Met de Poco F4 GT probeert de oude Xiaomi-dochteronderneming gamers voor zich te winnen. Met een razendsnelle processor, een uiterst fijne verversingssnelheid en ontzettende snelle oplader is het duidelijk: de GT-toevoeging is er niet zomaar. Enkele unieke eigenschappen kunnen een doorslaggevende factor vormen, maar is dat genoeg? Je leest het in deze Poco F4 GT review.

Soms bestaat er nog wat verwarring over, maar Poco is een zelfstandig bedrijf. Ooit werd dit merk opgericht als dochteronderneming van Xiaomi, waarmee het bedrijf allerlei bestaande smartphones onder een nieuwe vlag kon uitbrengen. Hoewel Poco inmiddels op eigen benen staat, staat die filosofie nog altijd overeind. Dat laat de Poco F4 GT perfect zien.

De Poco F4 GT is namelijk precies dezelfde smartphone als de Xiaomi Redmi K50 Gaming Edition, die sinds februari 2022 te koop is in een aantal landen. Die smartphone is officieel niet in Nederland te koop (voor zover wij konden zien), dus heel veel maakt het nu niet uit. Het blijft wel verwonderen, want waarom steken de bedrijven dan veel moeite in het merkonderscheid?

Daar zijn waarschijnlijk allerlei marketingredenen voor te verzinnen. Wellicht slaat een naam als Poco beter aan in het westen en wil Xiaomi voorkomen dat we ons afvragen hoe we die naam moet uitspreken. Zo hebben we bijvoorbeeld maandenlang discussie gevoerd over de uitspraak van de naam Huawei; dat leidt natuurlijk af van waar het echt om draait.

©PXimport

©PXimport

De ster van de show

In dit geval is de ster van de show die Poco F4 GT-smartphone. Dit is een smartphone bedoeld voor gamers, met een adviesprijs van tenminste 499 euro. In eerste instantie zie je dat er niet meteen bij af, zoals je dat wel ziet bij marktleider Asus en zijn ROG Phone 5s. De F4 GT is ietwat dikker dan een gemiddeld vlaggenschip, maar relatief dun te noemen in vergelijking met het aanbod van Asus.

Daarnaast hebben de achterkant en het aluminium frame geen gekke toevoegingen of opvallende elementen, in de vorm van led-verlichting of extra poorten. Zo is er geen extra usb-c-poort voor optionele accessoires, maar missen we bijvoorbeeld wel een koptelefoonaansluiting. Dit is om twee redenen helaas een groot gemis voor gamers.

Ten eerste omdat je moet investeren in extra hardware, in de vorm van een goede usb-c-naar-aux-aansluiting of draadloze koptelefoon of setje oortjes. Ten tweede omdat de Poco F4 GT geen ondersteuning aanbiedt voor aptX HD of Adaptive, waardoor er een kleine vertraging op de bluetoothlijn optreedt wanneer je draadloos je audio streamt.

©PXimport

©PXimport

Audio-ervaring is goed en slecht

Door het gebrek aan aptX-ondersteuning is de audiokwaliteit ook ondermaats, wat tot vervormingen kan leiden. Sommige aspecten klinken veel scheller dan je gewend bent, bijvoorbeeld, terwijl andere lagen ineens afgesneden worden of tot een bepaalde oppervlakte beperkt blijven. Een koptelefoon moeiteloos bedraad aansluiten geniet dan echt de voorkeur.

De geluidservaring zonder draadloze verbinding is dan weer ontzettend fijn. Aan boord zitten maar liefst vier kleine speakers: twee voor de hogere tonen en twee voor de lagere tonen. Aanvankelijk denk je misschien dat die op een gekke plek zitten, maar de positionering is juist goed. Wanneer je horizontaal gamet, dan zitten je vingers niet snel voor de openingen.

Het geluid uit de speaker klinkt luid, breed en gedetailleerd en voegt echt wat toe aan de game-ervaring. Echter, je vingers kunnen we voor de speakers terechtkomen op het moment dat je gebruik wil maken van de mechanische schouderknoppen op het apparaat. Juist, de Poco F4 GT heeft (horizontaal gezien) twee schouderknoppen op de bovenkant.

©PXimport

©PXimport

Mechanische schouderknoppen klikken lekker

Wanneer je die schouderknoppen wil indrukken, dan zitten je vingers voor de speakers. Daardoor klinkt die audio-ervaring weer wat weggemoffeld. Je kunt in principe de speakers omzeilen door je vingers meer om het toestel heen te wikkelen, maar dat levert geen comfortabele gamehouding op die je lang volhoudt.

Hoewel de mechanische schouderknoppen redelijk uniek zijn in smartphoneland, is het geen nieuw onderdeel. De Poco F3 GT (en zijn bijbehorende Xiaomi-variant) biedt dergelijke knoppen namelijk ook aan. Maar dat neemt niet weg dat ze onwijs lekker klikken en dat je echt een gevoel van controle hebt. Dit is gevoelsmatig beter dan hoe Asus het aanpakt, in elk geval.

In die vergelijking met de ROG Phone 5s belanden we in een vreemd soort spagaat. Want het aanbod van Poco is dunner en minder opvallend, terwijl de schouderknoppen eigenlijk een doorn in het oog van het design zijn. De recente ROG Phone heeft dan weer geen extra fysieke knoppen, maar is wel erg dik en schreeuwerig.

Je zou dus bijna verwachten dat de ROG Phone beter af zou zijn met fysieke schouderknoppen, aangezien dat apparaat toch al dik en log is, terwijl de Poco profijt heeft van de AirTriggers die zeer onopvallend op het toestel aanwezig zijn. Nou ja, zo zie je maar weer: ook het aanbod gamingsmartphones is niet perfect.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Het hoofd koel houden

Omdat de Poco F4 GT natuurlijk maanden later dan de ROG Phone 5s van Asus op de markt verschijnt, heeft de Poco het voordeel van een nieuwe processor. Dit is de Snapdragon 8 Gen 1-processor. Het is de snelste chipset van fabrikant Qualcomm van dit moment en dat is voor gamers niet geheel onbelangrijk.

De processor wordt vergezeld door 8 tot 12 GB aan werkgeheugen en kan dus menig Android-game draaien. We zijn in elk geval geen problemen tegengekomen met de games die we hebben gespeeld. Wordt het toestel soms warm? Een beetje, maar het LiquidCool-koelsysteem (versie 3.0 alweer) lijkt hier prima zijn werk te doen.

Houd er overigens rekening mee dat de Poco F4 GT geen ondersteuning aanbiedt voor Google Stadia. Wel kun je er bijvoorbeeld je games via Xbox Game Pass op spelen. Je kunt alleen digitale knoppen mappen op de schouderknoppen wanneer de digitale knoppen daadwerkelijk als overlay in beeld staan. De knoppen instellen gaat overigens zeer eenvoudig.

©PXimport

©PXimport

Verversingssnelheid van 120 Hertz

Games spelen op de Poco F4 GT is overigens geen straf. Het kleurrijke oled-scherm van 6,67-inch biedt een fijne resolutie aan van 1.080 bij 2.400 pixels. Hoger hoeft niet, want dat zie je er niet van af en gaat alleen maar onnodig ten koste van de accu. Het toestel biedt ondersteuning aan voor HDR10+ en een verversingssnelheid van 120 Hertz.

Aan die verversingssnelheid zit overigens een nadeel. De Poco-smartphone biedt namelijk geen ltpo-scherm aan, waardoor de snelheid niet adaptief terugschakelt wanneer nodig. Je kunt kiezen tussen 60 of 120 Hertz, maar niets daartussen of lager. Met snelle beelden, of wanneer je naar content in 24 frames per seconde kijkt, kan er daardoor mogelijk een ghostingeffect optreden.

Niet dat ltpo op alle vlakken zaligmakend is. Schermen kunnen eerder slijten en een toestel kan mogelijk sneller oververhitten. Maar voor smartphones gericht op gaming (en mediagebruik) is het wel noodzakelijk vanwege het aanbod en de doelgroep. Wanneer je echter alleen van de 60Hz-modus gebruikmaakt, beperkt je de mogelijke klachten.

©PXimport

©PXimport

Accu, camera en software

De accu heeft een vermogen van 4.700 mAh en ondersteunt snelladen op 120 watt. Dat klinkt echt tof en werkt tevens als geadverteerd. Poco belooft een volledige oplaadbeurt binnen zeventien minuten te voltooien. De resultaten liggen inderdaad tussen de vijftien en twintig minuten, waardoor je dus binnen no-time ongestoord verder kunt gamen.

Echter, batterijen opladen met zulke snelheden is op de lange termijn slecht voor de accu. Uit tests blijkt misschien wel dat zo’n accu een jaar prima meegaat, bijvoorbeeld, maar na een paar duizend keer opladen gaan de prestaties er snel op achteruit. Dat kunnen we nu niet testen, maar dat moet je wel altijd onthouden wanneer je een smartphone met snelladen koopt.

De camera is overduidelijk geen belangrijke onderdeel van de ervaring voor een gamingsmartphone, maar toch kun je spreken van een redelijke kwaliteit. Overdag ogen foto’s kleurrijk en scherp, maar in de avond vallen alle details zo goed als weg. Het systeem fungeert beter dan op de eerdergenoemde Asus-smartphone, maar verwacht er niet te veel van.

Tot slot komen we bij de software aan. De Poco F4 GT draait op MIUI 13 (een softwareskin van Xiaomi), met daaronder Android 12. Poco belooft tevens twee Android-upgrades uit te brengen. Dat is marginaal, maar beter dan niets. Verder komen we wat vervelende apps tegen die er niet allemaal af kunnen en heeft de interface wat irritante elementen. Zo trek je een ander menu naar beneden vanaf het thuisscherm, waardoor je niet meteen bij je instellingen komt. 

©PXimport

©PXimport

Poco F4 GT – conclusie

We hebben in deze review vergelijkingen gemaakt met de Asus ROG Phone 5s. Dat is immers het topmodel onder gamingsmartphones, dus de vergelijking is op z’n plek. De Poco F4 GT doet een aantal dingen goed. De mechanische knoppen voelen fijn en klikken lekker en qua specs en software zit je de komende twee jaar wel gebakken.

Ook de prijs valt niet tegen, helemaal als je je bedenkt dat je een smartphone met een Snapdragon 8 Gen 1-processor in huis haalt. Er zijn echter ook dingen die tegenvallen. Op audiogebied presteren veel smartphones veel beter, bijvoorbeeld. Ook trekt de achterkant snel vingerafdrukken aan. Maar gelukkig is die niet zo glad dat die meteen van de bank afglijdt.

Hoewel het snelladen als een groot voordeel in de markt gezet wordt (120 watt is een behoorlijke prestatie), moet je er rekening mee houden dat je op de lange termijn waarschijnlijk aan het kortste end trekt. Snel opladen is vaak funest voor batterijen, dus houd dit in het achterhoofd. Poco komt in elk geval aanvankelijk de geadverteerde belofte na.

Maar is dit nou dé gamingsmartphone die je op dit moment moet hebben? Dat hangt misschien meer af van het geld dat je wil besteden. De Poco is een stuk goedkoper dan de recentste Asus, wat doorslaggevend kan zijn. Poco is met dit toestel op weg naar de top, maar het lukt het bedrijf niet Asus voorbij te gaan, ondanks alle snelheid. Asus biedt namelijk meer waarde aan voor die hogere prijs, zeker op het gebied van audio, software en beeldkwaliteit.

Thuis koffie van restaurantkwaliteit? De Philips Café Aromis 8000-serie belooft het. In deze review lees je of deze volautomaat de hype waarmaakt. Van perfect melkschuim tot minimaal onderhoud: ontdek waarom dit apparaat je lokale barista overbodig maakt, zelfs met gewone supermarktbonen!

Je kent het vast: je zit in je favoriete koffietentje, neemt een eerste slok van de cappuccino die je hebt besteld en valt even stil. De temperatuur, het mondgevoel, die volle smaak… alles lijkt te kloppen. En dan denk je aan de koffie thuis. Die is prima, of in elk geval best oké. Maar daar blijft het dan ook bij.

Dat dacht ik tenminste. Tot ik de Philips Café Aromis 8000-serie op mijn aanrecht installeerde en mijn keuken stante pede in een soort hippe koffiebar veranderde. De installatie van deze fraaie machine behelst niet meer dan een stekker in het stopcontact, water in het reservoir en een dosis verse koffiebonen bovenin. That’s it. Daarna kan het feest beginnen.

Hoewel de term 'restaurantkwaliteit' vaak niet meer dan een loze marketingkreet is, maakt dit apparaat dat woord opeens bizar concreet. Dat zit 'm in heel basale dingen: de koffie is direct op de juiste temperatuur (niet dat lauwe net-niet) en de smaak is vol en romig, zonder die nare bittere nasmaak. Dit apparaat lijkt bovendien precies te snappen wat jij wil; zonder dat je zelf als een bezetene aan de knoppen hoeft te draaien, staat er binnen de kortste keren een meer dan fatsoenlijke kop koffie voor je neus. Wat een topding!

©Philips

Duurdoenerij niet nodig

Erg prettig is het feit dat de machine enorm vergevingsgezind is. Hippe koffiesnobs vertellen je doorgaans dat je zonder exclusieve bonen van 30 euro per kilo nergens bent. Onzin, blijkt nu. Zelfs met een zak supermarktbonen en een pak volle melk (lang houdbaar werkt het best!) tovert dit ding een resultaat tevoorschijn waar je u tegen zegt. Hij weet echt het maximale uit elke boon te persen. Luxe zonder dat je boodschappenlijstje ingewikkeld of overdreven duur wordt, ik hou ervan.

En dan de melk. Vaak is dat thuis niet meer dan een zielig laagje luchtbelletjes dat na tien seconden als sneeuw voor de zon verdwijnt. Hier niet. Dit schuim is stevig, rijk en blijft dapper overeind staan. M'n ochtendcappuccino heb ik dan ook spontaan heilig verklaard, maar de echte verrassing is wat mij betreft de optie 'Melange'. Die is gloeiend heet, heeft de ideale verhouding tussen melk en koffie (puristen verklaren me voor gek) en maakt me elke keer weer instant gelukkig. Ik was aanvankelijk wat sceptisch over dit soort voorgeprogrammeerde recepten, maar deze verhouding is zo perfect afgestemd dat het elke keer weer aanvoelt als een echte traktatie.

©Philips

'Wat willen jullie drinken?'

Bezoek over de vloer? Kom maar door met de bestellingen! Vroeger hoopte ik stiekem op de keuze voor zwart (want: geen gedoe met melk), nu draai ik mijn hand niet meer om voor een latte of espresso macchiato. Sterker nog, ik nodig mensen nu vol enthousiasme uit om een kopje koffie te komen doen, en de reacties zijn elke keer unaniem: "Wauw, lekkere koffie!" 

Het mooie is dat je specifieke voorkeuren van je bezoek niet elke keer opnieuw hoeft in te voeren. Dankzij de gebruikersprofielen heeft iedereen in huis zijn eigen 'knop'. De een wil de latte met extra melk, de ander wil 'm juist sterker: dat kun je allemaal opslaan. En de machine verrast ook in de breedte. Waar ik zelf inmiddels min of meer verslaafd ben aan de Red Eye (een pittige boost voor de korte nachten), scoor ik bij mijn dochter punten met de 'Babychino'-functie: alleen warm melkschuim. Lekker voor het slapen gaan. 

Voor de liefhebbers zitten er trouwens nog allerlei cold brew-opties in het assortiment. Niet helemaal mijn ding – koffie kan me niet heet genoeg – maar fijn dat het kan als de smaak (of het bezoek) daarom vraagt.

©Eelko Rol

Geen schoonmaak-nachtmerries

Dan het onderhoud. We kennen de horrorverhalen van schimmelende slangetjes in volautomaten en hopeloos verkalkte zetgroepen. De Café Aromis 8000 is wat dat betreft een verademing. Water bijvullen, bakje met koffiepucks legen en (belangrijk!) de melkhouder gewoon even omspoelen onder de kraan (schijnt zelfs in de vaatwasser te kunnen). Geen ingewikkeld gedoe; de machine spoelt zichzelf krachtig door bij het opstarten en afsluiten. Het ding staat er, hij werkt en zeurt verder niet om aandacht. Had ik al gezegd dat dit een topding is?

O, en er is een app. Is die noodzakelijk? Neuh. Is het lekker? Ja! Via de app kun je de machine alvast aan het werk zetten terwijl je zelf nog even je mail checkt in bed. Je weet: technologie is op zijn best als het je luiheid faciliteert, en dat heeft Philips hier goed begrepen.

©Philips

Conclusie? Dit is meer dan een keukenapparaat; het is een stukje levensgeluk. Je hoeft niet meer te kiezen tussen gemak (dag Senseo!) en smaak. De Philips Café Aromis 8000 bewijst dat je dat perfecte koffiemomentje gewoon thuis kunt creëren. Zonder barista-cursus, zonder gedoe, maar mét die gelukzalige stilte na de eerste slok.

Enige minpuntje is wellicht de prijs, want die is met 999 euro best fors. Maar reken maar uit: een cappuccino kost tegenwoordig al snel 4 euro, dus met 250 gloeiend hete geluksmomentjes thuis heb je deze machine er al uit. Dat moet je jezelf gewoon gunnen.

Marc-Alexis Côté, die voorheen de Assassin's Creed-gamefranchise bij Ubisoft overzag, heeft dat bedrijf nu aangeklaagd.

Afgelopen oktober werd aangekondigd dat Côté vertrokken was bij het bedrijf. Dat gebeurde rond dezelfde tijd als dat Ubisoft de Assassin's Creed-franchise onderbracht onder Vantage Studios, een nieuwe dochteronderneming die het samen met Tencent heeft opgericht. Côté heeft decennialang aan de Assassin's Creed-franchise gewerkt en stond de laatste jaren aan het hoofd van de populaire spellenreeks.

Côté zou toen Assassin's Creed naar Vantage Studios ging een aanbod van Ubisoft hebben gekregen om een andere leidende positie binnen het bedrijf aan te nemen. Côté liet kort daarna publiekelijk weten dat deze positie niet vergelijkbaar was met zijn eerdere werk.

De aanklacht

Nu klaagt Côté Ubisoft dus aan, zo meldt CBC Radio Canada. Volgens hem zou hij de rol van 'Head of Production' aangeboden hebben gekregen binnen Ubisoft nadat Assassin's Creed binnen Vantage Studios werd ondergebracht, gevolgd door een mogelijke positie als 'Creative House'.

Volgens Côté zou hij daardoor leiderschap krijgen over "tweederangs" Ubisoft-franchises. Aangezien hij daarvoor de Assassin's Creed-franchise overzag, voelde dit voor hem als een wezenlijke stap terug.

Côté nam naar eigen zeggen twee weken vrij om over deze situatie te reflecteren. Aan het einde van die periode zou Ubisoft hebben geëist dat hij een besluit moest maken en besloot Côté dat dit een onacceptabele situatie was, en een "ontslag in vermomming". Hij eiste dan ook ontslagvergoeding, waarna hij te horen kreeg dat hij niet meer op werk hoefde te komen en Ubisoft aankondigde dat hij was vertrokken.

Volgens Côté heeft Ubisoft geclaimd dat hij vrijwillig is vertrokken, zodat men geen ontslagvergoeding hoefde te betalen. Côté eist nu twee jaar aan loon als ontslagvergoeding en 75.000 dollar aan schadevergoeding vanwege machtsmisbruik en schade aan zijn reputatie. In totaal komt dat neer op meer dan 1,3 miljoen dollar. Ook wil hij dat het concurrentiebeding komt te vervallen.

Vantage Studios en Assassin's Creed

Ubisoft richtte vorig jaar samen met het Chinese Tencent de dochteronderneming Vantage Studios op. Daar zijn de drie belangrijkste Ubisoft-franchise in ondergebracht, namelijk Assassin's Creed, Far Cry en Rainbow Six. Ook de ontwikkelteams die aan deze reeksen werken maken nu onderdeel uit van Vantage Studios.

De Assassin's Creed-franchise is al jarenlang een van de belangrijkste gamereeksen van de Franse uitgever Ubisoft. In de spellen gebruiken spelers parkour, stealth en gevechten om diverse exotische locaties uit de geschiedenis te verkennen. Het meest recente deel is het vorig jaar uitgekomen Assassin's Creed Shadows.