Met de Poco F4 GT probeert de oude Xiaomi-dochteronderneming gamers voor zich te winnen. Met een razendsnelle processor, een uiterst fijne verversingssnelheid en ontzettende snelle oplader is het duidelijk: de GT-toevoeging is er niet zomaar. Enkele unieke eigenschappen kunnen een doorslaggevende factor vormen, maar is dat genoeg? Je leest het in deze Poco F4 GT review.

Soms bestaat er nog wat verwarring over, maar Poco is een zelfstandig bedrijf. Ooit werd dit merk opgericht als dochteronderneming van Xiaomi, waarmee het bedrijf allerlei bestaande smartphones onder een nieuwe vlag kon uitbrengen. Hoewel Poco inmiddels op eigen benen staat, staat die filosofie nog altijd overeind. Dat laat de Poco F4 GT perfect zien.

De Poco F4 GT is namelijk precies dezelfde smartphone als de Xiaomi Redmi K50 Gaming Edition, die sinds februari 2022 te koop is in een aantal landen. Die smartphone is officieel niet in Nederland te koop (voor zover wij konden zien), dus heel veel maakt het nu niet uit. Het blijft wel verwonderen, want waarom steken de bedrijven dan veel moeite in het merkonderscheid?

Daar zijn waarschijnlijk allerlei marketingredenen voor te verzinnen. Wellicht slaat een naam als Poco beter aan in het westen en wil Xiaomi voorkomen dat we ons afvragen hoe we die naam moet uitspreken. Zo hebben we bijvoorbeeld maandenlang discussie gevoerd over de uitspraak van de naam Huawei; dat leidt natuurlijk af van waar het echt om draait.

©PXimport

©PXimport

De ster van de show

In dit geval is de ster van de show die Poco F4 GT-smartphone. Dit is een smartphone bedoeld voor gamers, met een adviesprijs van tenminste 499 euro. In eerste instantie zie je dat er niet meteen bij af, zoals je dat wel ziet bij marktleider Asus en zijn ROG Phone 5s. De F4 GT is ietwat dikker dan een gemiddeld vlaggenschip, maar relatief dun te noemen in vergelijking met het aanbod van Asus.

Daarnaast hebben de achterkant en het aluminium frame geen gekke toevoegingen of opvallende elementen, in de vorm van led-verlichting of extra poorten. Zo is er geen extra usb-c-poort voor optionele accessoires, maar missen we bijvoorbeeld wel een koptelefoonaansluiting. Dit is om twee redenen helaas een groot gemis voor gamers.

Ten eerste omdat je moet investeren in extra hardware, in de vorm van een goede usb-c-naar-aux-aansluiting of draadloze koptelefoon of setje oortjes. Ten tweede omdat de Poco F4 GT geen ondersteuning aanbiedt voor aptX HD of Adaptive, waardoor er een kleine vertraging op de bluetoothlijn optreedt wanneer je draadloos je audio streamt.

©PXimport

©PXimport

Audio-ervaring is goed en slecht

Door het gebrek aan aptX-ondersteuning is de audiokwaliteit ook ondermaats, wat tot vervormingen kan leiden. Sommige aspecten klinken veel scheller dan je gewend bent, bijvoorbeeld, terwijl andere lagen ineens afgesneden worden of tot een bepaalde oppervlakte beperkt blijven. Een koptelefoon moeiteloos bedraad aansluiten geniet dan echt de voorkeur.

De geluidservaring zonder draadloze verbinding is dan weer ontzettend fijn. Aan boord zitten maar liefst vier kleine speakers: twee voor de hogere tonen en twee voor de lagere tonen. Aanvankelijk denk je misschien dat die op een gekke plek zitten, maar de positionering is juist goed. Wanneer je horizontaal gamet, dan zitten je vingers niet snel voor de openingen.

Het geluid uit de speaker klinkt luid, breed en gedetailleerd en voegt echt wat toe aan de game-ervaring. Echter, je vingers kunnen we voor de speakers terechtkomen op het moment dat je gebruik wil maken van de mechanische schouderknoppen op het apparaat. Juist, de Poco F4 GT heeft (horizontaal gezien) twee schouderknoppen op de bovenkant.

©PXimport

©PXimport

Mechanische schouderknoppen klikken lekker

Wanneer je die schouderknoppen wil indrukken, dan zitten je vingers voor de speakers. Daardoor klinkt die audio-ervaring weer wat weggemoffeld. Je kunt in principe de speakers omzeilen door je vingers meer om het toestel heen te wikkelen, maar dat levert geen comfortabele gamehouding op die je lang volhoudt.

Hoewel de mechanische schouderknoppen redelijk uniek zijn in smartphoneland, is het geen nieuw onderdeel. De Poco F3 GT (en zijn bijbehorende Xiaomi-variant) biedt dergelijke knoppen namelijk ook aan. Maar dat neemt niet weg dat ze onwijs lekker klikken en dat je echt een gevoel van controle hebt. Dit is gevoelsmatig beter dan hoe Asus het aanpakt, in elk geval.

In die vergelijking met de ROG Phone 5s belanden we in een vreemd soort spagaat. Want het aanbod van Poco is dunner en minder opvallend, terwijl de schouderknoppen eigenlijk een doorn in het oog van het design zijn. De recente ROG Phone heeft dan weer geen extra fysieke knoppen, maar is wel erg dik en schreeuwerig.

Je zou dus bijna verwachten dat de ROG Phone beter af zou zijn met fysieke schouderknoppen, aangezien dat apparaat toch al dik en log is, terwijl de Poco profijt heeft van de AirTriggers die zeer onopvallend op het toestel aanwezig zijn. Nou ja, zo zie je maar weer: ook het aanbod gamingsmartphones is niet perfect.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Het hoofd koel houden

Omdat de Poco F4 GT natuurlijk maanden later dan de ROG Phone 5s van Asus op de markt verschijnt, heeft de Poco het voordeel van een nieuwe processor. Dit is de Snapdragon 8 Gen 1-processor. Het is de snelste chipset van fabrikant Qualcomm van dit moment en dat is voor gamers niet geheel onbelangrijk.

De processor wordt vergezeld door 8 tot 12 GB aan werkgeheugen en kan dus menig Android-game draaien. We zijn in elk geval geen problemen tegengekomen met de games die we hebben gespeeld. Wordt het toestel soms warm? Een beetje, maar het LiquidCool-koelsysteem (versie 3.0 alweer) lijkt hier prima zijn werk te doen.

Houd er overigens rekening mee dat de Poco F4 GT geen ondersteuning aanbiedt voor Google Stadia. Wel kun je er bijvoorbeeld je games via Xbox Game Pass op spelen. Je kunt alleen digitale knoppen mappen op de schouderknoppen wanneer de digitale knoppen daadwerkelijk als overlay in beeld staan. De knoppen instellen gaat overigens zeer eenvoudig.

©PXimport

©PXimport

Verversingssnelheid van 120 Hertz

Games spelen op de Poco F4 GT is overigens geen straf. Het kleurrijke oled-scherm van 6,67-inch biedt een fijne resolutie aan van 1.080 bij 2.400 pixels. Hoger hoeft niet, want dat zie je er niet van af en gaat alleen maar onnodig ten koste van de accu. Het toestel biedt ondersteuning aan voor HDR10+ en een verversingssnelheid van 120 Hertz.

Aan die verversingssnelheid zit overigens een nadeel. De Poco-smartphone biedt namelijk geen ltpo-scherm aan, waardoor de snelheid niet adaptief terugschakelt wanneer nodig. Je kunt kiezen tussen 60 of 120 Hertz, maar niets daartussen of lager. Met snelle beelden, of wanneer je naar content in 24 frames per seconde kijkt, kan er daardoor mogelijk een ghostingeffect optreden.

Niet dat ltpo op alle vlakken zaligmakend is. Schermen kunnen eerder slijten en een toestel kan mogelijk sneller oververhitten. Maar voor smartphones gericht op gaming (en mediagebruik) is het wel noodzakelijk vanwege het aanbod en de doelgroep. Wanneer je echter alleen van de 60Hz-modus gebruikmaakt, beperkt je de mogelijke klachten.

©PXimport

©PXimport

Accu, camera en software

De accu heeft een vermogen van 4.700 mAh en ondersteunt snelladen op 120 watt. Dat klinkt echt tof en werkt tevens als geadverteerd. Poco belooft een volledige oplaadbeurt binnen zeventien minuten te voltooien. De resultaten liggen inderdaad tussen de vijftien en twintig minuten, waardoor je dus binnen no-time ongestoord verder kunt gamen.

Echter, batterijen opladen met zulke snelheden is op de lange termijn slecht voor de accu. Uit tests blijkt misschien wel dat zo’n accu een jaar prima meegaat, bijvoorbeeld, maar na een paar duizend keer opladen gaan de prestaties er snel op achteruit. Dat kunnen we nu niet testen, maar dat moet je wel altijd onthouden wanneer je een smartphone met snelladen koopt.

De camera is overduidelijk geen belangrijke onderdeel van de ervaring voor een gamingsmartphone, maar toch kun je spreken van een redelijke kwaliteit. Overdag ogen foto’s kleurrijk en scherp, maar in de avond vallen alle details zo goed als weg. Het systeem fungeert beter dan op de eerdergenoemde Asus-smartphone, maar verwacht er niet te veel van.

Tot slot komen we bij de software aan. De Poco F4 GT draait op MIUI 13 (een softwareskin van Xiaomi), met daaronder Android 12. Poco belooft tevens twee Android-upgrades uit te brengen. Dat is marginaal, maar beter dan niets. Verder komen we wat vervelende apps tegen die er niet allemaal af kunnen en heeft de interface wat irritante elementen. Zo trek je een ander menu naar beneden vanaf het thuisscherm, waardoor je niet meteen bij je instellingen komt. 

©PXimport

©PXimport

Poco F4 GT – conclusie

We hebben in deze review vergelijkingen gemaakt met de Asus ROG Phone 5s. Dat is immers het topmodel onder gamingsmartphones, dus de vergelijking is op z’n plek. De Poco F4 GT doet een aantal dingen goed. De mechanische knoppen voelen fijn en klikken lekker en qua specs en software zit je de komende twee jaar wel gebakken.

Ook de prijs valt niet tegen, helemaal als je je bedenkt dat je een smartphone met een Snapdragon 8 Gen 1-processor in huis haalt. Er zijn echter ook dingen die tegenvallen. Op audiogebied presteren veel smartphones veel beter, bijvoorbeeld. Ook trekt de achterkant snel vingerafdrukken aan. Maar gelukkig is die niet zo glad dat die meteen van de bank afglijdt.

Hoewel het snelladen als een groot voordeel in de markt gezet wordt (120 watt is een behoorlijke prestatie), moet je er rekening mee houden dat je op de lange termijn waarschijnlijk aan het kortste end trekt. Snel opladen is vaak funest voor batterijen, dus houd dit in het achterhoofd. Poco komt in elk geval aanvankelijk de geadverteerde belofte na.

Maar is dit nou dé gamingsmartphone die je op dit moment moet hebben? Dat hangt misschien meer af van het geld dat je wil besteden. De Poco is een stuk goedkoper dan de recentste Asus, wat doorslaggevend kan zijn. Poco is met dit toestel op weg naar de top, maar het lukt het bedrijf niet Asus voorbij te gaan, ondanks alle snelheid. Asus biedt namelijk meer waarde aan voor die hogere prijs, zeker op het gebied van audio, software en beeldkwaliteit.

HDMI 2.1 is de nieuwste standaard voor beeldoverdracht, maar lang niet iedereen heeft de extra bandbreedte ook écht nodig. Vooral voor gamers met een PlayStation 5, Xbox Series X of krachtige pc is het relevant. Kijk je alleen films of televisie? Dan volstaat de oudere aansluiting vaak prima. Wij leggen uit waar de grens ligt.

Als je momenteel op zoek bent naar een nieuwe televisie of monitor vlíegen de technische termen je om de oren. HDMI 2.1 wordt door fabrikanten en winkels vaak gepresenteerd als een absolute noodzaak voor een scherm dat klaar is voor de toekomst. Hierdoor ontstaat de angst dat je een miskoop doet als je kiest voor een model met de oudere HDMI 2.0-standaard. Toch is dat in veel Nederlandse huiskamers een misvatting, want de voordelen zijn nogal specifiek. Veel consumenten betalen onnodig extra voor een functie die ze technisch gezien nooit zullen activeren. Na het lezen van dit artikel weet je precies of jij die snelle poort nodig hebt, of dat je dat budget beter aan een groter scherm of beter geluid kunt besteden.

De kern van het probleem: bandbreedte

Het fundamentele verschil tussen de gangbare HDMI 2.0-standaard en de nieuwere 2.1-versie zit 'm in de digitale snelweg die ze bieden. Je kunt het zien als een waterleiding: door een 2.1-kabel kan veel meer water (of dus data) tegelijk worden gepompt (48 Gbit/s in dit geval) dan door de oudere 2.0-variant (die 'maar' 18 Gbit/s kan verwerken). Die extra ruimte is nodig voor 4K-beelden met een zeer hoge verversingssnelheid (120 beelden per seconde) of voor extreem hoge resoluties zoals 8K.

Een hardnekkige mythe is dat HDMI 2.1 het beeld altijd mooier maakt. Dat is onjuist. Als je naar een Netflix-serie kijkt in 4K, ziet dat er via een 2.0-poort exact hetzelfde uit als via een 2.1-poort. De kabel verandert niets aan de kleuren, de scherpte of het contrast; hij zorgt er alleen voor dat het signaal 'erdoor' past. Pas als er een file op de kabel ontstaat (omdat je te veel beelden per seconde wilt versturen) wordt de nieuwe standaard noodzakelijk. Zolang je dataverbruik onder de limiet van HDMI 2.0 blijft, voegt versie 2.1 niets toe aan de beeldkwaliteit.

Wanneer werkt dit wél goed?

HDMI 2.1 komt pas echt tot zijn recht als je de grenzen van beweging en snelheid opzoekt. Dat is vrijwel exclusief het domein van de fanatieke gamer. Heb je een PlayStation 5 of Xbox Series X in huis en wil je games spelen in de hoogste 4K-resolutie met 120 beelden per seconde (120 Hz)? Dan is een HDMI 2.1-aansluiting op je tv onmisbaar. Zonder deze poort blijft je console steken op 60 beelden per seconde, wat minder vloeiend oogt bij snelle shooters of racegames.

Ook pc-gamers met een zware, moderne videokaart (zoals de NVIDIA RTX 40- of 50-serie) profiteren hiervan als ze hun pc op de tv aansluiten. Naast de snelheid biedt de 2.1-standaard ondersteuning voor Variable Refresh Rate (VRR). Dat zorgt ervoor dat de televisie zijn verversingssnelheid continu aanpast aan de spelcomputer, wat haperingen en 'tearing' (waarbij het beeld in tweeën lijkt te breken) voorkomt. Daarnaast is er Auto Low Latency Mode (ALLM), een signaal waardoor je tv automatisch naar de spelmodus schakelt zodra je de console aanzet. Voor wie de maximale prestaties uit een moderne spelcomputer wil halen, is HDMI 2.1 dus een logische en eigenlijk verplichte keuze.

Oké, maar wanneer werkt dit níet goed?

Voor de gemiddelde kijker is de meerwaarde van HDMI 2.1 nagenoeg nihil. Kijk je voornamelijk lineaire televisie (nieuws, talkshows), sportwedstrijden, films op Blu-ray of series via streamingdiensten als Disney+ en Videoland? Dan kom je nooit in de buurt van de bandbreedte die HDMI 2.0 niet meer aankan. Films en series worden vrijwel altijd gemaakt en uitgezonden in 24, 30 of maximaal 60 beelden per seconde. Een standaard HDMI 2.0-aansluiting kan 4K-beeld op 60 Hz fluitend aan, inclusief HDR (High Dynamic Range).

Ook voor bezitters van een oudere of minder krachtige spelcomputer, zoals de PlayStation 4, de Xbox One of de Nintendo Switch, voegt de nieuwe poort niets toe. Het signaal dat deze apparaten uitsturen is simpelweg niet zwaar genoeg om de bredere snelweg nodig te hebben. Je koopt in dat geval een Ferrari om er vervolgens alleen maar mee in een 30-kilometerzone te rijden. Je betaalt voor capaciteit die ongebruikt blijft, terwijl je dat geld wellicht beter had kunnen investeren in een tv met een beter contrast of hogere helderheid.

Dealbreakers

Er zijn specifieke situaties waarin het blindstaren op HDMI 2.1 je keuze onnodig beperkt of zelfs leidt tot een slechtere aankoop. Dit zijn de harde grenzen:

©DC Studio

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om de juiste keuze te maken, moet je kritisch kijken naar wat er in je tv-meubel staat of komt te staan. De vuistregel is eenvoudig: ben jij iemand die elke frame telt in een online shooter en heb je de hardware om dat te genereren? Dan moet HDMI 2.1 bovenaan je wensenlijst staan; zonder die poort knijp je de prestaties van je dure console af en mis je de soepelheid waarvoor je betaald hebt.

Ben je daarentegen een filmliefhebber die geniet van de hoogste beeldkwaliteit in HDR, of kijk je vooral sport? Richt je dan op het contrast, de helderheid en de kleurweergave van het paneel. Een kwalitatief hoogwaardig paneel met een 'oudere' aansluiting geeft een indrukwekkender plaatje bij films dan een middelmatige tv die toevallig wél een 2.1-aansluiting heeft. Laat je niet gek maken door het idee van toekomstbestendigheid als de beloofde toekomst niet aansluit bij jouw kijkgedrag.

Dus...

HDMI 2.1 is essentieel voor gamers met een PS5, Xbox Series X of krachtige pc die willen spelen in 4K bij 120 Hz. Voor filmkijkers, serie-bingers en tv-kijkers biedt de standaard geen zichtbare beeldverbetering ten opzichte van HDMI 2.0. De extra bandbreedte is puur bedoeld voor zeer hoge framerates die videocontent niet gebruikt. Kies alleen voor HDMI 2.1 als je hardware hebt die deze snelheid daadwerkelijk kan benutten. In alle andere gevallen is de kwaliteit van het beeldscherm zelf veel belangrijker dan het type aansluiting.

Op 26 januari kan de wereld aan de slag met Highguard. Het lijkt erop dat iedereen weet wat Highguard is, terwijl tegelijkertijd ook niemand precies weet wát Highguard nou precies is. In dit artikel zetten we dus uiteen wanneer je de game kunt spelen, en waarom deze titel van Wildlight Entertainment zoveel aandacht krijgt.

Releasedatrum van Highguard

Highguard is vanaf vandaag, 26 januari, rond 19:00 uur Nederlandse tijd beschikbaar op pc, PlayStation 5 en Xbox Series X en S. De exacte releasetijd is nog niet bekend, maar vermoedelijk zal de game rond die tijd op alle platforms beschikbaar worden.

Daarbij is het spel free-to-play, dus je hoeft niets te betalen om Highguard te spelen. Daarbij ondersteunt de game crossplay en cross-save, dus je kunt de game samen met vrienden op andere platforms spelen en je progressie op andere platforms meenemen. Het spel is niet te preloaden, maar vereist op pc in ieder geval 25 GB aan beschikbare opslagruimte.

Met de lancering van het spel zendt ontwikkelaar Wildlight Entertaiment om 19:00 uur Nederlandse tijd ook direct een zogenaamde Launch Showcase uit op YouTube - ook hieronder te bekijken. De studio belooft in deze showcase een ‘deepdive in de gameplay’ van Highguard te tonen, de contentplannen voor het eerste jaar uit de doeken te doen en nog ‘veel meer’. 

Wat is Highguard?

Aan team-based PvP heroshooters als Overwatch is geen gebrek, maar Highguard lijkt zich bij die groep te scharen. Het spel wordt ontwikkeld door Wildlight Entertainment, dat weer bestaat uit oud-ontwikkelaars van onder andere Titanfall en Apex Legends. Mensen die dus meer dan prima shooters in elkaar hebben gedraaid, waardoor de interesse toch ietwat gewekt wordt. 

Ieder team in de game bestaat uit drie zogenaamde Wardens, waarvoor verschillende personages gekozen kunnen worden. In de trailer zien we bijvoorbeeld een ridderachtige personage, die met een speciale vaardigheid elektrische stokken rond kan gooien. Ook is er een groot ijsmonster dat schijnbaar muren kan laten verschijnen, een soort cowboy met beestachtige klauwen en een personage dat met messen kan gooien. Ook heeft ieder personage schijnbaar toegang tot geweren om het vijandelijke team mee te bevechten.

Het doel van een potje is namelijk het vinden van de ‘Shieldbreaker’, een soort groot zwaard waarmee je de basis van de tegenstanders open kan breken en uiteindelijk overnemen. Wanneer dit lukt is het potje gewonnen. In de context van de game krijgt jouw team op die manier de controle over het continent. 

©Wildlight Entertainment

Waarom is er zoveel om Highguard te doen?

Wildlight positioneert de game in hun marketing als een “nieuw soort shooter”, maar veel spelers zijn op basis van de trailer nog niet overtuigd. Highguard doet qua opzet van de potjes wel een paar dingen anders dan hero-shooters als Overwatch en Marvel Rivals, maar zoals Concord in 2024 liet zien is de huidige markt voor dit subgenre binnen shooters redelijk verzadigd. Velen zijn simpelweg nog niet overtuigd dat Highguard daadwerkelijk iets vernieuwends met zich mee weet te brengen.

Dit valt ook te verwijten aan een opvallend gebrek aan marketing van de game. Zo’n anderhalve maand voor release hoorden we voor het eerst van Highguard, toen de trailer werd getoond als afsluiter van The Game Awards. Normaliter is de laatste aankondiging van die show een van de hoogtepunten, maar Highguard wist mensen niet te enthousiasmeren. 

De gesprekken rondom Highguard werden echter nog vreemder, toen opviel dat Wildlight geruime tijd niets meer plaatste op sociale media over de game. Na de initiële aankondiging van de game werd er wekenlang niets meer geplaatst op het X-account van Highguard, tot drie dagen voor launch - toen het bedrijf een countdown startte. Ook dit maakte het lastig om enthousiast te worden voor Highguard. 

©Wildlight Entertainment

In de afgelopen dagen doken er berichten en geruchten op die stelden dat Geoff Keighley - de presentator en oprichter van The Game Awards - Highguard specifiek had uitgekozen als afsluiter van The Game Awards, omdat hij hier wel iets in zag. Op 25 januari plaatste Keighley een gif op X, waarin John Hammond uit Jurassic Park zegt: “Over 48 uur accepteer ik jullie verontschuldigingen”. 

Natuurlijk gunnen we iedere game waar tijd en passie in heeft gezeten het beste, maar het is ook niet te ontkennen dat het verhaal rondom Highguard op zijn minst frappant te noemen is. Nou ja, vanaf 19:00 uur kunnen we het spel zelf onder handen nemen. Verwacht daarom binnenkort impressies op onze socials en ID.nl.