De gamemakers van Hipster Whale hebben iets met oude videogames. Met hun megahit Crossy Road produceerden ze een geslaagde reboot van het Frogger-concept, en nu doen ze hetzelfde met Pac-Man. Het enige verschil met deze game is dat ze voor Pac-Man 256 aan de slag mochten met de echte klassieker.

De terugkeer van Pac-Man

Het lijkt erop dat Pac-Man weer helemaal hip is dit jaar. We zagen hem in 2015 eerder al in het verslavende Pac-Man Championship Edition DX, alsmede in een hoofrol in de niet zo geslaagde speelfilm Pixels. Nu is er dan Pac-Man 256, een spel dat kortgeleden pas werd aangekondigd, maar dat in korte tijd veel aandacht wist te genereren. Niet zo vreemd, want de makers van de originele Pac-Man, Namco Bandai, hebben besloten het oppoetsen van hun gele mascotte over te laten aan de ontwikkelaars van Hipster Whale. Dit bedrijfje boorde een goudmijn aan met hun zeer geslaagde Frogger-kloon Crossy Road, dat in korte tijd een groot succes werd.

Ze wisten met Crossy Road Frogger weer hip te maken, en Namco Bandai zag het blijkbaar wel zitten als dit ook met Pac-Man zou gaan gebeuren. Voor Hipster Whale was dit een unieke kans om met een van de 'Holy Grails' uit de videogamegeschiedenis aan de slag te gaan. Het had slecht af kunnen lopen, als de ontwikkelaar te veel nieuwe elementen aan de game toe zou hebben gevoegd, maar dit is geenszins het geval. Integendeel; Hipster Whale weet alles wat Pac-Man zo bijzonder maakte zo goed te combineren met hedendaagse spelgenres dat je jezelf af gaat vragen waarom er al niet veel eerder een dergelijk spel op de markt is gekomen.

©PXimport

Help! Er zit gevaarlijke code achter me aan!

Wat is het gevaar?

Voor we verder gaan met deze recensie even een vraag beantwoorden: waarom heet deze game Pac-Man 256? Hiervoor moeten we teruggaan naar de tijd van de originele Pac-Man arcadekast. De game bestond uit 256 levels, maar had helaas een bug in het 256e en laatste level. Als je de pech had tegen deze bug aan te lopen, dan liep het spel vast en had je voor niks de voorgaande 255 levels uitgespeeld. Het is een bug die tot op de dag van vandaag nog old school gamers frustreert, en waar vele artikelen over geschreven zijn. Hipster Whale heeft deze bug handig weten te gebruiken in de nieuwe game.

256-bug

Terug naar het spel. Als je Pac-Man 256 voor het eerst speelt lijkt alles op een standaard Pac-Man game. Je ziet onze gele held, een aantal spoken, de power pills die Pac-Man op moet eten en natuurlijk het doolhof waar Pac-Man doorheen moet rennen. Toch is niet alles hetzelfde. Het is namelijk niet meer het idee dat je alle pillen opeet, maar dat je zo snel mogelijk omhoog het scherm in rent. Natuurlijk moet je daarbij wel zoveel mogelijk punten scoren en de spoken ontwijken, maar het echte gevaar in deze game komt van de Pac-Man 256 bug. Als je namelijk niet snel genoeg omhoog gaat, zie je dat onderaan het scherm het doolhof langzaam maar zeker verandert in onbegrijpelijke regels code. De bug eet als het ware het spel op, en als je niet oppast gebeurt dit ook met Pac-Man. En dan is het toch echt game over.

©PXimport

Hipster Whale laat met hun interpretatie van Pac Man zien hoe je een game in een nieuw jasje steekt

Gamedesign van de bovenste plank

Precies, de mensen van Hipster Whale hebben van Pac-Man een endless runner gemaakt. Niet kreunen, want net als Crossy Road is Pac-Man 256 een subliem staaltje gamedesign. Alle elementen die de oude game zo'n klassieker maakte zijn aanwezig, en de nieuwe elementen voegen daadwerkelijk heel veel toe aan de oude formule. Het is juist die uitermate geslaagde combinatie van old school en new design die van Pac-Man 256 zo'n geslaagd spel maakt.

High scores

Alle elementen uit het klassieke Pac-Man zijn aanwezig. De geluiden, de animatie van Pac-Man en de verschillende spoken, die allemaal hun eigen karaktereigenschappen hebben. Zo volgen de lichtblauwe spoken braaf een standaard patroon, komen de rode spoken echt achter je aan en blijven de donkergrijze spoken net zolang slapen tot je bij ze in de buurt komt. Hipster Whale heeft ook wat eigen spoken toegevoegd, zoals de groene spoken die altijd in formatie op dezelfde lijn blijven, en die je zo de doorgang proberen te blokkeren. Wel handig als je een witte power pill hebt gegeten en je zelf achter de spoken aankunt, want dan kun je deze spoken achter elkaar door oppeuzelen.

Hipster Whale heeft van de game een echt high score festijn gemaakt. Je krijgt punten voor elke stip die je opeet, iets meer punten per spook en extra punten als je een van de verschillende soorten fruit naar binnen werkt. Hierna treedt namelijk een multiplier in werking.

©PXimport

Power-ups helpen Pac-Man in zijn strijd tegen de spoken

Beschaafde IAP

Pac-Man 256 is een gratis spel, wat betekent dat er IAP in het spel zit, elementen die je met echt geld aan kunt schaffen. Het mooie aan deze game is echter dat Hipster Whale hier heel beschaafd mee om is gegaan. Er zijn genoeg games waar je na een aantal spelletjes een korte periode moet wachten voor je verder kunt, tenzij je voor echt geld extra credits aanschaft. Dat kan bij Pac-Man 256 ook, maar het is niet nodig. Je kunt de game onbeperkt blijven spelen als je dat wilt, je kunt dan alleen geen power-ups gebruiken. Deze power-ups geven Pac-Man de mogelijkheid om onder andere met een laser of bommen zijn tegenstanders uit te schakelen. Je kunt voordat je een spelletje opstart aangeven welke power-up je wilt gebruiken, dit kost dan wel een credit. Je krijgt als je de game opstart 6 credits tot je beschikking. Zijn ze op, dan kun je nieuwe credits bijkopen, of even door blijven spelen zonder credits, dan wel zonder power-ups. Je kunt ook voor een kleine 8 dollar onbeperkte credits aanschaffen, en zo de IAP min of meer uitschakelen. Een fijne optie, die meer freemium spellen zouden moeten bieden.

Conclusie

We kunnen het niet genoeg zeggen: Pac-Man 256 is een fenomale game. Er zit niet eens zoveel variatie in het spel, en effectief is dit 'slechts' een kruising tussen de originele Pac-Man en Crossy Road, maar alles zit zo perfect in elkaar, dat je het maar blijft proberen je high score te verbeteren. Van ons mag Hipster Whale nog wel een paar klassieke games onder handen nemen. Het concept van Donkey Kong lijkt ons ook prima te lenen voor een endless runner make over...

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.