport

De MIUI-softwarelaag die Poco over Android heen legt, is even wennen. De schil voert visuele veranderingen door, waardoor je misschien even moet zoeken naar vertrouwde functies. Ook bevat de software een hoop geïnstalleerde apps en die kun je alleen via een omweg verwijderen. Tot slot verdient Poco geld door je af en toe reclames voor te schotelen. Je kunt alleen aangeven of je gepersonaliseerde advertenties wilt of niet en hebt geen mogelijkheid om de reclames eenmalig volledig af te kopen. Een gemiste kans als je het mij vraagt. 

Conclusie: Poco X3 Pro kopen?

De Poco X3 Pro biedt een indrukwekkende prijs-kwaliteitsverhouding en hoort zonder twijfel bij de beste smartphones onder de 300 euro. De telefoon combineert een mooi scherm en krachtige hardware met een lange accuduur en krijgt twee jaar updates. Aandachtspunten zijn de ingrijpende MIUI-software en het formaat en het gewicht van de smartphone. Als die je niet uitmaken, haal je voor 249 euro een uitstekende smartphone in huis. Het model met meer werk- en opslaggeheugen is vijftig euro duurder en vooral interessant als je écht veel opslagruimte nodig hebt.

Alternatieve smartphones die de moeite waard zijn, zijn de Xiaomi Redmi Note 10 Pro en Poco X3 NFC. Eerstgenoemde is iets duurder, wat langzamer en heeft standaard 64 GB opslaggeheugen, maar beschikt wel over een mooier oled-scherm en betere camera’s. De Poco X3 NFC start bij 229 euro, is ook wat langzamer en heeft eveneens 64 GB opslaggeheugen. Verder is hij bijna identiek, wat ‘m een interessant goedkoper alternatief maakt. Helemaal omdat het toestel regelmatig voor 199 euro in aanbieding is. 

Liveservicegames en hero shooters waren in 2016 niet per se nieuw. Destiny ging al twee jaar hard, en hoewel nieuwkomer Overwatch erg goed ontvangen werd, trokken sommigen al snel vergelijkingen met Valve’s inmiddels oude Team Fortress 2. Toch wist de hero shooter van Blizzard een Game of the Year Award voor de neus van onder andere Uncharted 4: A Thief’s End weg te grissen. Het was een glorieus begin van een moeizaam traject.

In de afgelopen tien jaar onderging Overwatch grote veranderingen. Na een groot succes met ruim 50 miljoen totale spelers in de eerste drie jaar kondigde Blizzard in 2019 aan dat er een vervolg zou komen, dat ‘naast het originele Overwatch’ moest bestaan en uitgebreid werd met Player-versus-Environment-content. De 6-tegen-6 Player-versus-Player-gameplay waar Overwatch om bekendstaat, zou blijven bestaan en voorzien worden van dezelfde content in de twee games. Ook zou Overwatch 2 een exclusieve PvE-modus met een verhaallijn en skill-trees krijgen, waarmee ieder personage op zowel grote als subtiele wijze aangepast kon worden.

©Blizzard

Nee, toch niet

Wie Overwatch 2 sinds de early access-verschijning eind 2022 heeft gespeeld, weet dat daar maar bar weinig van is waargemaakt. Overwatch en Overwatch 2 werden ten eerste geen aparte titels: laatstgenoemde heeft de plaats van het origineel simpelweg ingenomen. Die verhaalmodus? Voor 15 euro kreeg je met de 1.0-release van Overwatch 2 in augustus 2023 toegang tot drie missies. Die verkochten niet goed genoeg voor Blizzard – volgens bronnen Bloomberg - waarmee de mogelijkheid van meer PvE-content direct werd begraven.

Het was toen zelfs al bekend dat de PvE-modus grotendeels geschrapt was, gezien de modus volgens regisseur Aaron Keller ‘de focus tijdens het ontwikkelproces van de game belemmerde’. Dat is geen vreemde redenering, maar PvE was wel juist datgene dat Overwatch 2… nou ja, Overwatch 2 maakte. Uiteindelijk was de lancering van de ‘nieuwe’ game vooral een grote update, met drie nieuwe personages, wat extra arena’s en een nieuwe 5v5-opzet in plaats van 6v6. Er stond nu slechts een ‘2’ achter.

©Blizzard

Een alternatieve toekomst

Recent werd aangekondigd dat Overwatch 2 het cijfer van de naam afknipt met het twintigste seizoen en dus weer gewoon Overwatch heet – we zijn dus weer terug bij af. Ik stapte zelf destijds op de Overwatch-trein door juist de belofte van PvE in het vervolg, en heb uiteindelijk pakweg 300 uren tussen beide games verdeeld. Hoewel ik naarmate de tijd vorderde wat uren in de competitieve modus stak, maakte het spelen met vrienden de ervaring écht vermakelijk.

Gezellig kletsen, schreeuwen tegen willekeurige teamgenoten en de mix van tactiek en variatie die de vele personages in Overwatch bieden: dat staat mij bij. Een PvE-modus waarin juist dat samenspel en de speelwijze van de verschillende heroes aan te passen zijn naar jouw speelstijl was een soort heilige graal, die uiteindelijk dus nooit verscheen. Dat is eeuwig zonde. De competitieve e-sportscene van Overwatch is al sinds het begin een belangrijk aspect van de game, dus ergens is het begrijpelijk dat het team dit niet uit het oog wilde verliezen.

©Blizzard

Maar juist in de laatste jaren zien we een interessante verschuiving naar PvE, of in ieder geval multiplayer-ervaringen die niet geheel om competitie draaien. Denk aan Helldivers 2 van een paar jaar terug, waarin vrienden en willekeurige spelers het opnemen tegen legioenen aan vijanden – en zelfs wereldwijd samen naar een doel werken. Of de explosie aan zogenaamde ‘friendslop’ games als Peak en Lethal Company, die geheel draaien om het samen uitvoeren van taken als een berg beklimmen of het verzamelen van schroot. Een game als Arc Raiders bevat daarbij ook PvP-elementen, maar staat ook bij omdat meerdere spelers samen kunnen komen om een gigantische robot te verslaan. Video’s waarbij spelers plots oude vrienden tegenkomen in de game tonen aan waarom PvE momenteel zó ontzettend leuk kan zijn.

De realiteit

Het is achteraf makkelijk te zeggen, maar de originele visie voor Overwatch 2 had best een prominente rol in het huidige gamelandschap kunnen bekleden. Met de aankondiging werden uitgebreide skilltrees getoond voor de verschillende personages waar Overwatch om bekendstaat.

©Blizzard

Een van Mei’s speciale vaardigheden is bijvoorbeeld het veranderen in een ijspegel, om zo health terug te verdienen en een paar seconden onverwoestbaar te zijn. Met een van de skills die getoond werd veranderde deze ijspegel in een ijsbal, waarmee ze op spectaculaire wijze door groepen vijanden kan kegelen. De PvE-modus had de potentie om een soort zandbak voor dergelijke ideeën en ingrijpende veranderingen voor het klassieke Overwatch te worden. Een speelsere mix van skills en samenwerking om juist die avonturen uit bijvoorbeeld een Helldivers 2 te nabootsen. De tactische teamgameplay had dan ook niet hoeven verdwijnen, het zou juist vet geweest zijn om met vrienden verschillende skills af te stemmen en los te laten op de robots van Null Sector.

Dat is nog zoiets: de lore en verhaallijn van Overwatch zijn ontzettend interessant, en had meer in de schijnwerpers kunnen staan met de PvE-insteek. Nog voordat ik de games überhaupt had aangeraakt, verslond ik de prachtig geanimeerde filmpjes van Blizzard en verhalen die ze voor de personages uitbrachten.

Wat ik dan ook zie van de nieuwe update wringt met mijn gevoel. Ja, het lijkt erop dat Blizzard een inhaalslag maakt en sneller met nieuwe personages komt om de game fris te houden. Het wekt de indruk dat we weer terug zijn bij het ‘oude’ Overwatch, en dat de ontwikkelaar nog altijd een sterke hero shooter wil behouden nu concurrenten als Marvel Rivals het speelveld hebben betreden. Toch kan ik het niet laten om te fantaseren over hoe Overwatch meer had kunnen zijn dan een hero shooter.

De realiteit is dat het Overwatch-team geen goede balans wist te vinden tussen het bijhouden van de PvP- en competitieve scene van Overwatch en de ontwikkeling van de PvE. Zonde, want zeker in het huidige multiplayerklimaat, waar mensen steeds meer achterover lijken te hangen om met elkaar te spelen in plaats van tegen elkaar, had het originele Overwatch 2 perfect gepast.

Samen met onze vrienden van bol geven we wekelijks een nieuwe game weg, en deze week is dat natuurlijk Mario Tennis Fever.

Fever verscheen namelijk deze week voor de Nintendo Switch 2 en is volgens onze Simon een uitstekende Mario-sportgame. Met z'n Fever Rackets - die speciale slagen vol onvoorspelbare effecten mogelijk maken - goede basisgameplay en flink wat content weet Fever boven de afgelopen delen uit te stijgen:

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Winnen

Wat moet je doen om te winnen? Ga naar de website van bol, vind de productcode in de url (bestaande uit zestien cijfers) en vul die hieronder in het invulformulier in! Vergeet ook niet je naam en emailadres in te vullen, dan sturen we je zo snel mogelijk een code om de game fysiek op bol.com te bestellen!

Werkt het formulier niet? Klik dan hier.