De Nokia 1.3 is een smartphone met speciale Android Go-software en een zeer scherp prijskaartje van 99 euro. Biedt de telefoon genoeg waar voor zijn geld of kun je beter doorsparen? Je leest het in deze Nokia 1.3 review.

De buitenkant van de smartphone laat een gemengde indruk achter. Het toestel voelt ondanks zijn plastic behuizing degelijk aan en ligt prettig in de hand. De narigheid begint als je de achterkant los wil halen, iets wat volgens Nokia zo gepiept is. Het kostte mij een kwartier, twee halve nagels en flink wat gevloek. In de zes jaar dat ik smartphones test, heb ik nog nooit zo’n moeilijk verwisselbare achterkant meegemaakt. Ik hoor je denken: dan laat ik ‘m er toch gewoon opzitten? Helaas, dat kan niet. Je moet de achterkant loshalen om de accu, je simkaart(en) en eventueel micro-sd-kaartje in de telefoon te stoppen. De verwisselbare accu is prettig omdat je ‘m eenvoudig kan vervangen als ‘ie na een paar jaar versleten is. Met een extra accu op zak ben je bovendien niet afhankelijk van een powerbank of stopcontact.

©PXimport

Prima scherm

Het scherm van de Nokia 1.3 meet 5,71 inch en is net aan met één hand te bedienen. Bovenin het scherm zit een flinke uitsparing voor de matige selfiecamera. Het display bevalt beter: de hd-resolutie betekent dat het beeld scherp oogt en zaken als de helderheid en kleurweergave zijn ook goed genoeg. Let wel: voor een smartphone die nog geen honderd euro kost. Duurdere telefoons hebben een beter scherm.

©PXimport

Slechte camera's

De lage verkoopprijs zie je ook terug in de hardware. De Nokia 1.3 kan alleen overweg met 2.4GHz-wifinetwerken (wifi 4), mist een vingerafdrukscanner en heeft één simpele camera op de achterkant. Daar kun je foto’s mee maken voor WhatsApp of Facebook, maar daar houdt het ook wel op.

De gebruikte Snapdragon 215-processor en 1GB werkgeheugen leveren een langzame smartphone op die regelmatig zomaar stottert. Veel apps draaien met haperingen. Spelletjes zijn nauwelijks te spelen op dit toestel. In mijn dagen met de Nokia 1.3 ben ik erachter gekomen dat telefoons van 150 tot 200 euro aanzienlijk sneller zijn dan dit model.

©PXimport

©CIDimport

©CIDimport

Het opslaggeheugen van de smartphone is met 16GB ook beperkt. Je hebt ongeveer 13GB tot je beschikking om apps, foto’s en andere media op te slaan. Met een micro-sd-kaartje breid je het geheugen uit. De 3000 mAh-accu is naar verhouding erg groot, maar dit is helaas niet terug te zien in de accuduur. De Nokia 1.3 houdt het probleemloos een dag vol en moet daarna opladen. Dat geldt ook voor de concurrentie, vaak met kleinere accu’s. Het opladen van de accu duurt uren via de micro-usb-poort. Fijn is dat Nokia naast een usb-kabel ook een stekker meelevert – niet standaard in dit prijssegment.

©CIDimport

Android 10 (Go Edition)

Net als veel andere spotgoedkope Android-smartphones draait de Nokia 1.3 op Android 10 (Go Edition). Dit is op moment van publicatie de nieuwste versie van Android Go, software die speciaal gemaakt is voor budgettelefoons. Android Go is gebruiksvriendelijk en biedt alle functies en apps die je nodig hebt. Er ligt wel een flinke nadruk op het gebruik van de Google Assistent en dat had van mij minder gemogen.

©CIDimport

©CIDimport

©CIDimport

Bijzonder is dat Nokia een duidelijk updatebeleid garandeert voor de 1.3. Het toestel krijgt sowieso Android 11, dat dit najaar uitkomt. Ook belooft de fabrikant beveiligingsupdates uit te rollen tot april 2022. Ervaringen met oudere, goedkope Nokia-telefoons wijzen uit dat Nokia zijn beloften nakomt, maar hier doorgaans lang de tijd voor neemt. Desalniettemin is het erg prettig dat zo’n goedkope smartphone een tijd software-updates krijgt.

Conclusie: Nokia 1.3 kopen?

Als je om welke reden dan ook niet meer dan honderd euro wil uitgeven aan een nieuwe smartphone, is de Nokia 1.3 zeker het overwegen waard. Het toestel doet wat hij moet doen, draait gebruiksvriendelijke software en krijgt vaker en langer updates dan de meeste concurrenten. Ben je bereid en in staat om 150 euro neer te leggen, dan raad ik je met klem aan dat te doen. Het levert je een aanzienlijk betere en completere smartphone op, wat de gebruikservaring elke dag en lange tijd ten goede komt. Check hier ons actuele overzicht met de beste smartphones tot 150 euro en de beste toestellen tussen de 150 en 200 euro.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.